Jan Paweł II
«VIDEBUNT OMNES». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ LIDUINIE MENEGUZZI
Rzym, 20 października 2002 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Ujrzą wszystkie krańce ziemi zbawienie naszego Boga” (Iz 52, 10).
Aby to proroctwo mogło się wypełnić, na przestrzeni wieków Ewangelia była głoszona ludziom wszystkich narodów i kultur. Wśród tych zaś, którzy z wielkim oddaniem pracowali nad tym, aby jedyny Zbawiciel, Jezus Chrystus, został poznany, niewątpliwie należy wymienić Czcigodną Służebnicę Bożą Liduinę Meneguzzi. Świadectwo prawdy Ewangelii dawała ona bardziej przykładem życia niż słowem. Całe swoje życie poświęciła służbie Bogu i bliźnim, z niestrudzoną miłością troszcząc się o ubogich i cierpiących.
Ta oddana Chrystusowi zakonnica urodziła się 12 września 1901 roku w Abano, w prowincji Padwa, w skromnej i głęboko religijnej rodzinie. Już jako dziewczynka codziennie uczestniczyła we Mszy Świętej i gorliwie pobierała naukę katechizmu. Aby wspomóc rodzinę, podejmowała pracę w zamożnych domach oraz w kilku hotelach, dając się poznać jako osoba życzliwa, pracowita i uprzejma. Pragnąc poświęcić swoje życie Bogu, 5 marca 1926 roku wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr św. Franciszka Salezego. W zgromadzeniu pełniła posługę praczki, pielęgniarki i zakrystianki. Gdy powierzono jej opiekę nad uczennicami mieszkającymi w Kolegium Świętego Krzyża, wyróżniała się łagodnością, gotowością do pomocy oraz roztropnością w podejmowaniu decyzji.
W 1937 roku została wysłana jako misjonarka do Etiopii. Z radością przyjęła to posłanie, pragnąc nieść światło Chrystusa braciom w odległych krajach. Skierowano ją do miasta Dire Dawa, zamieszkanego przez ludność różnych narodowości i religii. Dzięki swojej serdeczności zjednała sobie także ludzi niebędących chrześcijanami. Początkowo opiekowała się chorymi w szpitalu państwowym, a po wybuchu II wojny światowej podjęła również posługę wśród rannych żołnierzy. Z wielką dobrocią starała się przynosić ulgę zarówno cierpieniom ciała, jak i ducha. Pomimo trudnych warunków, braku lekarzy, lekarstw i narzędzi chirurgicznych, wszędzie wnosiła pokój i pogodę ducha. Z uśmiechem spieszyła wszystkim z pomocą, a najbardziej potrzebujących uczyła ufności w Bożą Opatrzność. Gdy spadały pociski, pomagała przerażonym, czuwała przy konających, pobudzała ich do aktu żalu, a nieochrzczonym przed śmiercią udzielała chrztu. W każdej sytuacji dawała świadectwo swojej wiary w Pana i w prawdy objawione.
Swoje życie duchowe umacniała adoracją Najświętszego Sakramentu oraz nabożeństwem do Najświętszej Maryi Panny. W najtrudniejszych chwilach umiała pocieszać zasmuconych, umacniając ich nadzieję życia wiecznego. Prowadziła katechezę wśród miejscowej ludności, ucząc tych, którzy jeszcze nie znali Chrystusa, miłości Boga i Kościoła. Nieustannie pracowała dla chwały Bożej i zbawienia dusz. Wszystkim, którzy zwracali się do niej po światło i radę, służyła roztropnym pouczeniem. Zachowywała przykazania Boże, prawa Kościoła oraz regułę swojego zgromadzenia. Prowadziła życie ubogie i z pogodą ducha znosiła wszelkie niedostatki. Była posłuszna swoim przełożonym. Odznaczała się pokorą i prostotą, zapominając o sobie i czyniąc dobro z łagodnością oraz cichością. Dochowała doskonałej czystości, miłując Chrystusa niepodzielnym sercem. Gdy zapadła na nieuleczalną chorobę, z całkowitym poddaniem przyjęła wolę Bożą i mężnie znosiła najcięższe cierpienia. Zmarła 2 grudnia 1941 roku, mimo podjętej operacji chirurgicznej. Przed śmiercią wyrażała swoją radość, jakby już kosztowała dóbr niebieskich, budując wszystkich obecnych swoją postawą.
Z powodu opinii świętości, jaką się cieszyła, w 1963 roku rozpoczęto proces informacyjny. Po zakończeniu wszystkich czynności przewidzianych prawem, 25 czerwca 1996 roku ogłosiliśmy w Naszej obecności dekret o heroiczności jej cnót, a 7 lipca 2001 roku został promulgowany dekret o cudzie. Następnie postanowiliśmy, aby obrzęd beatyfikacji odbył się 20 października 2002 roku.
Dzisiaj zatem, podczas uroczystej Mszy Świętej na placu św. Piotra, wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci: Johna Baptisty Odama, arcybiskupa Gulu, Paolo Magnaniego, biskupa Treviso, kardynała Severino Poletto, arcybiskupa Turynu, Giacomo Barabina, biskupa Ventimiglia–San Remo, oraz Antonio Mattiazzo, arcybiskupa-biskupa Padwy, jak również wielu innych Braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, Naszą Władzą Apostolską pozwalamy, aby Czcigodni Słudzy Boży Dawid Okelo i Gildo Irwa, Andrzej Jacek Longhin, Marek Antoni Durando, Maria od Męki Pańskiej Helena Maria de Chappotin de Neuville oraz Liduina Meneguzzi byli odtąd nazywani Błogosławionymi, a ich święto: Dawida Okelo i Gilda Irwy – dnia 20 października, Andrzeja Jacka Longhina – dnia 26 czerwca, Marka Antoniego Durando – dnia 10 grudnia, Marii od Męki Pańskiej Heleny Marii de Chappotin de Neuville – dnia 15 listopada, a Liduiny Meneguzzi – dnia 2 grudnia, mogło być obchodzone co roku w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Chcemy, aby to, co postanowiliśmy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 20 października 2002 roku, w dwudziestym piątym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
Kardynał Angelo Sodano
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
