Jan Paweł II
«FACTUS EST». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNYM SŁUGOM BOŻYM ANDRZEJOWI DE SOVERAL, AMBROŻEMU FRANCISZKOWI FERRO I 28 TOWARZYSZOM MĘCZENNIKOM
Rzym, 05 marca 2000 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — «Pan stał się moją podporą. Wyprowadził mnie na miejsce przestronne, ocalił mnie, bo mnie miłuje» (Ps 18, 19-20).
Moc Boga, która objawia się przede wszystkim w ludziach pokornych, w szczególny sposób stała się udziałem Andrzeja de Soverala, Ambrożego Franciszka Ferro i ich dwudziestu ośmiu Towarzyszy. Umocnieni Duchem Świętym i oświeceni chrześcijańską nadzieją, nie zawahali się oddać życia za Chrystusa i złożyć najwyższego świadectwa miłości, otrzymując w ten sposób nagrodę, którą zachował dla nich Pan, sprawiedliwy Sędzia. Ci Słudzy Boży, pierwsi męczennicy Brazylii, związani z archidiecezją Natal, położoną w północno-wschodniej części kraju, swoją krwią użyźnili ziarno Ewangelii, obficie zasiane wcześniej przez misjonarzy wśród tamtejszych ludów. Sprawcami ich męczeństwa byli holenderscy kalwiniści, którzy po opanowaniu tych ziem stopniowo pozbawiali katolików wolności wyznania i kultu oraz poddawali ich okrutnym prześladowaniom. Pierwsza grupa tych chwalebnych świadków wiary poniosła śmierć dnia 16 lipca 1645 roku. Była to niedziela. Wierni zgromadzili się w kościele w miejscowości Cunhaú, oddalonej o około osiemdziesiąt kilometrów od Natalu. Proboszcz Andrzej de Soveral, rodowity Brazylijczyk, sprawował Mszę Świętą, w której uczestniczyło około sześćdziesięciu dziewięciu osób, choć inne źródła historyczne podają nieco mniejszą liczbę. Po konsekracji chleba i wina żołnierze oraz Indianie zamknęli wszystkie drzwi świątyni i odcięli wiernym drogę ucieczki, po czym rozpoczęli rzeź bezbronnych uczestników liturgii. Ci próbowali stawić opór napastnikom, lecz zachęcani przez swojego sędziwego pasterza dobrowolnie przyjęli męczeństwo, trwając na modlitwie. Z ich imion zachowały się jedynie dwa: kapłan Andrzej de Soveral oraz świecki Dominik Carvalho.
Pozostali Słudzy Boży otrzymali koronę życia dnia 3 października tego samego roku w miejscu zwanym Uruaçu. Zanim ponieśli okrutną śmierć, byli poddani ciężkim torturom, jednak nie wyrzekli się wiary katolickiej. Ambroży Franciszek Ferro, proboszcz Natalu jako kapłan Chrystusa został potraktowany ze szczególnym okrucieństwem. Wśród zamordowanych, z których wielu należało do jego parafii, wyróżnił się świecki Mateusz Moreira. Gdy oprawcy wyrwali mu serce od tyłu, zdołał jeszcze wyznać swoją wiarę w Najświętszą Eucharystię, wołając: «Niech będzie pochwalony Najświętszy Sakrament». Spośród tych, którzy ponieśli śmierć, przekazano następujące imiona: Antoni Vilela młodszy, Józef do Porto, Franciszek de Bastos, Dydak Pereira, Jan Lostau Navarro, Antoni Vilela Cid, Stefan Machado de Miranda, Wincenty de Souza Pereira, Franciszek Mendes Pereira, Jan da Silveira, Szymon Correia, Antoni Baracho, Jan Martins i siedmiu Towarzyszy, Emanuel Rodrigues Moura i jego żona, jedna z córek Antoniego Vileli młodszego, jedna z córek Franciszka Diasa młodszego oraz dwie córki Stefana Machado de Mirandy. Wspaniałe świadectwo tych trzydziestu męczenników nie zatarło się w pamięci kolejnych pokoleń. Proces beatyfikacyjny, mający na celu stwierdzenie ich męczeństwa, rozpoczął arcybiskup Natalu w 1989 roku. Po pomyślnym zakończeniu zwyczajnych badań historycznych i teologicznych, przeprowadzonych w Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, w Naszej obecności dnia 21 grudnia 1998 roku ogłoszono dekret o męczeństwie. Postanowiliśmy zatem, aby obrzęd beatyfikacji odbył się w Rzymie dnia 5 marca Wielkiego Jubileuszu Roku 2000.
„Spełniając życzenie naszych Braci Héctora de Araújo Salesa, arcybiskupa Natalu, Michaela kardynała Michaia Kitbunchu, arcybiskupa Bangkoku, Aleksandra Kaszkiewicza, biskupa Grodna obrządku łacińskiego, Richarda kardynała Vidala, arcybiskupa Cebu, oraz Paula Josepha Phạm Đình Tunga, arcybiskupa Hanoi, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Andrzej de Soveral, Ambroży Franciszek Ferro i dwudziestu ośmiu Towarzyszy, Mikołaj Bunkerd Kitbamrung, Maria Stella Adela Mardosewicz i Dziesięć Towarzyszek, Piotr Calungsod oraz Andrzej z Phú Yên nosili tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich święto każdego roku: Andrzeja de Soveral, Ambrożego Franciszka Ferro i dwudziestu ośmiu Towarzyszy — 3 października; Mikołaja Bunkerda Kitbamrunga — 12 stycznia; Marii Stelli Adeli Mardosewicz i Dziesięciu Towarzyszek — 4 września; Piotra Calungsoda — 2 kwietnia; oraz Andrzeja z Phú Yên — 26 lipca, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Ci znamienici męczennicy pozostawiają wszystkim ludziom jaśniejący przykład, aby wiara katolicka i wynikające z niej dobre uczynki coraz bardziej się szerzyły i docierały do jak największej liczby ludzi na całym świecie, tak by wszyscy, umocnieni pomocą z wysoka, mogli obficiej dostąpić zbawczych darów Pana i dobrodziejstw Ewangelii. Chcemy, aby to, co postanowiliśmy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 5 marca 2000 roku, w dwudziestym drugim roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
ANGELUS Kard. SODANO
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
