Benedykt XVI
TYLKO Z JEDNOŚCI Z BOGIEM RODZI SIĘ I CZERPIE SIŁĘ „PROROCKI” WYMIAR WASZEJ MISJI. PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNICZEK ZGROMADZENIA PLENARNEGO MIĘDZYNARODOWEJ UNII PRZEŁOŻONYCH GENERALNYCH INSTYTUTÓW ŻEŃSKICH
Rzym, Aula Błogosławieństw, 07 maja 2007 r.
Księże Kardynale,
Czcigodni Bracia w biskupstwie i kapłaństwie,
Drogie Siostry!
Cieszę się, że mogę spotkać się z wami z okazji Zgromadzenia Plenarnego Międzynarodowej Unii Przełożonych Generalnych. Pozdrawiam i dziękuję kardynałowi Franco Rodé, prefektowi Kongregacji ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego, za serdeczne słowa skierowane do mnie. Wyrażam również wdzięczność przewodniczącej waszej Unii, siostrze Therezinhi Rasera, która stała się rzeczniczką nie tylko waszych serdecznych uczuć, ale także uczuć zakonnic z całego świata. Następnie pozdrawiam każdą z was, drogie Przełożone Generalne, reprezentujące 794 żeńskie rodziny zakonne działające w 85 krajach na pięciu kontynentach. W was dziękuję całej niezliczonej rzeszy świadków miłości Chrystusa, którzy posługują na pierwszej linii ewangelizacji, wychowania i dzieł miłosierdzia.
Jak przypomniała wasza Przewodnicząca, temat Zgromadzenia Plenarnego, które odbywacie w tych dniach, jest szczególnie interesujący: „Powołane, aby tworzyć nową duchowość rodzącą nadzieję i życie dla całej ludzkości”. Wybrany przez was temat jest owocem głębokiej refleksji nad następującym pytaniem: „Patrząc na nasz świat i wsłuchując się w jego wołanie, jego potrzeby, jego pragnienia i tęsknoty, jaką nić my, osoby konsekrowane odpowiedzialne za nasze zgromadzenia, jesteśmy dziś wezwane wplatać, aby stać się «tkaczkami Boga», prorockimi i mistycznymi?”.
Uważna analiza nadesłanych odpowiedzi pozwoliła Radzie Wykonawczej waszej Unii dostrzec, że wybrany symbol „tkania” – obraz głęboko kobiecy, obecny we wszystkich kulturach – trafnie wyraża to, co Przełożone Generalne odczuwają jako pilną potrzebę duchową i apostolską obecnej chwili. W tych samych odpowiedziach wskazano także pewne „nici” – kobietę, migrantów, ziemię i jej świętość, świeckich oraz dialog z religiami świata – które uznajecie za szczególnie ważne dla „utkania” w naszej epoce odnowionej duchowości życia konsekrowanego i wypracowania takiego stylu apostolstwa, który lepiej odpowiadałby oczekiwaniom współczesnych ludzi.
To właśnie nad tymi zagadnieniami zastanawiacie się podczas obrad waszego Zgromadzenia Plenarnego. Jesteście świadome, że każda Przełożona Generalna jest powołana do tego, by – jak trafnie podkreśliła wasza Przewodnicząca – ożywiać i rozwijać życie konsekrowane „mistyczne i prorockie”, głęboko zaangażowane w urzeczywistnianie Królestwa Bożego. To właśnie przez te „nici” Pan zachęca was, drogie Siostry, do budowania dzisiaj życia konsekrowanego, które będzie owocnie służyć Kościołowi i dawać wymowne świadectwo Ewangelii – „zawsze dawnej i zawsze nowej”, wiernej radykalizmowi Ewangelii, a zarazem odważnie przeżywanej we współczesnym świecie, zwłaszcza tam, gdzie człowiek doświadcza największego ubóstwa ludzkiego i duchowego.
Wyzwań społecznych, gospodarczych i religijnych, z którymi życie konsekrowane musi się mierzyć w naszych czasach, z pewnością nie brakuje! Pięć wskazanych przez was obszarów duszpasterskich stanowi pięć „nici”, które należy splatać i przeplatać w złożonej tkaninie codziennego życia, relacji międzyludzkich i działalności apostolskiej. Nierzadko oznacza to konieczność podążania nieznanymi dotąd drogami misyjnymi i duchowymi, przy jednoczesnym zachowaniu zawsze żywej i mocnej wewnętrznej więzi z Chrystusem. Tylko z tej jedności z Bogiem rodzi się bowiem i nieustannie czerpie siłę „prorocki” wymiar waszej misji, polegającej na „głoszeniu Królestwa niebieskiego” – przepowiadaniu niezbędnym w każdym czasie i w każdym społeczeństwie.
Nigdy zatem nie ulegajcie pokusie oddalenia się od zażyłości z waszym Boskim Oblubieńcem, pozwalając, by nadmiernie pochłaniały was sprawy i problemy codziennego życia. Założyciele i Założycielki waszych Instytutów mogli stać się w Kościele „proroczymi pionierami”, ponieważ nigdy nie utracili żywej świadomości, że są na świecie, ale nie są ze świata, zgodnie z jasnym nauczaniem Jezusa (por. J 17, 14). Idąc za Jego przykładem, starali się przekazywać miłość Boga słowem i konkretnymi czynami poprzez całkowity dar z siebie, zawsze zachowując wzrok i serce utkwione w Nim.
Drogie Siostry, jeśli same pragniecie wiernie iść śladami waszych Założycieli i Założycielek oraz pomagać waszym siostrom naśladować ich przykład, pielęgnujcie „mistyczny” wymiar życia konsekrowanego, to znaczy zachowujcie waszą duszę zawsze zjednoczoną z Bogiem przez kontemplację. Jak uczy Pismo Święte, „prorok” najpierw słucha i kontempluje, a dopiero potem przemawia, pozwalając, by całkowicie przeniknęła go ta miłość Boga, która nie zna lęku i jest potężniejsza nawet od śmierci. Dlatego autentyczny prorok nie koncentruje się przede wszystkim na tworzeniu dzieł, choć są one niewątpliwie ważne, nigdy jednak nie są tym, co najistotniejsze. Przede wszystkim stara się być świadkiem miłości Boga, usiłując przeżywać ją w rzeczywistości świata, nawet jeśli jego obecność bywa niekiedy „niewygodna”, ponieważ ukazuje i wciela w życie wartości odmienne od tych, które proponuje świat.
Niech waszą pierwszorzędną troską będzie zatem pomaganie waszym siostrom, aby przede wszystkim szukały Chrystusa i wielkodusznie oddawały się na służbę Ewangelii. Nie ustawajcie w trosce o formację ludzką, kulturalną i duchową osób wam powierzonych, aby były zdolne odpowiedzieć na współczesne wyzwania kulturowe i społeczne. Jako pierwsze dawajcie przykład, wystrzegając się wygody, dostatku i wszelkich ułatwień, aby wiernie wypełnić waszą misję. Dzielcie się bogactwem waszych charyzmatów ze wszystkimi, którzy uczestniczą w jedynej misji Kościoła, jaką jest budowanie Królestwa. W tym celu rozwijajcie spokojną i serdeczną współpracę z kapłanami, wiernymi świeckimi, a szczególnie z rodzinami, aby wychodzić naprzeciw cierpieniom, potrzebom oraz ubóstwu materialnemu, a nade wszystko duchowemu, tak wielu naszych współczesnych. Pielęgnujcie ponadto szczerą jedność i lojalną współpracę z biskupami, którzy są pierwszymi odpowiedzialnymi za ewangelizację w Kościołach partykularnych.
Drogie Siostry, wasze Zgromadzenie Generalne odbywa się w okresie wielkanocnym, w którym liturgia nieustannie zachęca nas do radosnego wołania: „Oto dzień, który Pan uczynił, radujmy się w nim i weselmy!”. Niech radość i pokój Paschy wam towarzyszą i niech zawsze goszczą w was oraz w waszych wspólnotach. W każdej sytuacji bądźcie zwiastunkami tej paschalnej radości, podobnie jak niewiasty, które udały się do grobu, zastały go pustym i otrzymały łaskę spotkania ze Zmartwychwstałym Chrystusem. Uradowane pobiegły oznajmić tę nowinę Apostołom.
Niech czuwają nad wami i nad waszymi rodzinami zakonnymi Maryja, Królowa Dziewic, oraz wasi święci i błogosławieni Założyciele i Założycielki. Powierzając was ich wstawiennictwu, zapewniam o mojej modlitwie za was i z serca udzielam wam wszystkim specjalnego Błogosławieństwa Apostolskiego.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
