Benedykt XVI
JESTEŚCIE STRÓŻAMI DUCHOWOŚCI GŁĘBOKO ZAKORZENIONEJ W EWANGELII. PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNIKÓW MIĘDZYNARODOWEGO KONGRESU OPATÓW BENEDYKTYŃSKICH
Castel Gandolfo, Sala Gwardii Szwajcarskiej, 20 września 2008 r.
Drodzy Ojcowie Opaci,
Drogie Matki Opatki,
z wielką radością witam was i pozdrawiam z okazji Międzynarodowego Kongresu, który co cztery lata gromadzi w Rzymie wszystkich opatów waszej Konfederacji oraz przełożonych niezależnych przeoratów, aby wspólnie zastanawiać się i dyskutować nad sposobami urzeczywistniania charyzmatu benedyktyńskiego we współczesnym kontekście społecznym i kulturowym oraz nad odpowiedzią na wciąż nowe wyzwania, jakie stawia on wobec świadectwa Ewangelii. Pozdrawiam przede wszystkim opata prymasa, o. Notkera Wolfa i dziękuję mu za słowa, które skierował w imieniu wszystkich. Pozdrawiam również grupę opatek, przybyłych jako przedstawicielki Communio Internationalis Benedictinarum, a także przedstawicieli Kościołów prawosławnych.
W świecie poddanym procesowi sekularyzacji i w epoce naznaczonej niepokojącą kulturą pustki i „bezsensu” jesteście powołani, aby bez kompromisów głosić prymat Boga i wskazywać możliwe nowe drogi ewangelizacji. Dążenie do świętości, zarówno osobistej, jak i wspólnotowej, które podejmujecie, oraz pielęgnowana przez was modlitwa liturgiczna uzdalniają was do składania świadectwa o szczególnej mocy. W waszych klasztorach każdego dnia odnawiacie i pogłębiacie spotkanie z osobą Chrystusa, którego zawsze macie wśród siebie jako Gościa, Przyjaciela i Towarzysza. Dlatego wasze klasztory są miejscami, do których także współcześnie przybywają mężczyźni i kobiety, aby szukać Boga i uczyć się rozpoznawać znaki obecności Chrystusa, Jego miłości i Jego miłosierdzia. Z pokorną ufnością nie ustawajcie w dzieleniu się z tymi, którzy zwracają się do was po duchową pomoc, bogactwem orędzia Ewangelii, które streszcza się w głoszeniu miłości miłosiernego Ojca, gotowego w Chrystusie objąć każdego człowieka. W ten sposób nadal będziecie wnosić swój cenny wkład w żywotność i uświęcenie Ludu Bożego, zgodnie z właściwym charyzmatem św. Benedykta z Nursji.
Drodzy Opaci i Matki Opatki, jesteście stróżami dziedzictwa duchowości głęboko zakorzenionej w Ewangelii. „Per ducatum Evangelii pergamus itinera eius” – mówi św. Benedykt w Prologu Reguły. To właśnie zobowiązuje was do przekazywania innym owoców własnego doświadczenia duchowego i dzielenia się nimi. Znam i bardzo cenię wielkoduszną oraz kompetentną działalność kulturalną i formacyjną prowadzoną przez wiele waszych klasztorów, zwłaszcza na rzecz młodego pokolenia, poprzez tworzenie klimatu braterskiej gościnności, sprzyjającego wyjątkowemu doświadczeniu Kościoła. Niezwykle ważne jest bowiem przygotowanie młodych ludzi do podejmowania wyzwań przyszłości i wymagań współczesnego społeczeństwa przy nieustannym odniesieniu do orędzia Ewangelii, które pozostaje zawsze aktualne, niewyczerpane i ożywiające. Dlatego z odnowionym zapałem apostolskim poświęcajcie się młodym, którzy są przyszłością Kościoła i ludzkości. Aby budować „nową” Europę, trzeba bowiem zaczynać od nowych pokoleń, stwarzając im możliwość głębokiego obcowania z duchowym bogactwem liturgii, medytacji i lectio divina.
Ta działalność duszpasterska i formacyjna jest w istocie konieczna dla całej rodziny ludzkiej. W wielu częściach świata, zwłaszcza w Azji i Afryce, istnieje ogromna potrzeba miejsc, w których można spotkać Pana oraz przez modlitwę i kontemplację odzyskać pokój i harmonię z samym sobą oraz z innymi. Dlatego otwartym sercem wychodźcie naprzeciw oczekiwaniom tych, którzy również poza Europą wyrażają gorące pragnienie waszej obecności i waszego apostolatu, aby móc czerpać z bogactwa duchowości benedyktyńskiej. Niech prowadzi was wewnętrzne pragnienie służenia z miłością każdemu człowiekowi, bez względu na rasę czy religię. Z prorocką wolnością i roztropnym rozeznaniem bądźcie wymowną obecnością wszędzie tam, gdzie Opatrzność was powoła, wyróżniając się zawsze harmonijną równowagą modlitwy i pracy, która stanowi cechę waszego stylu życia.
A cóż powiedzieć o słynnej benedyktyńskiej gościnności? Jest ona waszym szczególnym powołaniem, doświadczeniem w pełni duchowym, ludzkim i kulturowym. Także tutaj potrzebna jest równowaga: serce wspólnoty powinno pozostawać szeroko otwarte, ale czas i sposób przyjmowania gości muszą być właściwie uporządkowane. Dzięki temu będziecie mogli dać ludziom naszych czasów możliwość głębszego odkrywania sensu życia w perspektywie nieskończonej nadziei chrześcijańskiej, pielęgnując wewnętrzne milczenie w komunii ze słowem zbawienia. Wspólnota zdolna do autentycznego życia braterskiego, gorliwa w modlitwie liturgicznej, studium, pracy i serdecznej gotowości służenia bliźniemu spragnionemu Boga stanowi najlepszą zachętę do rodzenia się w sercach, zwłaszcza ludzi młodych, powołania monastycznego oraz – bardziej ogólnie – owocnej drogi wiary.
Pragnę skierować szczególne słowo do przedstawicielek mniszek i sióstr benedyktynek. Drogie Siostry, także wy, podobnie jak wiele innych rodzin zakonnych, cierpicie – zwłaszcza w niektórych krajach – z powodu braku nowych powołań. Nie zniechęcajcie się, lecz stawiajcie czoła tym bolesnym sytuacjom z pokojem serca i świadomością, że od każdego wymaga się nie tyle sukcesu, ile wiernego wytrwania. Tym, czego należy bezwzględnie unikać, jest osłabienie duchowej więzi z Panem oraz wierności własnemu powołaniu i misji. Wytrwałość w tej wierności jest bowiem wymownym wyznaniem niezachwianej ufności wobec Pana historii, w którego rękach znajdują się czasy i losy ludzi, instytucji oraz narodów. Jemu powierzamy także historyczne urzeczywistnianie darów, których udziela. Uczyńcie własną postawę duchową Dziewicy Maryi, szczęśliwej, że jest „ancilla Domini”, całkowicie oddanej woli Ojca niebieskiego.
Drodzy mnisi, mniszki i siostry, dziękuję wam za tę miłą wizytę! Towarzyszę wam moją modlitwą, abyście podczas obrad kongresowych potrafili rozeznać najwłaściwsze sposoby dawania czytelnego i widzialnego świadectwa radykalnego naśladowania Pana przez wasz styl życia, pracy i modlitwy. Niech Najświętsza Maryja Panna wspiera każdy wasz dobry zamiar, pomaga wam zawsze stawiać Boga na pierwszym miejscu i niech po macierzyńsku towarzyszy wam na waszej drodze. Wypraszając obfite dary nieba dla wsparcia każdego waszego szlachetnego postanowienia, z serca udzielam wam oraz całej Rodzinie Benedyktyńskiej szczególnego Błogosławieństwa Apostolskiego.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
