Benedykt XVI
«CRUX MENSURA FUIT». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ HELENIE AIELLO
Rzym, 14 września 2011 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — „Krzyż był miarą miłości Boga do nas”.
Tymi słowami Czcigodna Służebnica Boża Helena Aiello wyrażała swoją najwyższą miłość do Chrystusa ukrzyżowanego oraz charyzmat, który rozświetlał całe jej życie i misję w Kościele. Ta pokorna i mężna kobieta urodziła się 10 kwietnia 1895 roku w miejscowości Montalto Uffugo, w okolicach Cosenzy; sześć dni później przez chrzest narodziła się do życia łaski. Otrzymała chrześcijańskie wychowanie, lecz wcześnie straciła matkę. Późniejsze doświadczenie choroby skłoniło ją do całkowitego oddania się Panu przez śluby ubóstwa, czystości i posłuszeństwa.
Po zakończeniu pierwszej wojny światowej i ustaniu wielkiej epidemii „hiszpanki”, w sierpniu 1920 roku wstąpiła do Instytutu Córek Miłości Przenajdroższej Krwi w Nocera dei Pagani. Ponieważ jednak jej siły fizyczne osłabły wskutek niewłaściwego leczenia niegroźnej choroby, musiała opuścić klasztor. Po powrocie do domu prosiła o wstawiennictwo św. Rity i doznała skutecznego uzdrowienia.
W listopadzie 1921 roku zaczęła doświadczać darów mistycznych, które towarzyszyły jej aż do śmierci. Niektóre z nich, jak krwawy pot i stygmaty, były widoczne zwłaszcza w piątki Wielkiego Postu oraz w Wielki Piątek. Umocniona tymi doświadczeniami Męki Pańskiej, Służebnica Boża wraz ze swoją pierwszą towarzyszką, Luisą Mazza, podjęła dzieła miłosierdzia na rzecz najmniejszych, zwłaszcza opuszczonych dzieci. Dzieło to powierzyła wstawiennictwu św. Franciszka z Paoli, patrona Kalabrii oraz św. Teresy od Dzieciątka Jezus.
Zainspirowana bowiem przez tych Świętych założyła Zgromadzenie Sióstr Minimitek Męki Pana Naszego Jezusa Chrystusa, które stopniowo się rozwijało i 2 stycznia 1948 roku otrzymało zatwierdzenie Stolicy Apostolskiej. Uczestnictwo w cierpieniu Chrystusa oraz miłość do najmniejszych, umacniane nieustanną modlitwą i nabożeństwem do Jezusa ukrytego w Najświętszym Sakramencie — oto filary zarówno życia Założycielki, jak i rodzącego się Zgromadzenia, które szybko rozprzestrzeniło się z Kalabrii na całe Włochy, a także w innych krajach wraz z emigrantami udającymi się do ubogich regionów Ameryki Łacińskiej.
Kiedy w Roku Jubileuszowym 1955 Czcigodna Służebnica Boża spotkała się z papieżem Piusem XII, zapytała go, czy Zgromadzenie odpowiada zamysłowi Kościoła. Ojciec Święty odpowiedział jej: „Twoje dzieło nigdy nie ustanie, ponieważ zostało ustanowione przez Bożą Opatrzność”. Bardzo kochała Ojca Świętego i Kościół i wielokrotnie przypominała siostrom o konieczności „odczuwania z Kościołem” (cum Ecclesia sentiendi).
Głęboko oddana Eucharystii, mawiała: „Eucharystia jest niezbędnym pokarmem mojego życia, oddechem mojej duszy, Sakramentem, który nadaje sens mojemu istnieniu i wszystkim moim codziennym działaniom”. Jej charyzmat można streścić w słowach, które powtarzała niemal jak litanię: „Nie ma miłości bez cierpienia”.
Siostra Helena Aiello zmarła w Rzymie 19 czerwca 1961 roku, po świętym życiu całkowicie oddanym służbie ubogim i najmniejszym, tak że zarówno przed śmiercią, jak i po niej lud nazywał ją „świętą zakonnicą”.
W miarę jak niezwykle wzrastała opinia o jej świętości, Arcybiskup Cosenzy wszczął w 1972 roku proces informacyjny dotyczący życia i cnót, który zakończono w 1987 roku. Po przygotowaniu Positio sprawę poddano zwyczajowym badaniom: Konsultorzy Teolodzy, zebrani na Kongresie Szczególnym 5 grudnia 1989 roku, wydali pozytywną opinię o heroiczności cnót Czcigodnej Służebnicy Bożej. Opinię tę zatwierdzili Kardynałowie i Biskupi zgromadzeni na Sesji Zwyczajnej 8 maja następnego roku. 22 stycznia 1991 roku błogosławiony Jan Paweł II polecił przygotować Dekret o heroiczności cnót Służebnicy Bożej.
Mając zaś na względzie jej beatyfikację, Postulacja Sprawy przedstawiła Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych do osądu przypadek uzdrowienia, które — jak utrzymywano — dokonało się za sprawą Boga dzięki wstawiennictwu Służebnicy Bożej. Dotyczyło ono Franceski Bozzarello, która 23 kwietnia 2002 roku doznała bardzo ciężkich obrażeń i śpiączki mózgowej, a także urazu klatki piersiowej oraz złamania śródstawowego kości piszczelowej. Po należytym przeprowadzeniu wszystkich czynności wymaganych przez prawo Konsylium Lekarskie, na posiedzeniu 1 lutego 2007 roku, stwierdziło, że uzdrowienie było niewytłumaczalne z punktu widzenia wiedzy medycznej.
23 października 2010 roku odbył się Kongres Szczególny Konsultorów Teologów, którzy stwierdzili, że uzdrowienie to było cudem. Następnie Kardynałowie i Biskupi na Sesji Zwyczajnej 18 stycznia 2011 roku potwierdzili, że uzdrowienie to dokonało się w sposób cudowny za sprawą Boga. Wobec tego My sami 2 kwietnia 2011 roku poleciliśmy przygotować Dekret o cudzie. Następnie postanowiliśmy, aby obrzęd beatyfikacji odbył się 14 września tego samego roku, w święto Podwyższenia Krzyża Świętego, w Cosenza.
Dzisiaj zatem w Cosenza, z Naszego polecenia, Nasz Czcigodny Brat Angelo Kardynał Świętego Kościoła Rzymskiego Amato SDB, Prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, odczytał tekst Listu Apostolskiego, którym zaliczamy Czcigodną Służebnicę Bożą Helenę Aiello do grona Błogosławionych:
„My, spełniając pragnienie Naszego Brata Salvatore Nunnari, Arcybiskupa Metropolity Cosenzy-Bisignano, jak również wielu innych Braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, mocą Naszej władzy apostolskiej zezwalamy, aby odtąd Czcigodnej Służebnicy Bożej Helenie Aiello, dziewicy, założycielce Zgromadzenia Sióstr Minimitek Męki Pana Naszego Jezusa Chrystusa, która dała świadectwo „małej drodze” do świętości głoszonej w Ewangelii, stając się uczestniczką Misterium Paschalnego, przysługiwał tytuł Błogosławionej i aby jej święto obchodzono corocznie 19 czerwca, w dniu jej narodzin dla nieba, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Dziewica ta dała wspaniałe świadectwo pobożności zakonnej i pragniemy, aby przyniosło ono Ludowi Bożemu obfite dary duchowe, dzięki którym będzie on nieustannie się uświęcał i otrzymywał łaski z nieba.
To zaś, co postanowiliśmy, ma zachować moc zarówno teraz, jak i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, dnia 14 września, w święto Podwyższenia Krzyża Świętego, roku Pańskiego 2011, w siódmym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
Tarcisio kard. Bertone
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
AAS CV/2013, nr 1, s. 24-26
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
