Benedykt XVI
«NUNC AUTEM MANET». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU JAKUBOWI Z GHAZIR
(W ŚWIECIE KHALIL HADDAD)
Rzym, 22 czerwca 2008 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — „Tak więc trwają wiara, nadzieja, miłość — te trzy: z nich zaś największa jest miłość” (1 Kor 13,13).
Czcigodny Sługa Boży Jakub z Ghazir, w świecie Khalil Haddad, kapłan profes Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów i założyciel Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek Krzyża w Libanie, urodził się 1 lutego 1875 roku w libańskiej miejscowości Ghazir, w rodzinie maronickiej o dawnej tradycji katolickiej. Był trzecim z czternaściorga dzieci. Po ukończeniu nauki u Braci Kapucynów oraz Braci Szkół Chrześcijańskich uczył języka arabskiego w Aleksandrii w Egipcie. W 1893 roku postanowił wstąpić do Serafickiego Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów, a w 1901 roku przyjął święcenia kapłańskie.
Początkowo był ekonomem klasztorów w Bejrucie, następnie zaś powierzono mu kierowanie licznymi szkołami górskimi, które misjonarze kapucyńscy założyli w Libanie; zakładał również wspólnoty Trzeciego Zakonu wśród libańskich społeczności chrześcijańskich. Kiedy szalała I wojna światowa, a zagraniczni misjonarze zostali wydaleni, z każdym dniem dokładał wszelkich starań, aby nieść pomoc ubogim i sierotom. Obdarzony niezwykłymi zdolnościami organizacyjnymi i umiejętnością realizowania wszystkiego w duchu miłości, potrafił codziennie zapewnić żywność niemal dwudziestu tysiącom ludzi, i to właśnie w dniach, gdy szczególnie dotkliwie dawały się odczuć ogromne trudności wywołane wojną światową.
W 1930 roku, nieustannie zatroskany o ubogich i osoby starsze, pozbawione wszelkiej pomocy, założył Zgromadzenie Sióstr Franciszkanek Krzyża w Libanie. Wspierany ich współpracą mógł zakładać domy dla osób starszych, żebraków i sierot, a także wybudować szpital psychiatryczny w Jal-el-Kalb oraz dom „Chrystusa Króla”, przeznaczony dla kapłanów w podeszłym wieku lub chorych. Z tego powodu zaczęto nazywać go „libańskim św. Wincentym a Paulo”. Pełniąc to dzieło miłosierdzia względem ciała i ducha, Sługa Boży, pozostając zawsze w pełnej i roztropnej zgodzie z przełożonymi swojego Zakonu Serafickiego, całkowicie zawierzył Bożej Opatrzności, dzięki której nigdy nie zabrakło mu tego, co było konieczne, aby przychodzić z pomocą tak wielu potrzebującym spośród tamtejszej ludności. Założonym przez siebie dziełem kierował z łagodnością i dobrocią, roztropnie przyczyniając się do jego rozwoju. Otoczony opinią świętości oddał ducha Panu 26 czerwca 1954 roku.
Trwałe rozpowszechnianie się opinii o jego świętości wśród Ludu Bożego skłoniło wikariusza apostolskiego Bejrutu do rozpoczęcia sprawy beatyfikacyjnej poprzez proces informacyjny dotyczący opinii świętości, zakończony 19 czerwca 1964 roku. W 1979 roku przeprowadzono następnie proces apostolski dotyczący cnót, którego ważność zatwierdzono dekretem wydanym w 1985 roku. Po dopełnieniu wszystkiego, czego wymagało prawo oraz po odbyciu Kongresu szczególnego Konsultorów Teologów, a następnie sesji zwyczajnej Kardynałów i Biskupów, Nasz Poprzednik, Sługa Boży Jan Paweł II, ogłosił heroiczność jego cnót, My zaś 17 grudnia 2007 roku poleciliśmy Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych ogłosić dekret o cudzie. Postanowiliśmy zatem, aby obrzęd beatyfikacji tego Czcigodnego Sługi Bożego odbył się w Bejrucie 22 czerwca 2008 roku.
Dzisiaj zatem, w Bejrucie, w obecności wielkiej rzeszy Pasterzy katolickich i wiernych, z Naszego polecenia José kard. Saraiva Martins, Prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, odczytał tekst Listu Apostolskiego, którym wpisujemy Czcigodnego Sługę Bożego Jakuba z Ghazir do grona Błogosławionych:
„Spełniając życzenie Naszego Brata Paula Dahdaha OCD, arcybiskupa tytularnego Are w Numidii, wikariusza apostolskiego Bejrutu dla wiernych obrządku łacińskiego, jak również wielu innych Braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą Władzą Apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodnemu Słudze Bożemu Jakubowi z Ghazir OFMCap, kapłanowi, założycielowi Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek Krzyża w Libanie, który jak dobry Samarytanin poświęcił swoje życie cierpiącym i chorym, przysługiwał tytuł Błogosławionego i aby jego święto obchodzono corocznie 26 czerwca, w dniu jego narodzin dla nieba, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
To zaś, co postanowiliśmy w niniejszym Liście, niech pozostanie ważne i niezmienne, teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod pierścieniem Rybaka, dnia 22 czerwca roku Pańskiego 2008, w czwartym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
Tarcisio kard. Bertone
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
AAS CII/2010, nr 6, s. 316-318
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
