Kardynał José Saraiva Martins CMF
PRZEMÓWIENIE PREFEKTA KONGREGACJI SPRAW KANONIZACYJNYCH NA ZAKOŃCZENIE CEREMONII BEATYFIKACJI MATKI JÓZEFY HENDRINY STENMANNS, WSPÓŁZAŁOŻYCIELKI SŁUŻEBNIC DUCHA ŚWIĘTEGO
Steyl-Tegelen, 29 czerwca 2008 r.
Na zakończenie tej celebracji eucharystycznej, podczas której miałem zaszczyt przewodniczyć uroczystemu obrzędowi beatyfikacji Józefy Hendriny Stenmanns, współzałożycielki Zgromadzenia Misyjnego Służebnic Ducha Świętego, dzielę radość tego Kościoła lokalnego, który dziś widzi wyniesioną do chwały ołtarzy swoją rodaczkę. Pragnę wyrazić wam moją radość i osobistą satysfakcję z powierzonego mi przez Ojca Świętego Benedykta XVI zadania reprezentowania go podczas tego znaczącego wydarzenia kościelnego oraz przekazać wam pozdrowienie Papieża i jego apostolskie błogosławieństwo.
W encyklice Spe salvi Benedykt XVI pisze: «Nasz sposób postępowania nie jest obojętny dla Boga, zatem nie jest też obojętny dla rozwoju historii. Możemy otworzyć samych siebie i świat, aby wkroczył Bóg: Bóg prawdy, miłości i dobra. Dokonali tego święci, którzy jako „pomocnicy Boga” przyczynili się do zbawienia świata» (nr 35).
Tak czyniła również błogosławiona Józefa Hendrina. Posłuszna działaniu Ducha Świętego, przez całe życie wyróżniała się bowiem czystością intencji i prostotą ducha, nieustannie i z miłością powierzając się woli Pana oraz odpowiadając w sposób pełny i wielkoduszny na łaski i natchnienia Boże.
Głęboko pobożna, lecz bez ostentacji, Józefa Hendrina Stenmanns była kobietą o godnej podziwu równowadze emocjonalnej i nadprzyrodzonej: z siłą charakteru zawsze łączyła macierzyńską dobroć, a z praktycznym podejściem do działania — nieustanne pełnienie dzieł miłości, zwłaszcza wobec ubogich, osób starszych i chorych. A wszystko to czyniła, nie zwracając na siebie uwagi.
Jeszcze przed podjęciem życia zakonnego była wzorem chrześcijańskiej dojrzałości; można powiedzieć — świętości świeckiej. Zobowiązania, które podjęła przez profesję we Franciszkańskim Zakonie Świeckich, nadały jej życiu prawdziwy charakter konsekracji w rzeczywistości rodzinnej i społecznej. Wpływ świętego założyciela Arnolda Janssena głęboko naznaczył jej życie duchowe i działalność misyjną. Powołanie misyjne stanowiło bowiem oś całego jej życia: «Modlić się i pracować w apostolstwie misyjnym, aby Ewangelia była znana wszystkim».
W tym celu złożyła siebie w ofierze za Dzieło Rozkrzewiania Wiary. Dlatego jej ziemskie życie przenikało nieustanne pragnienie doskonałości, które znajdowało wyraz w apostolskim zapale na rzecz szerzenia Ewangelii i rozszerzania królestwa Bożego wśród ludzi. Ostatecznym celem jej działalności była chwała Boża, stanowiąca centrum jej życia i jej duszy. Wokół tego centrum harmonijnie skupiały się wszystkie jej czyny i działania.
W życiu nowej Błogosławionej wypełniają się słowa św. Jana: «Po tym poznaliśmy miłość, że On oddał za nas życie swoje. My także winniśmy oddać życie za braci» (1 J 3,16).
Kontemplując proste, lecz pełne dzieł miłości życie nowej Błogosławionej, uświadamiamy sobie, że stanowi ono prawdziwe dziedzictwo, wzbogacone chrześcijańskim doświadczeniem tego Kościoła lokalnego. Dzisiaj, poprzez akt beatyfikacji, jesteście wezwani do przekazania tego dziedzictwa nowym pokoleniom i przyszłym czasom. Niezapomniany Sługa Boży Jan Paweł II w liście apostolskim Novo millennio ineunte, którym zakończył Rok Święty, napisał: «Tego dziedzictwa nie wolno roztrwonić, ale trzeba je uczynić przedmiotem nieustającego dziękczynienia i wytrwałego naśladowania» (nr 7).
To bogactwo życia może służyć dzisiejszemu światu, któremu brakuje trwałych punktów odniesienia i mocnych wartości, jako drogowskaz w ludzkiej i chrześcijańskiej formacji osób oraz jako punkt odniesienia dla życia Kościoła, aby mógł on wypełniać zadanie ewangelizacji świata.
Błogosławiona Józefa Hendrina Stenmanns, będąc duchowym dziedzictwem, jest dla nas również programem życia. Kościół, wynosząc ją dzisiaj do chwały ołtarzy, widzi w tej misjonarce i apostołce Ducha Świętego przykład miłości do Chrystusa oraz wychowawczynię dusz, która wskazuje nam, w jaki sposób możemy wypełniać nasze ludzkie i chrześcijańskie zobowiązania.
Przyjmijmy to wielkie dziedzictwo. Nie zapominajmy o nim; przeciwnie, sprawmy, aby było żywe w tych czasach nowego tysiąclecia.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dicastero delle Cause dei Santi
