Benedykt XVI
«QUI SEQUITUR». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU MICHAŁOWI SOPOĆCE, ZAŁOŻYCIELOWI SIÓSTR JEZUSA MIŁOSIERNEGO
Rzym, 28 września 2008 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę.
«Kto podąża za sprawiedliwością i dobrocią, ten znajduje życie, sprawiedliwość i cześć» (Prz 21,21).
Czcigodny Sługa Boży Michał Sopoćko, kapłan, poprzez swoją posługę, kierownictwo duchowe, formację kapłańską tak wielu swoich współbraci oraz codzienne sprawowanie sakramentu pojednania ukazywał Miłosierdzie Boże, czyniąc je obecnym i działającym oraz szerząc jego orędzie i kult.
Urodził się 1 listopada 1888 roku w majątku Juszewszczyzna, w powiecie oszmiańskim na Wileńszczyźnie, w Polsce, znajdującej się wówczas pod panowaniem Imperium Rosyjskiego. W 1910 roku, nie bez trudności ze strony władz carskich, wstąpił do Seminarium Duchownego w Wilnie. Święcenia kapłańskie przyjął 15 czerwca 1914 roku. Pełnił posługę wikariusza parafialnego, a następnie, po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, poprosił o przyjęcie do tworzącego się wojska w charakterze kapelana. Kontynuował studia na Wydziale Teologicznym w Warszawie, gdzie uzyskał stopień naukowy. Prowadził wnikliwe badania nad zjawiskiem alkoholizmu wśród młodzieży; jego rozprawa miała tak duże znaczenie, że Senat uchwalił przepisy mające przeciwdziałać temu moralnemu zagrożeniu. Z woli przełożonych pełnił posługę w Wilnie, w duszpasterstwie Wojska Polskiego. W tym mieście nie tylko odnowił kościół św. Ignacego, lecz także poświęcił się pracy duszpasterskiej wśród młodzieży, która nie uczęszczała już do szkoły, oraz członków Stowarzyszenia Młodzieży Katolickiej. W 1927 roku został mianowany ojcem duchownym w Seminarium Metropolitalnym. Funkcję tę pełnił przez kilka lat, nie rezygnując z obowiązków kapelana wojskowego, a jednocześnie prowadząc badania na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Stefana Batorego.
Gorąco pragnął wznieść świątynię ku czci Miłosierdzia Bożego, jednak w 1942 roku wydarzenia wojenne przeszkodziły w realizacji tego zamierzenia. W latach 1932–1942 był spowiednikiem Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia. Pełniąc tę posługę, spotkał św. Faustynę Kowalską, której został kierownikiem duchowym. Po długim i wnikliwym rozeznawaniu powierzonych Siostrze Bożych orędzi dotyczących Miłosierdzia Bożego rozpoznał, że jest powołany do szerzenia jego kultu. Kiedy Wileńszczyzna znalazła się pod panowaniem Związku Sowieckiego, ludność polskojęzyczna została zmuszona do masowego przesiedlenia się na ziemie polskie. Także Czcigodny Sługa Boży Michał Sopoćko musiał opuścić Wilno i udać się do Białegostoku, gdzie kontynuował apostolstwo zarówno w Seminarium, jak i w konfesjonale oraz jako kapelan sióstr misjonarek. Również w Białymstoku postanowił wznieść świątynię ku czci Miłosierdzia Bożego, jednak pojawiły się nowe trudności. Miłość do Miłosierdzia Bożego pobudziła go do założenia Zgromadzenia Sióstr Jezusa Miłosiernego. Dzięki intensywnemu życiu ascetycznemu dożył osiemdziesięciu siedmiu lat, chociaż nigdy nie cieszył się dobrym zdrowiem.
Otoczony opinią świętości, 15 lutego 1975 roku w Białymstoku pobożnie zasnął w Panu.
Rozprzestrzenianie się tej opinii skłoniło Czcigodnego Brata Edwarda Kisiela, biskupa tytularnego Limaty i administratora apostolskiego „ad nutum Sanctae Sedis” części archidiecezji wileńskiej znajdującej się w granicach Polski, do rozpoczęcia sprawy beatyfikacyjnej. Jej pierwsza sesja odbyła się 4 grudnia 1987 roku, a postępowanie zakończono 29 września 1993 roku. Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych dekretem z 22 września 1999 roku uznała ważność prawną dochodzenia. Po pomyślnym wyniku Kongresu szczególnego teologów 5 października 2004 roku oraz po pozytywnej opinii kardynałów i biskupów wyrażonej podczas Sesji Zwyczajnej 7 grudnia tego samego roku Sługa Boży Jan Paweł II, Nasz Poprzednik świętej pamięci, polecił 20 grudnia 2004 roku ogłosić dekret o heroiczności cnót. My zaś zezwoliliśmy Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych na ogłoszenie 17 grudnia 2007 roku dekretu o cudzie i postanowiliśmy, aby obrzęd beatyfikacji odbył się 28 września 2008 roku w Białymstoku, w Polsce.
Dzisiaj zatem w Białymstoku, z Naszego polecenia, Czcigodny Brat Angelo Amato SDB, arcybiskup tytularny Sili i prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, odczytał tekst Listu apostolskiego, którym zaliczamy Czcigodnego Sługę Bożego Michała Sopoćkę do grona Błogosławionych:
„Spełniając życzenie Naszego Brata Edwarda Ozorowskiego, arcybiskupa białostockiego, jak również wielu innych Braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, mocą Naszej władzy apostolskiej zezwalamy, aby odtąd Czcigodnemu Słudze Bożemu Michałowi Sopoćce, kapłanowi, który poświęcił swoje życie głoszeniu Miłosierdzia Bożego, będąc żywym wzorem świętości kapłańskiej, przysługiwał tytuł Błogosławionego i aby jego święto obchodzono corocznie dnia 15 lutego, w dniu jego narodzin dla nieba, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
To zaś, co postanowiliśmy w niniejszym Liście, niech pozostanie ważne i niezmienne, teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dano w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 28 września roku Pańskiego 2008, w czwartym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
Tarcisio kard. Bertone
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
AAS CI/2009, nr 9, s. 768-770
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
