Kardynał Angelo Amato SDB
HOMILIA PREFEKTA KONGREGACJI SPRAW KANONIZACYJNYCH PODCZAS MSZY ŚWIĘTEJ BEATYFIKACYJNEJ O. PIOTRA ADRIANA TOULORGE
Coutances, 29 kwietnia 2012 r.
Męczeństwo jest jaśniejącym znakiem świętości wierzącego. Świadectwo usque ad sanguinem, aż do przelania krwi, stanowi niezwykle cenny wkład w życie Kościoła i społeczeństwa, pomagając nie pomylić dobra ze złem. Męczennicy, a szerzej wszyscy święci Kościoła, poprzez wymowny i pociągający przykład życia całkowicie przemienionego blaskiem Prawdy rozświetlają wszystkie epoki historii, budząc w nich poczucie moralne. Dając bezkompromisowe świadectwo dobru, sprawiają, że nieustannie aktualne pozostają słowa proroka: „Biada tym, którzy zło nazywają dobrem, a dobro złem, którzy zamieniają ciemności na światło, a światło na ciemności, którzy przemieniają gorycz na słodycz, a słodycz na gorycz” (Iz 5,20).
Takie właśnie znaczenie ma również dla nas dzisiaj męczeństwo Piotra Adriana Toulorge, kanonika premonstratensa zgilotynowanego podczas rewolucji francuskiej. Rok temu w Dax została beatyfikowana s. Małgorzata Rutan, szarytka, która również została zabita podczas tej tragicznej rewolucji, siejącej wszędzie żałobę i zniszczenie.
Jesienią 1793 roku, gdy rozpoczęła się najokrutniejsza faza rewolucji — terror — kapłani i zakonnicy wierni Rzymowi byli prześladowani, więzieni, poddawani doraźnym procesom i skazywani na śmierć. 12 października 1793 roku trzydziestosześcioletni premonstratens Piotr Adrian Toulorge powrócił do swojej więziennej celi z pogodnym obliczem. Zapytany o wynik procesu odpowiedział, że wszystko poszło dobrze. Sądzono, że został uniewinniony. Tymczasem okazało się, że został skazany na śmierć. Mniszka benedyktyńska, która została aresztowana razem z nim, s. Saint-Paul, rozpłakała się. Przyszły męczennik pocieszał ją jednak: jego śmierć będzie przykładem dla innych wiernych; zresztą, skoro przez profesję zakonną wyrzekł się świata, nie powinien obawiać się go opuścić, aby bezpiecznie przejść do nieba. Postawa i słowa o. Toulorge ukazują jego wielkie męstwo, cenny dar Ducha Świętego.
Piotr Adrian urodził się 4 maja 1757 roku w Muneville-le-Bingard w Normandii, w rodzinie ubogich chłopów. Był najmłodszym z trojga dzieci i został ochrzczony w dniu swoich narodzin. Święcenia kapłańskie przyjął w 1782 roku i w tym samym roku został mianowany wikariuszem w Doville, parafii powierzonej opactwu premonstratensów w Blanchelande. Kilka lat później wstąpił do wspólnoty tego opactwa, a po odbyciu nowicjatu złożył śluby zakonne.
W 1790 roku Zgromadzenie Narodowe zarządziło likwidację zakonów i konfiskatę ich majątku. Nie godząc się na przyjęcie ideologii rewolucyjnej, o. Toulorge zaczął żyć w ukryciu, potajemnie sprawując sakramenty i nieustannie przemieszczając się z miejsca na miejsce. Został aresztowany we wrześniu 1793 roku. Miał przy sobie teksty modlitw Mszy świętej ku czci Ducha Świętego oraz Mszy świętej o Najświętszej Maryi Pannie, przepisane własnoręcznie, a także białą tunikę i inne przedmioty służące do sprawowania kultu. Poddany trzem przesłuchaniom we wrześniu i październiku 1793 roku, został ostatecznie skazany na śmierć.
13 października 1793 roku błogosławiony męczennik zaprosił współwięźniów do wspólnego odmówienia Liturgii Godzin: jutrzni i nieszporów. Gdy doszli do komplety, przerwał wspólną modlitwę przy przedostatniej zwrotce hymnu, dodając, że dokończy ją w niebie. Ze świadectw dowiadujemy się, że został zgilotynowany między godziną szesnastą a szesnastą trzydzieści, w niedzielę 13 października 1793 roku w Coutances.
Toulorge miał na sobie długi zielony surdut zapięty pod szyję. Poprosił, aby zaczesano mu włosy do przodu, by ułatwić ścięcie. W jednym z trzech listów, które napisał w przeddzień swego męczeństwa, powiedział: „Właśnie odczytano mi wyrok śmierci; jutro o godzinie drugiej opuszczę tę ziemię, aby pójść do nieba i radować się obecnością Boga i mojego Kościoła. Ach, jak to możliwe, że ja, grzesznik, dostąpiłem szczęścia otrzymania korony męczeństwa. Wyznaję przed moim Bogiem, że jestem zupełnie niegodny takiej łaski, lecz cóż mówię? Taki jest los tych, którzy dostąpili szczęścia pozostania wiernymi wierze katolickiej, apostolskiej i rzymskiej”. Następnie, pisząc do swego brata, dodał: „Raduj się, jutro będziesz miał opiekuna w niebie. Raduj się, że Bóg uznał mnie za godnego cierpieć nie tylko więzienie, lecz nawet śmierć dla Pana naszego Jezusa Chrystusa. Jest to największa łaska, jakiej mógł mi udzielić. Wznieś oczy ku niebu, żyj jak uczciwy człowiek, a przede wszystkim jak dobry chrześcijanin. Wychowuj swoje dzieci w świętej wierze katolickiej, apostolskiej i rzymskiej”.
W tym właśnie, drodzy bracia, odnajdujemy nieprzemijającą aktualność męczennika, który poniósł śmierć ponad dwa wieki temu. Jego męczeństwo wzywa nas, abyśmy żyli konsekwentnie i wiernie naszą jednością z Jezusem, pomimo ran i wszelkiego rodzaju cierpień, jakie współczesne społeczeństwo zadaje Ewangelii przez błędne ideologie dotyczące rozumienia życia ludzkiego, aborcji, małżeństwa i eutanazji.
Od błogosławionego męczennika Toulorge uczymy się, aby z pomocą łaski i modlitwy przeciwstawiać się tej kulturze śmierci, podejmując z męstwem i wytrwałością ofiary konieczne do zachowania wierności Chrystusowi, który jest Drogą, Prawdą i Życiem. Jak mówił św. Grzegorz Wielki: „Chrześcijanie mogą nawet miłować trudności tego świata ze względu na owoc wieczny”.
Na wzór Chrystusa, Dobrego Pasterza, błogosławiony Piotr Adrian Toulorge oddał życie za swoich wiernych, broniąc ich przed wilkami. Niech jego wstawiennictwo pomoże również nam być dobrymi chrześcijanami, mężnymi i zwycięskimi w obronie naszej wiary w Boga, Ojca, Syna i Ducha Świętego. Amen.
Tłumaczenie OKM
Za: www.notredamedesneiges.over-blog.com
Copyright © Dicastero delle Cause dei Santi
