Benedykt XVI
«CARISSIME FRATER MI». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU PIOTROWI ADRIANOWI TOULORGE
Rzym, 29 kwietnia 2012 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — „Najdroższy mój bracie, raduj się, że jutro będziesz miał patrona w niebie, jeśli tylko Bóg, jak ufam, podtrzyma mnie, jak czynił to dotychczas. Raduj się, ponieważ Bóg uznał mnie za godnego, abym dla Chrystusa Jezusa, Pana naszego, zniósł nie tylko więzienie, lecz także samą śmierć”.
Są to ostatnie słowa, które Czcigodny Sługa Boży Piotr Adrian Toulorge napisał do swego brata w przeddzień męczeństwa. Młody kanonik premonstratens opactwa Blanchelande w Normandii tak zawierzył się łasce Bożej, że za wierność prawdzie i wierze katolickiej oddał własne życie.
Piotr Adrian Toulorge urodził się 4 maja 1757 roku w miejscowości Muneville-le-Bingard we Francji. Po ukończeniu szkoły i seminarium przyjął święcenia kapłańskie, a w grudniu 1782 roku został mianowany wikariuszem w Doville. Tam poznał niestrudzoną działalność duszpasterską premonstratensa Jacques’a-François Le Canut, prowadzoną dla dobra niewielkiej parafii liczącej 708 wiernych, którzy w większości żyli w ubóstwie. W zachowanych homiliach Czcigodny Sługa Boży wysławia miłosierną dobroć Pana, a zarazem głosi niezłomność Jego sprawiedliwości wobec zatwardziałego grzesznika. Mieszkając w Doville, wraz z proboszczem udawał się niekiedy do pobliskiego opactwa premonstratensów w Blanchelande. Pociągnięty doskonałością życia św. Norberta, Piotr Adrian wstąpił do tego opactwa jako nowicjusz, a dwa lata później złożył śluby wieczyste. Po wprowadzeniu cywilnej konstytucji kleru, ustanowionej przez władze rewolucyjne, o. Toulorge nadal prowadził działalność duszpasterską w okolicznych parafiach. 26 sierpnia 1792 roku wydano nowe prawo, na mocy którego wszyscy kapłani, którzy nie złożyli przysięgi na konstytucję, a pełnili publicznie posługę, podlegali deportacji. Czcigodny Sługa Boży uznał, że przepis ten odnosi się również do niego. Ponieważ nie chciał przysięgać na konstytucję laicką i wrogą sprawie katolickiej, udał się na pobliską wyspę Jersey, znajdującą się pod panowaniem angielskim. Po przybyciu na miejsce zorientował się, że prawo to go nie dotyczyło i że mógł swobodnie pozostać we Francji. Powrócił więc do ojczyzny, gdzie prowadził życie w ukryciu.
3 września 1793 roku został schwytany na mocy nowego prawa, według którego emigranci powracający do ojczyzny podlegali karze śmierci. Początkowo zaprzeczył, że przebywał na wyspie Jersey, lecz bardzo cierpiał z powodu tego kłamstwa, które uważał za ciężki grzech. Po długiej modlitwie, pięć dni po aresztowaniu, przyznał, że przez krótki czas przebywał na angielskiej wyspie, a wyznanie to zaprowadziło go pod gilotynę. Trybunał w Coutances, doskonale wiedząc o jego pobycie na Jersey, lecz nie mając na to żadnego dowodu, dał mu możliwość zaprzeczenia, że opuścił kraj. Czcigodny Sługa Boży, miłujący prawdę, odrzucił tę możliwość i ponownie przyznał, że wyemigrował. „Męczennik prawdy” został skazany na śmierć. W noc poprzedzającą egzekucję wyspowiadał się i długo się modlił, a następnie napisał do brata i jednego z przyjaciół, w pełni świadomy czekającego go męczeństwa. Rankiem 13 października 1793 roku, w niedzielę, wstał w więzieniu z posłania, odmówił brewiarz, poprosił współwięźniów, aby uporządkowali mu brodę i włosy, a na koniec odmówili wraz z nim nieszpory. Gdy obecni uklękli, prosząc go o błogosławieństwo, świadkowie opowiadali, że z jego oblicza promieniował Boży pokój. W pobliżu miejsca kaźni powiedział jedynie: „Boże mój, w Twoje ręce powierzam moje życie. Błagam Cię, odnów i strzeż Twego świętego Kościoła, przebacz moim nieprzyjaciołom”.
Ponieważ trwała opinia świętości i męczeństwa Czcigodnego Sługi Bożego, w 1993 roku opat generalny Zakonu Kanoników Regularnych Premonstratensów zwrócił się do biskupa Coutances i Avranches z prośbą o ponowne podjęcie procesu beatyfikacyjnego, rozpoczętego w 1922 roku, i wszczęcie dochodzenia diecezjalnego. Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych dekretem z 8 maja 1998 roku uznała jego ważność prawną. Konsultorzy historycy, zebrani 5 grudnia 2000 roku, opowiedzieli się za uznaniem jego męczeństwa; podobnie uczynili konsultorzy teolodzy podczas Kongresu szczególnego 15 lipca 2010 roku. Kardynałowie i Biskupi, zebrani na Sesji zwyczajnej 1 marca 2011 roku, uznali śmierć Czcigodnego Sługi Bożego Piotra Adriana Toulorge za prawdziwe męczeństwo. Dlatego 2 kwietnia 2011 roku zezwoliliśmy Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych na ogłoszenie dekretu o męczeństwie i postanowiliśmy, aby obrzęd beatyfikacji odbył się 29 kwietnia 2012 roku w Coutances we Francji.
Dzisiaj zatem, z Naszego polecenia, Czcigodny Brat Nasz Angelo kard. Amato SDB, Prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, odczytał tekst Listu Apostolskiego, którym zaliczamy Czcigodnego Sługę Bożego Piotra Adriana Toulorge do grona Błogosławionych:
„Spełniając życzenie Naszego Brata Stanislas Lalanne’a, biskupa Coutances, jak również wielu innych Braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą Władzą Apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodnemu Słudze Bożemu Piotrowi Adrianowi Toulorge, kapłanowi i męczennikowi, członkowi Zakonu Kanoników Regularnych Premonstratensów, który nieustraszenie udzielając ludowi Bożemu sakramentów i nie chcąc porzucić posługi duszpasterskiej, poniósł śmierć, przysługiwał tytuł Błogosławionego i aby jego święto obchodzono corocznie 13 października, w dniu jego narodzin dla nieba, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Ze wszechmiar godzi się oddawać cześć temu znakomitemu mieszkańcowi nieba, który dał wyjątkowe świadectwo pobożności i gorliwości, poświęcając swoje życie dla dobra dusz, szerzenia wśród ludzi zbawiennego orędzia Ewangelii oraz potwierdzenia prawdy męczeństwem. Dlatego pragniemy, aby jego wspaniały przykład przyniósł wielki pożytek ludziom naszych czasów, otoczonym zewsząd światowymi pokusami i powabami rzeczy ziemskich, aby dzięki niemu mogli wyraźniej dostrzegać oblicze Chrystusa i z większą gorliwością postępować według Jego przykazań.
To zaś, co postanowiliśmy w niniejszym Liście, niech pozostanie ważne i niezmienne, teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 29 kwietnia roku Pańskiego 2012, w ósmym roku Naszego Pontyfikatu
Z polecenia Ojca Świętego
Tarcisio kard. Bertone
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
Za: AAS CV/2013, nr 1, s. 27-29
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
