Benedykt XVI
«IMITATORES MEI». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH ALOJZEMU BIRAGHI, ZAŁOŻYCIELOWI INSTYTUTU SIÓSTR
ŚW. MARCELINY
Rzym, 30 kwietnia 2006 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Bądźcie naśladowcami moimi, tak jak ja jestem naśladowcą Chrystusa” (1 Kor 11,1).
Podobnie jak apostoł Paweł, Czcigodny Sługa Boży Alojzy Biraghi, umocniony łaską Bożą, zdecydowanie podążał drogą naśladowania Chrystusa, który był jego jedynym Mistrzem i wzorem. Nieustannie też starał się prowadzić ludzi do Chrystusa i ukazywać wszystkim miłość, jaką Ojciec otacza ludzi w swoim Boskim Odkupicielu.
Ten niestrudzony kapłan urodził się 2 listopada 1801 roku w Vignate, na terenie archidiecezji mediolańskiej, w rodzinie rolników. Jako dziecko przeniósł się wraz z rodziną do Cernusco sul Naviglio. Czując powołanie do kapłaństwa, studiował filozofię i teologię w seminariach w Castello sopra Lecco, Monza i Mediolanie, wyróżniając się pilnością, pobożnością i wiedzą. Po przyjęciu święceń diakonatu rozpoczął nauczanie w niższych seminariach duchownych. Pracę tę kontynuował również po przyjęciu święceń kapłańskich 28 maja 1825 roku.
W latach 1833–1848 pełnił funkcję ojca duchownego w wyższym seminarium, troszcząc się z miłością i zaangażowaniem o formację kleryków. Pragnąc służyć Kościołowi i społeczeństwu, w 1838 roku założył w Cernusco sul Naviglio szkołę z internatem dla dziewcząt, aby zapewnić młodym kobietom odpowiednie wykształcenie i wychowanie chrześcijańskie. Pomagały mu w tym Marina Videmari, której był kierownikiem duchowym oraz inne nauczycielki. Wraz z nimi założył nową wspólnotę zakonną pod nazwą Instytut Sióstr św. Marceliny, kanonicznie erygowaną w 1852 roku. Jej głównym zadaniem było nauczanie dziewcząt i wychowywanie ich w duchu chrześcijańskim. Działalność ta nie przeszkadzała Słudze Bożemu w dalszej trosce o alumnów seminarium ani w pełnieniu posługi kapłańskiej. W znacznym stopniu przyczynił się do powstania czasopisma katolickiego „L’Amico Cattolico” i pracował nad szerzeniem królestwa Bożego w ówczesnym społeczeństwie, w którym narastały nastroje niechętne chrześcijaństwu. Współpracował ze Sługą Bożym Angelo Ramazzottim przy zakładaniu Papieskiego Instytutu Misji Zagranicznych. W 1855 roku został mianowany doktorem Biblioteki Ambrozjańskiej. Z powodzeniem prowadził badania archeologiczne i nad historią Kościoła, publikując cenione prace. Dzięki roztropności i autorytetowi był mądrym doradcą arcybiskupów Mediolanu, którzy darzyli go wielkim uznaniem. W 1862 roku bł. Pius IX poprosił go o podjęcie mediacji między duchownymi obrządku ambrozjańskiego, podzielonymi przez różnice poglądów politycznych. Zadanie to wypełnił z pokorą i mądrością, gotów uczynić wszystko dla dobra Kościoła i archidiecezji mediolańskiej.
Był prawdziwym człowiekiem Bożym i wiernym sługą Kościoła. Gorliwie i sumiennie wypełniał wszystkie obowiązki wynikające ze swojego stanu. Wytrwale i z radością praktykował cnoty, osiągając wysoki stopień doskonałości ewangelicznej. Zachęcał córki duchowe do miłości Boga, sam dając przykład życia całkowicie poświęconego chwale Pana i dobru dusz. W wierze znajdował siłę, aby z radością przyjmować cierpienia i wyrzeczenia oraz znosić dotkliwe straty. W całej działalności pozostawał oddany Kościołowi i posłuszny jego nauczaniu. Swoje życie duchowe rozwijał przez udział w liturgii, modlitwę, czytanie i rozważanie Pisma Świętego, nabożeństwo do Eucharystii i Najświętszej Maryi Panny, studia teologiczne oraz uczestnictwo w życiu Kościoła. Troszczył się o dziewczęta mieszkające w szkołach swojego instytutu, a córkami duchowymi kierował z życzliwością i roztropnością. W trudnościach wykazywał się męstwem, a w każdej sytuacji zachowywał spokój i umiar. Jako uczeń Boskiego Mistrza wyróżniał się ubóstwem, czystością i posłuszeństwem.
W ostatnich latach życia nadal pracował nad rozwojem swojego instytutu, zakładając kolejne szkoły również poza granicami archidiecezji mediolańskiej. W 1879 roku jego zdrowie zaczęło się pogarszać. 11 sierpnia tego samego roku Ojciec niebieski powołał go do siebie, aby otrzymał tak bardzo upragnioną nagrodę.
Ze względu na szeroko rozpowszechnioną opinię świętości arcybiskup Mediolanu w 1966 roku rozpoczął proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny przez przeprowadzenie procesu informacyjnego. Po dopełnieniu wszystkich czynności przewidzianych prawem, 20 grudnia 2003 roku w obecności Naszego Czcigodnego Poprzednika Jana Pawła II ogłoszono dekret o heroiczności cnót, a 20 grudnia 2004 roku dekret o cudzie. Postanowiliśmy zatem, aby obrzęd beatyfikacji odbył się 30 kwietnia 2006 roku w Mediolanie.
Dzisiaj zatem, na Nasze polecenie, Nasz Czcigodny Brat kardynał José Saraiva Martins, prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, odczytał tekst Listu apostolskiego, na mocy którego zaliczamy Czcigodnego Sługę Bożego Alojzego Biraghiego do grona Błogosławionych:
„Spełniając życzenie Naszego Brata kardynała Dionigiego Tettamanziego, arcybiskupa Mediolanu, jak również wielu innych Braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, mocą Naszej władzy apostolskiej zezwalamy, aby odtąd Czcigodnym Sługom Bożym Alojzemu Biraghi, kapłanowi, założycielowi Instytutu Sióstr św. Marceliny, który poświęcił się formacji kandydatów do kapłaństwa, oraz Alojzemu Monza, kapłanowi, który oddał życie posłudze duszpasterskiej, przysługiwał tytuł Błogosławionych oraz aby ich święta obchodzono corocznie: Alojzego Biraghi 28 maja, a Alojzego Monza 28 września, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
To zaś, co postanowiliśmy w niniejszym Liście, niech pozostanie ważne i niezmienne, teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 30 kwietnia roku Pańskiego 2006, w drugim roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
Angelo kard. Sodano
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
AAS XCVIII/2006, nr 9, s. 657-659
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
