Franciszek
ISTOTNYM RYSEM WASZEGO CHARYZMATU JEST MIŁOSIERNA MIŁOŚĆ SERCA CHRYSTUSA DO LUDZI BEZBRONNYCH. PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNIKÓW KAPITUŁY GENERALNEJ MISJONARZY KOMBONIANÓW SERCA JEZUSOWEGO
Rzym, Sala Klementyńska, 01 października 2015 r.
Drodzy Bracia!
Serdecznie was pozdrawiam, poczynając od przełożonego generalnego, któremu dziękuję za słowa wprowadzające do naszego spotkania. Odbywa się ono w czasie waszej Kapituły Generalnej i daje mi sposobność, aby wyrazić wam i całemu Instytutowi wdzięczność Kościoła za wielkoduszną służbę Ewangelii.
Nazywacie się – i rzeczywiście nimi jesteście! – Misjonarzami Kombonianami Serca Jezusowego. Chciałbym zastanowić się razem z wami nad tymi słowami, które wyrażają waszą nazwę i tożsamość.
Misjonarze. Jesteście sługami i zwiastunami Ewangelii, zwłaszcza dla tych, którzy jej nie znają albo o niej zapomnieli. U początku waszej misji znajduje się dar: bezinteresowna inicjatywa miłości Boga, który skierował do was podwójne wezwanie: abyście byli z Nim i abyście szli głosić Ewangelię (por. Mk 3, 14). Fundamentem wszystkiego jest osobista więź z Chrystusem, zakorzeniona w chrzcie, a w przypadku niektórych umocniona przez święcenia kapłańskie, dzięki czemu możemy powiedzieć za apostołem Pawłem: „Teraz zaś już nie ja żyję, lecz żyje we mnie Chrystus” (Ga 2, 20). To życie z Chrystusem określa całe nasze istnienie i działanie. Przeżywamy je i umacniamy przede wszystkim na modlitwie, przebywając z Panem, adorując Go i prowadząc z Nim serdeczną rozmowę.
Właśnie w tej przestrzeni modlitwy odnajdujemy prawdziwy „skarb” (Łk 12, 34), którym mamy dzielić się z braćmi przez głoszenie Ewangelii. Misjonarz staje się bowiem sługą Boga, który przemawia, który pragnie mówić do współczesnych mężczyzn i kobiet, tak jak Jezus przemawiał do ludzi swoich czasów, zdobywając serca tych, którzy przychodzili Go słuchać ze wszystkich stron (por. Mk 1, 45) i byli zdumieni Jego nauką (por. Mk 6, 2). Związek misji ad gentes ze słowem Bożym dotyczy nie tyle „działania”, ile „bycia”. Aby misja była autentyczna, musi odwoływać się do łaski Chrystusa wypływającej z Krzyża i stawiać ją w centrum. Dzięki wierze w Niego można przekazywać słowo Boże, które ożywia, podtrzymuje i czyni owocnym zaangażowanie misjonarza. Dlatego, drodzy bracia, musimy nieustannie karmić się słowem Bożym, aby być jego wiernym echem. Przyjmować je z radością Ducha, przyswajać je sobie i sprawiać, aby stało się ciałem z naszego ciała, jak uczyniła to Maryja (por. Łk 2, 19). W słowie Bożym zawarta jest mądrość pochodząca z wysoka, która pozwala znajdować odpowiedni język, postawy i środki, aby odpowiadać na wyzwania zmieniającego się świata.
Jako Kombonianie Serca Jezusowego z radością uczestniczycie w misji Kościoła, dając świadectwo charyzmatowi św. Daniela Comboniego, którego istotnym rysem jest miłosierna miłość Serca Chrystusa do ludzi bezbronnych. W tym Sercu znajduje się źródło miłosierdzia, które zbawia i rodzi nadzieję. Dlatego jako osoby konsekrowane Bogu dla misji jesteście powołani do naśladowania Jezusa miłosiernego i łagodnego, aby pełnić swoją posługę z pokornym sercem, troszcząc się o najbardziej opuszczonych ludzi naszych czasów. Nie przestawajcie prosić Najświętszego Serca o łagodność, która jako owoc miłości jest cierpliwa, wszystko znosi, we wszystkim pokłada nadzieję i wszystko przetrzyma (por. 1 Kor 13, 4-7). Jest to łagodność spojrzenia Jezusa, kiedy patrzył na Piotra w noc Wielkiego Czwartku (por. Łk 22, 61), albo kiedy zachęcał niewiernego Tomasza, aby zbliżył rękę do Jego przebitego Serca (por. J 20, 27). Tam, w tym Sercu, uczymy się łagodności niezbędnej do prowadzenia działalności apostolskiej, także w trudnych i nieprzyjaznych warunkach.
To Serce, które tak bardzo umiłowało ludzi, przynagla was do udawania się na peryferie społeczeństwa, aby dawać świadectwo wytrwałości cierpliwej i wiernej miłości. Niech kontemplacja zranionego Serca Jezusa nieustannie odnawia w was gorącą miłość do ludzi naszych czasów, wyrażającą się w bezinteresownej solidarności, zwłaszcza z najsłabszymi i najbardziej potrzebującymi. W ten sposób będziecie mogli nadal działać na rzecz sprawiedliwości i pokoju oraz poszanowania godności każdego człowieka.
Drodzy bracia, pragnę, aby pogłębiona refleksja nad zagadnieniami Kapituły, której poświęciliście te dni, wyznaczała drogę waszego Instytutu w nadchodzących latach, pomagając wam coraz lepiej odkrywać na nowo wielkie dziedzictwo waszej duchowości i działalności misyjnej. Dzięki temu będziecie mogli z ufnością kontynuować waszą cenną współpracę w misji Kościoła. Niech przykładem i zachętą będą dla was liczni współbracia, którzy oddali swoje życie sprawie Ewangelii, gotowi nawet na najwyższe świadectwo przelania krwi. Wiadomo bowiem, że historia Instytutu Kombonianów naznaczona jest nieprzerwanym szeregiem męczenników, aż po nasze czasy. Są oni płodnym ziarnem, które przyczynia się do rozszerzania Królestwa Bożego, oraz opiekunami waszej działalności apostolskiej.
Przyzywam opieki Maryi, Matki Kościoła i Matki misjonarzy, nad wami i wszystkimi Misjonarzami Kombonianami Serca Jezusowego.
A zanim udzielę błogosławieństwa, chciałbym powiedzieć coś, czego nie ma w przygotowanym tekście, ale co płynie z mojego serca: zawsze, zawsze bardzo was podziwiałem za pracę, którą wykonujecie, za niebezpieczeństwa, na jakie się narażacie… Zawsze darzyłem was wielkim podziwem. Dziękuję.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
