Benedykt XVI
«DILIGES DOMINUM». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH BRONISŁAWOWI MARKIEWICZOWI, ZAŁOŻYCIELOWI ZGROMADZEŃ MICHAŁA ARCHANIOŁA
Rzym, 19 czerwca 2005 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Będziesz miłował Pana Boga swego całym swoim sercem, całą swoją duszą i całym swoim umysłem. […] Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego” (Mt 22, 37.39).
Kapłan Bronisław Markiewicz przez całe życie odznaczał się wielką miłością do Boga i bliźnich, szczególnie do ubogich, zaniedbanych, opuszczonych i osieroconych dzieci, którym całkowicie się poświęcił. Zawsze bowiem gorąco pragnął przygarnąć jak największą liczbę wychowanków i otoczyć ich serdeczną troską, której tak bardzo potrzebowali.
Czcigodny Sługa Boży Bronisław Markiewicz urodził się 13 lipca 1842 roku w Pruchniku, w diecezji przemyskiej obrządku łacińskiego. W 1863 roku wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Przemyślu, a 15 września 1867 roku przyjął święcenia kapłańskie. Przez sześć lat pełnił posługę wikariusza, najpierw w parafii w Harcie, a następnie przy katedrze przemyskiej. Pragnąc lepiej przygotować się do pracy duszpasterskiej wśród młodzieży, przez dwa lata studiował pedagogikę, filozofię i historię na uniwersytetach we Lwowie i Krakowie. Następnie został proboszczem w Gaci i Błażowej. W 1882 roku rozpoczął wykłady z teologii pastoralnej w Wyższym Seminarium Duchownym w Przemyślu.
Czując powołanie również do życia zakonnego, w listopadzie 1885 roku udał się do Włoch i wstąpił do Towarzystwa św. Franciszka Salezego. Tam miał radość poznać św. Jana Bosko, na którego ręce 25 marca 1887 roku złożył śluby zakonne.
W zgromadzeniu tym pełnił różne obowiązki powierzane mu przez przełożonych, starając się zawsze wykonywać je gorliwie i sumiennie. Surowy tryb życia i odmienne warunki klimatyczne sprawiły, że w 1889 roku ciężko zachorował na gruźlicę, a jego stan uznano za bliski śmierci. Po odzyskaniu zdrowia, w 1892 roku, za zgodą przełożonych powrócił do Polski i objął obowiązki proboszcza w Miejscu Piastowym, w swojej rodzinnej diecezji przemyskiej obrządku łacińskiego.
Obok zwyczajnej działalności duszpasterskiej, idąc za przykładem św. Jana Bosko, poświęcił się wychowaniu ubogiej młodzieży i sierot. Założył dla nich w Miejscu Piastowym zakład, w którym zapewniał wychowankom pomoc materialną i duchową oraz przygotowywał ich do samodzielnego życia i pracy zawodowej w szkołach działających przy zakładzie. Aby skuteczniej realizować to dzieło, w 1897 roku Sługa Boży postanowił założyć dwa nowe zgromadzenia zakonne, oparte na duchowości św. Jana Bosko, których reguły dostosował do charakteru własnego charyzmatu. Ponownie inkardynowany do diecezji przemyskiej obrządku łacińskiego, nadal pełnił obowiązki proboszcza i kierował swoim zakładem, kanonicznie erygowanym w 1898 roku, któremu nadał nazwę „Powściągliwość i Praca”. Z dzieła tego wyrosły Zgromadzenie św. Michała Archanioła oraz Zgromadzenie Sióstr św. Michała Archanioła. Oba zgromadzenia zostały zatwierdzone po jego śmierci: męskie w 1921 roku, a żeńskie w 1928 roku.
Ojciec Bronisław, ciesząc się nieustannym poparciem swego biskupa, św. Józefa Sebastiana Pelczara, kontynuował pracę wychowawczą wśród młodzieży, sierot i opuszczonych dzieci. Korzystał przy tym z pomocy współpracowników, których przygotowaniem i formacją osobiście stale się zajmował. Już w Miejscu Piastowym zapewnił dom i dobre wychowanie setkom młodych ludzi, całkowicie poświęcając się dla ich dobra. Pragnąc uczynić dla nich jeszcze więcej, w sierpniu 1903 roku otworzył nowy dom w Pawlikowicach koło Krakowa, gdzie ponad czterysta sierot mogło znaleźć schronienie oraz otrzymać formację duchową i przygotowanie zawodowe.
Całkowite poświęcenie młodzieży, heroiczne wyrzeczenia i ogrom pracy nadwyrężyły jego zdrowie, osłabione już cierpieniami, których doświadczył wcześniej we Włoszech. Wszystko to przyspieszyło kres jego ziemskiej pielgrzymki, który nastąpił 29 stycznia 1912 roku.
Ze względu na szerzącą się sławę jego świętości biskup przemyski obrządku łacińskiego rozpoczął w 1958 roku proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny. W obecności Naszego Poprzednika, świętej pamięci papieża Jana Pawła II, 2 lipca 1994 roku ogłoszono dekret o heroiczności jego cnót, a 20 grudnia 2004 roku dekret dotyczący cudu. Dlatego postanowiliśmy, że uroczystość beatyfikacji odbędzie się w Warszawie 19 czerwca 2005 roku.
Dzisiaj zatem w Warszawie, na Nasze polecenie, Józef kardynał Glemp, arcybiskup metropolita warszawski, odczytał tekst Listu apostolskiego, na mocy którego zaliczamy Czcigodnego Sługę Bożego Bronisława Markiewicza do grona Błogosławionych:
„Spełniając życzenie naszych braci Kazimierza Górnego, Biskupa Rzeszowskiego, Józefa Michalika, Arcybiskupa Przemyskiego obrządku łacińskiego, i Sławoja Leszka Głódzia, Arcybiskupa-Biskupa Warszawsko-Praskiego, jak również wielu innych braci w biskupstwie, oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą Apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodnym Sługom Bożym: Władysławowi Findyszowi, Bronisławowi Markiewiczowi i Ignacemu Kłopotowskiemu, przysługiwał tytuł błogosławionych, i aby ich święta obchodzono w miejscach i w sposób określony przez prawo. Dla Władysława Findysza będzie to corocznie 23 sierpnia, dla Bronisława Markiewicza 30 stycznia, dla Ignacego Kłopotowskiego 7 września. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen”.
To zaś, co postanowiliśmy w niniejszym Liście, niech pozostanie ważne i niezmienne, teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 19 czerwca roku Pańskiego 2005, w pierwszym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
Angelo kard. Sodano
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
AAS XCVIII/2006, nr 4, s. 314-316
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
