Benedykt XVI
«IGNEM VENI». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH IGNACEMU KŁOPOTOWSKIEMU, ZAŁOŻYCIELOWI ZGROMADZENIA SIÓSTR LORETANEK
Rzym, 19 czerwca 2005 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Przyszedłem rzucić ogień na ziemię i jakże bardzo pragnę, żeby on już zapłonął” (Łk 12, 49).
Czcigodny Sługa Boży Ignacy Kłopotowski przyjął ogień Ducha Świętego, który Jezus Chrystus przyniósł na ziemię, pozwolił mu zapłonąć i przez całe swoje życie przekazywał go innym ludziom. Świadkowie nazywali go bowiem „Bożym ogniem”, a on sam mówił: „Czy człowiek może ukryć w sobie ogień, który płonie? Sam Bóg jest ogniem i mieszka w nas”.
Ten gorliwy kapłan urodził się 20 lipca 1866 roku we wsi Korzeniówka. Małemu Ignacemu, który bardzo pragnął zobaczyć niewidzialnego Boga, rodzice ukazywali Boga obecnego pod postaciami chleba i wina w Najświętszym Sakramencie, a także w każdym ubogim człowieku.
W 1883 roku wstąpił do seminarium duchownego w Lublinie, a 5 lipca 1891 roku przyjął święcenia kapłańskie. Pełnił następnie obowiązki wikariusza w parafii św. Pawła, kapelana szpitala św. Wincentego à Paulo oraz wykładowcy w tym samym seminarium. Później został wikariuszem przy katedrze lubelskiej i rektorem kościoła św. Stanisława. Jego trosce duszpasterskiej powierzono ponadto katolików obrządku unickiego na Podlasiu. Kierowany gorliwością apostolską rozwijał w Lublinie liczne inicjatywy duszpasterskie, zawsze z pokorą podporządkowując się przełożonym kościelnym. Założył tanią jadłodajnię dla ubogich, warsztat pracy dla bezrobotnych, dwa sierocińce, schroniska dla bezdomnych oraz dom dla dziewcząt żyjących na ulicy, aby „wyrwać je z grzechu”. Osobiście pomagał potrzebującym, których traktował jak członków własnej rodziny. Przebywał wśród nich, a ich fotografie umieszczał w rodzinnym albumie. Nazywał ich „moimi ubogimi”. Kochał ich i służył im jak samemu Chrystusowi.
Gorące pragnienie rozpalania ognia miłości Bożej i szerzenia światła nauki Chrystusa wśród jak największej liczby ludzi zrodziło w nim zamiar prowadzenia dzieła katechizacji za pośrednictwem środków społecznego przekazu. Pierwszą publikacją tego rodzaju była wydana w 1896 roku książeczka do nabożeństwa zatytułowana „Nawiedzenie Najświętszego Sakramentu”. Następnie ukazywały się w dużych nakładach pisma poświęcone Eucharystii, Matce Bożej, świętym oraz bohaterom narodowym. W 1905 roku rozszerzył swoją działalność duszpasterską, rozpoczynając wydawanie dziennika „Polak-Katolik” oraz tygodnika „Posiew”.
W 1908 roku, za zgodą władz kościelnych, przeniósł się do Warszawy, gdzie poświęcił się duszpasterstwu poprzez szeroko rozpowszechniane wydawnictwa katolickie. W 1919 roku został inkardynowany do archidiecezji warszawskiej. Objął wówczas obowiązki dziekana na warszawskiej Pradze oraz proboszcza parafii Matki Bożej Loretańskiej przy kościele św. Floriana. W 1920 roku założył nowe zgromadzenie zakonne, Zgromadzenie Sióstr Loretanek. Powierzył siostrom zadanie miłowania Słowa Wcielonego i Jego Najświętszej Matki, a także modlitwy za Ojca Świętego i pracy dla dobra całego Kościoła poprzez wydawnictwa katolickie. Zlecił im również troskę o potrzebujących.
Kapłan ten wzrastał w świętości poprzez pełnienie posługi kapłańskiej, nieustanną wierność woli Bożej w codziennym życiu oraz modlitwie kapłańskiej. Tak bardzo pragnął zbawienia ludzi, że był gotów podejmować w tym celu nawet heroiczne wysiłki. Trwał w zjednoczeniu z Jezusem, Najwyższym Kapłanem i żywił głębokie nabożeństwo do Najświętszej Maryi Panny. Z krzyża czerpał siłę, dzięki której w sposób heroiczny praktykował posłuszeństwo, ubóstwo i czystość. Zawsze był gotowy do przebaczenia, odznaczał się pokorą i głęboką wdzięcznością za łaskę powołania.
Wreszcie 7 września 1931 roku odszedł z tego świata, aby oglądać oblicze niewidzialnego Boga, którego od dzieciństwa tak bardzo pragnął zobaczyć.
Ponieważ sława jego świętości z każdym rokiem wzrastała, w 1988 roku pasterz Kościoła warszawskiego rozpoczął proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny. Po przeprowadzeniu przewidzianych prawem procesów, 20 grudnia 2004 roku w obecności papieża Jana Pawła II ogłoszono dekret o heroiczności jego cnót. Następnie poleciliśmy przygotować dekret dotyczący cudu, który został ogłoszony 31 maja 2005 roku, i postanowiliśmy, że uroczystość beatyfikacji odbędzie się w Warszawie 19 czerwca 2005 roku.
Dzisiaj zatem w Warszawie, na Nasze polecenie, Józef kardynał Glemp, arcybiskup metropolita warszawski, odczytał tekst Listu apostolskiego, na mocy którego zaliczamy Czcigodnego Sługę Bożego Ignacego Kłopotowskiego do grona Błogosławionych:
„Spełniając życzenie naszych braci Kazimierza Górnego, Biskupa Rzeszowskiego, Józefa Michalika, Arcybiskupa Przemyskiego obrządku łacińskiego, i Sławoja Leszka Głódzia, Arcybiskupa-Biskupa Warszawsko-Praskiego, jak również wielu innych braci w biskupstwie, oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą Apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodnym Sługom Bożym: Władysławowi Findyszowi, Bronisławowi Markiewiczowi i Ignacemu Kłopotowskiemu, przysługiwał tytuł błogosławionych, i aby ich święta obchodzono w miejscach i w sposób określony przez prawo. Dla Władysława Findysza będzie to corocznie 23 sierpnia, dla Bronisława Markiewicza 30 stycznia, dla Ignacego Kłopotowskiego 7 września. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen”.
Ten wybitny kapłan odznaczał się nieustannym rozwojem duchowym, miłością do Chrystusa i Jego Kościoła oraz dawał szczególne świadectwo pobożności. Rozważając jego życie, w którym wiernie naśladował Odkupiciela ludzi, także mimo rozmaitych trudności, czujemy się zachęceni do coraz doskonalszego naśladowania Zbawiciela w codziennym życiu, do dążenia do świętości i doskonałości właściwej naszemu stanowi.
To zaś, co postanowiliśmy w niniejszym Liście, niech pozostanie ważne i niezmienne, teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 19 czerwca roku Pańskiego 2005, w pierwszym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
Angelo kard. Sodano
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
AAS XCVIII/2006, nr 4, s. 311-314
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
