Benedykt XVI
«OMNIBUS OMNIA». BULLA KANONIZACYJNA, W KTÓREJ ZYGMUNT GORAZDOWSKI, ZAŁOŻYCIEL ZGROMADZENIA SIÓSTR ŚW. JÓZEFA, ZOSTAJE WPISANY DO KATALOGU ŚWIĘTYCH
Rzym, 23 października 2005 r.
Benedykt XVI, Biskup, Sługa Sług Bożych, na wieczną rzeczy pamiątkę
„Stałem się wszystkim dla wszystkich, żeby w ogóle ocalić przynajmniej niektórych” (1 Kor 9, 22).
Naśladując przykład św. Pawła, błogosławiony Zygmunt Gorazdowski poświęcił całe swoje życie służbie duszom i Kościołowi.
Urodził się 1 listopada 1845 roku w Sanoku, w Polsce. W rodzinie otrzymał staranne wychowanie i formację religijną, które następnie pogłębiał w gimnazjum oraz podczas studiów na Wydziale Prawa Uniwersytetu Lwowskiego (obecnie na terytorium Ukrainy). Odkrywszy powołanie do kapłaństwa, przerwał studia i wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego we Lwowie. Dnia 25 lipca 1871 roku przyjął święcenia kapłańskie.
Przez pierwszych sześć lat pełnił posługę duszpasterską jako wikariusz i administrator w kilku parafiach archidiecezji lwowskiej, wykazując szczególną umiejętność łączenia gorliwej pracy kapłańskiej z działalnością charytatywną. Dostrzegając potrzeby duchowe wiernych, opracował i rozpowszechnił katechizm oraz napisał „Rady i wskazówki dla młodzieży”. Otaczał szczególną czcią Eucharystię i w jedności ze swoimi biskupami realizował zalecenia św. Piusa X dotyczące Pierwszej Komunii Świętej dzieci.
Podejmował inicjatywy duszpasterskie na rzecz ubogich i chorych. Opiekował się osobami dotkniętymi cholerą i grzebał zmarłych, nie zważając na niebezpieczeństwo zarażenia. Już wówczas nawet Żydzi uważali go za świętego.
Od 1877 roku prowadził działalność kapłańską i charytatywną we Lwowie, posługując w parafiach św. Marcina, Matki Bożej Śnieżnej i św. Mikołaja. Był również nauczycielem religii i katechetą w kilku tamtejszych gimnazjach.
Opublikował katechizm oraz „Zasady i przepisy dobrego wychowania dla rodziców i wychowawców”, a także liczne artykuły poświęcone zagadnieniom duszpasterskim i społecznym. Starannie redagował czasopismo kapłańskie „Dobry Pasterz”. Założył również stowarzyszenie kapłanów archidiecezji lwowskiej, aby zapewnić im braterską pomoc, umacniać ducha kapłańskiego i rozwijać ich życie duchowe.
Błogosławiony Zygmunt prowadził liczne dzieła charytatywne. Do najważniejszych należały: Zakład dla Ubogich Chrześcijan, Dom Pracy dla Żebraków oraz Kuchnia Ludowa, w której posiłki otrzymywali liczni robotnicy, studenci, młodzież, a przede wszystkim ubodzy mieszkańcy Lwowa. Założył także inne dzieła miłosierdzia: Zakład dla Nieuleczalnie Chorych i Rekonwalescentów, Internat św. Jozafata, Dom Dzieciątka Jezus dla samotnych matek i opuszczonych dzieci, Katolicką Szkołę św. Józefa z oddziałami polskim i niemieckim, a także katolicki dziennik.
Dnia 17 lutego 1884 roku założył Zgromadzenie Sióstr św. Józefa, którego członkinie zajmują się wychowaniem, katechizacją oraz opieką nad chorymi i ubogimi. W 1914 roku Błogosławiony zrezygnował z prowadzenia parafii i zamieszkał w domu tego zgromadzenia.
Błogosławiony odznaczał się niezwykłym męstwem i cierpliwością, dzięki którym potrafił ze spokojem i poddaniem się woli Bożej znosić trudności i podejmować wyrzeczenia. Był człowiekiem nieustannej modlitwy, wielkiej wiary, miłości i ufności Bogu. Szczególną czcią otaczał Mękę Pańską, Eucharystię, Najświętszą Maryję Pannę oraz dusze czyśćcowe. Z wielką pobożnością czcił św. Józefa, którego opiece powierzył całe zgromadzenie zakonne oraz różne zakłady dobroczynne i dzieła miłosierdzia.
Chociaż przez całe życie zmagał się ze słabością i chorobami, nie przestawał służyć bliźnim, przekonany, że w ten sposób najlepiej wypełnia przykazania Pana dotyczące pomocy potrzebującym i cierpiącym. Pragnął do końca służyć ubogim i nieść im pomoc. W przeddzień Wigilii Bożego Narodzenia 1919 roku zapadł na chorobę. Zmarł we Lwowie 1 stycznia 1920 roku.
W 1989 roku w archidiecezji lwowskiej rozpoczęto sprawę beatyfikacji i kanonizacji. Papież Jan Paweł II dnia 26 czerwca 2001 roku zaliczył tego Sługę Bożego w poczet Błogosławionych. Dnia 20 grudnia 2004 roku ogłoszono dekret dotyczący cudu przypisywanego wstawiennictwu Błogosławionego. Dnia 24 lutego 2005 roku odbył się konsystorz z udziałem kardynałów, arcybiskupów i biskupów. Następnie postanowiliśmy, że uroczystość kanonizacji odbędzie się w Rzymie 23 października tegoż roku.
Dlatego dzisiaj, podczas uroczystej Mszy Świętej na placu przed Bazyliką Watykańską, wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Na chwałę Świętej i Nierozdzielnej Trójcy, dla wywyższenia wiary katolickiej i wzrostu życia chrześcijańskiego, na mocy władzy naszego Pana Jezusa Chrystusa i Świętych Apostołów Piotra i Pawła, a także Naszej, po uprzednim dojrzałym namyśle, po licznych modlitwach i za radą wielu Naszych Braci w biskupstwie, orzekamy i stwierdzamy, że Błogosławieni Józef Bilczewski, Kajetan Catanoso, Zygmunt Gorazdowski, Albert Hurtado Cruchaga i Feliks z Nikozji są Świętymi, i wpisujemy ich do Katalogu Świętych, polecając, aby odbierali cześć jako Święci w całym Kościele. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Ten godny podziwu człowiek dał wspaniałe świadectwo pobożności i dobrych uczynków. Całkowicie poświęcił swoje życie Bogu, głosząc Ewangelię i służąc bliźnim, zwłaszcza chorym, ubogim i opuszczonym. Patrząc na jego życie, widzimy człowieka, który nawet pośród trudności nie zawahał się wiernie naśladować Chrystusa, Odkupiciela człowieka. Jego przykład zachęca nas, abyśmy w codziennym życiu coraz wierniej naśladowali Zbawiciela, dążyli do świętości i doskonałości właściwej naszemu stanowi.
To zaś, co postanowiliśmy w niniejszym Liście, niech pozostanie ważne i niezmienne, teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, dnia 23 października roku Pańskiego 2005, w pierwszym roku Naszego Pontyfikatu.
JA, BENEDYKT
Biskup Kościoła Katolickiego
Marcello Rossetti, protonotariusz apostolski
Tłumaczenie OKM
AAS XCVIII/2006, nr 7, s. 497-499
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
