Benedykt XVI
«QUI MANET». BULLA KANONIZACYJNA, W KTÓREJ ALBERT HURTADO CRUCHAGA ZOSTAJE WPISANY DO KATALOGU ŚWIĘTYCH
Rzym, 23 października 2005 r.
Benedykt XVI, Biskup, Sługa Sług Bożych, na wieczną rzeczy pamiątkę.
„Kto trwa we Mnie, a Ja w nim, ten przynosi owoc obfity, ponieważ beze Mnie nic nie możecie uczynić” (J 15, 5).
Słowa te nieustannie kształtowały życie błogosławionego Alberta Hurtada Cruchagi, który żył w głębokim zjednoczeniu z Panem. Łączył kontemplację z działaniem, był posłusznym narzędziem woli Bożej i w ten sposób stał się żywym obrazem Odkupiciela, cichego i pokornego sercem.
Ten świadek Chrystusa urodził się 22 stycznia 1901 roku w Viña del Mar w Chile. W dzieciństwie stracił ojca. Matka, zmuszona do sprzedaży domu, powierzyła go opiece krewnych. Dzięki otrzymanemu stypendium mógł uczęszczać do kolegium jezuitów w Santiago de Chile, gdzie wstąpił do Sodalicji Mariańskiej. Już wówczas chętnie czytał i rozważał Pismo Święte, a także uczestniczył w ćwiczeniach duchowych, czerpiąc z nich obfite owoce duchowe. Regularnie odwiedzał ubogich, niosąc im pomoc i pociechę.
Po ukończeniu szkoły średniej zapragnął wstąpić do Towarzystwa Jezusowego, jednak poradzono mu, aby najpierw zatroszczył się o matkę i młodszego brata. Utrzymywał ich z własnej pracy, a jednocześnie pokrywał koszty swoich studiów uniwersyteckich. W 1923 roku uzyskał dyplom z prawa.
Następnie wstąpił do nowicjatu Towarzystwa Jezusowego, a po jego ukończeniu, w 1925 roku, udał się do Kordoby w Argentynie, gdzie kontynuował studia humanistyczne. W 1927 roku został wysłany do Hiszpanii na studia filozoficzne i teologiczne, lecz z powodu prześladowań jezuitów musiał przenieść się do Belgii, gdzie studiował teologię w Lowanium. Tam w sierpniu 1933 roku przyjął święcenia kapłańskie, a w 1935 roku uzyskał doktorat z pedagogiki i psychologii. W styczniu 1936 roku powrócił do ojczyzny, gdzie z wielkim zaangażowaniem podjął działalność apostolską i wychowawczą. Uczył religii w Kolegium św. Ignacego oraz wykładał pedagogikę na Uniwersytecie Katolickim. Pomagał młodzieży w rozeznawaniu powołania, prowadził katechizację wśród najuboższych i wspierał świeckich w odkrywaniu ich własnego powołania.
Dnia 2 lutego 1941 roku złożył uroczyste śluby zakonne w Towarzystwie Jezusowym. W latach 1941–1944 pełnił funkcję diecezjalnego i krajowego duszpasterza młodzieży Akcji Katolickiej. W 1944 roku założył w Santiago de Chile dzieło „Hogar de Cristo” (Dom Chrystusa). Pragnął przez nie zapewnić potrzebującym nie tylko dach nad głową, lecz także miejsce, w którym mogliby żyć w rodzinnej i braterskiej atmosferze. Tworzył domy dla młodzieży, kobiet i dzieci, starając się, aby każdy z podopiecznych był świadomy swojej „godności obywatela, a tym bardziej dziecka Bożego”. Napisał również wiele książek i założył czasopismo „Mensaje”, aby przybliżać i upowszechniać chrześcijańską naukę społeczną, której zasadami zawsze kierował się w swoim życiu.
Albert, rzeczywiście przepełniony miłością do Chrystusa, nieustannie kierował ku Niemu swój wzrok. W świetle Ewangelii rozważał tajemnice życia Chrystusa, Jego sposób myślenia, życia i działania na ziemi. Stopniowo coraz bardziej upodabniał do Niego własne myśli, życie i postępowanie, także w zwyczajnych codziennych czynnościach, stając się coraz bardziej podobnym do Chrystusa (por. Rz 8, 29). Z tego zjednoczenia wypływały praktykowanie cnót chrześcijańskich i wierne zachowywanie rad ewangelicznych.
Podczas codziennego sprawowania Eucharystii jednoczył swoje serce z Sercem Zbawiciela, który powiedział: „Kto spożywa moje Ciało i Krew moją pije, trwa we Mnie, a Ja w nim” (J 6, 56). Podczas cichej modlitwy przed tabernakulum Pan udzielał mu swego Ducha i rozpalał w jego sercu żywy płomień dobroci i miłości. Te cechy nadawały szczególny rys jego osobowości i pozwalały mu, w zjednoczeniu z Jezusem Chrystusem, wychodzić naprzeciw ludziom. Stąd również czerpał zdolność dostrzegania potrzeb społeczeństwa, w którym żył i któremu należało nieść światło Ewangelii. Posłuszny natchnieniom Ducha Świętego, prowadził różnorodną działalność apostolską, zawsze zgodnie ze wskazaniami Kościoła.
Ojciec Hurtado okazywał miłość bliźnim, troszcząc się szczególnie o poprawę warunków życia i rozwój chrześcijański najuboższych, w których dostrzegał oblicze Chrystusa. Zawsze otwarcie wyznawał swoją wiarę i przypominał wszystkim wiernym, zwłaszcza świeckim, o obowiązku dawania świadectwa własnej tożsamości katolickiej również w życiu społecznym. Uświadamiał im, że jako członkowie Ciała Chrystusa powinni przyczyniać się do budowania społeczeństwa opartego na sprawiedliwości i miłości.
Przez całe życie nie szukał uznania dla swojej działalności, pragnąc jedynie, w zjednoczeniu z Jezusem, czynić zawsze to, co podoba się Ojcu (por. J 8, 29). Wyróżniał się równowagą i roztropnością w kierownictwie duchowym oraz w podejmowanych dziełach miłosierdzia względem duszy i ciała, a także wiernością nauczaniu Kościoła i regułom Towarzystwa Jezusowego.
Dotknięty ciężką chorobą, mimo cierpień zachowywał radość człowieka całkowicie oddanego Chrystusowi, który powołał go do siebie 18 sierpnia 1952 roku.
Ze względu na szerzącą się sławę jego świętości w 1977 roku rozpoczęto sprawę beatyfikacji i kanonizacji, przeprowadzając proces informacyjny. Po dopełnieniu wszystkich wymaganych prawem czynności Nasz Poprzednik Jan Paweł II dnia 16 października 1994 roku uroczyście ogłosił go Błogosławionym. Dnia 19 kwietnia 2004 roku ogłoszono dekret dotyczący cudu dokonanego za wstawiennictwem błogosławionego Alberta Hurtada. Po uzyskaniu przychylnej opinii kardynałów i biskupów zgromadzonych na konsystorzu 24 lutego 2005 roku Papież Jan Paweł II postanowił, że uroczystość kanonizacji odbędzie się w Rzymie 23 października tegoż roku.
Dlatego dzisiaj, podczas uroczystości na placu św. Piotra, wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Na chwałę Świętej i Nierozdzielnej Trójcy, dla wywyższenia wiary katolickiej i wzrostu życia chrześcijańskiego, na mocy władzy naszego Pana Jezusa Chrystusa i Świętych Apostołów Piotra i Pawła, a także Naszej, po uprzednim dojrzałym namyśle, po licznych modlitwach i za radą wielu Naszych Braci w biskupstwie, orzekamy i stwierdzamy, że Błogosławieni Józef Bilczewski, Kajetan Catanoso, Zygmunt Gorazdowski, Albert Hurtado Cruchaga i Feliks z Nikozji są Świętymi, i wpisujemy ich do Katalogu Świętych, polecając, aby odbierali cześć jako Święci w całym Kościele. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Godzi się zatem oddawać szczególną cześć temu wybitnemu Świętemu, który dał godne podziwu świadectwo pobożności i gorliwej działalności, całkowicie poświęcił swoje życie Bogu i z miłości do Chrystusa i Kościoła oddał wszystkie siły służbie ludowi Bożemu.
To zaś, co postanowiliśmy w niniejszym Liście, niech pozostanie ważne i niezmienne, teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, dnia 23 października roku Pańskiego 2005, w pierwszym roku Naszego Pontyfikatu.
JA, BENEDYKT
Biskup Kościoła Katolickiego
Marcello Rossetti, protonotariusz apostolski
Tłumaczenie OKM
AAS XCVIII/2006, nr 4, s. 300-302
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
