Benedykt XVI
«DEUS LAUDANDUS». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONEJ MARII TERESIE OD ŚW. JÓZEFA (ANNIE MARII TAUSCHER VAN DEN BOSCH)
Rzym, 13 maja 2006 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Bóg niech będzie uwielbiony i zawsze otoczony chwałą!”.
Słowa te, wypowiedziane przez Służebnicę Bożą Marię Teresę od św. Józefa do swoich sióstr, gdy zbliżała się do śmierci, można uznać za streszczenie jej nauczania, życia i misji w Kościele i świecie. Kontemplując Najświętsze Serce Jezusa, wzrastała w miłości do Boga i bliźnich aż do stopnia heroicznego, okazując tę miłość przez dzieła miłosierdzia wobec ludzi opuszczonych i ubogich.
Czcigodna Służebnica Boża urodziła się 19 czerwca 1855 roku w Sandow, niedaleko Frankfurtu w Niemczech (obecnie na terenie Polski), w rodzinie luterańskiej. Jej ojciec Hermann był gorliwym pastorem luterańskim. Matka, Maria Paulina van den Bosch, pochodząca z rodziny o holenderskich korzeniach, chciała, aby na chrzcie córka otrzymała imiona Anna Maria. Od pobożnej matki Służebnica Boża nauczyła się miłości do Boga i miłosierdzia wobec ubogich. Nigdy jednak nie przyjęła wyznania swojego ojca i miała „własną religię”, którą w wieku trzydziestu lat rozpoznała jako naukę Kościoła katolickiego. Przezwyciężając sprzeciw ojca, została przyjęta do Kościoła katolickiego 30 października 1888 roku w Kolonii.
Na modlitwie umocniła się w postanowieniu poświęcenia się Bogu, czego od dawna pragnęła. Lektura biografii św. Teresy od Jezusa przybliżyła jej duchowość karmelitańską. Przynaglona miłością Chrystusa, w 1891 roku otworzyła w Berlinie niewielki dom pod wezwaniem św. Józefa, przeznaczony dla opuszczonych dzieci. Dom ten stał się zalążkiem Zgromadzenia Sióstr Karmelitanek Boskiego Serca Jezusa. Wkrótce otworzyła kolejne domy i rozpoczęła nowe dzieła na rzecz kapłanów, rodzin oraz Włochów mieszkających w Berlinie. W 1897 roku wraz z przyłączającymi się do niej młodymi kobietami rozpoczęła życie konsekrowane według reguły Zakonu Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel. W tym samym roku udała się do Rzymu, aby zapewnić swojemu dziełu trwalsze podstawy przez przyłączenie go do Zakonu Karmelitów Bosych.
Pomimo utrzymujących się trudności Służebnica Boża rozszerzała działalność nowego zgromadzenia w Europie, a także w Ameryce. Na dowód swojej miłości do Boga cierpliwie i z radością niosła własny krzyż. W jej autobiografii czytamy: „Krzyż zawsze uważam za największy znak Bożej miłości”. Doskonale podporządkowywała się woli Bożej i poleceniom władz kościelnych, mówiąc: „Głos biskupa – głosem Boga”. Rady ewangeliczne, stanowiące podstawę reguły jej zgromadzenia, zachowywała w stopniu heroicznym. Na wzór proroka Eliasza, ojca Karmelu, pałała gorliwością o zbawienie dusz i tą samą gorliwością napełniała swoje siostry. Mówiła: „Boskie Serce biło jedynie dla dusz, my zaś nie powinnyśmy pragnąć niczego innego, jak tylko ich zbawienia”.
Z macierzyńską troską otaczała pomocą i pociechą ubogich, chorych, osoby starsze, swoje siostry oraz wszystkich, którzy zwracali się do niej po radę i wsparcie. Zawsze broniła swoich nieprzyjaciół, widząc w nich narzędzia w rękach Boskiego Zbawiciela. Zachęcała córki duchowe do przestrzegania reguł zakonnych i wzajemnej miłości. Kierowana prawdziwą miłością, zabiegała o to, aby zarówno ona sama, jak i jej siostry coraz bardziej upodabniały się do Chrystusa. Nie szukała zaszczytów dla siebie, żyjąc skromnie i prosto oraz starając się naśladować pokorę Najświętszej Maryi Panny.
Wiara Służebnicy Bożej, umacniana modlitwą i lekturą Pisma Świętego, wyrażała się w nabożeństwie do Eucharystii, Najświętszego Serca Jezusa, Matki Bożej, św. Józefa oraz św. Teresy od Jezusa, którą zwykła nazywać swoją mistrzynią i matką. Głęboko zjednoczona z Chrystusem, swoim Oblubieńcem, odczuwała zniewagi wyrządzane Mu tak, jakby dotykały jej samej i pragnęła wynagradzać je jeszcze większą miłością. Całą nadzieję pokładała w pomocy Bożej Opatrzności, a jej ufność wobec Boga można nazwać niemal bezgraniczną. Kiedy zgromadzenie znalazło się w trudnościach finansowych, nie straciła zaufania do Pana, zapewniając swoje córki duchowe, że wszystkie zobowiązania zostaną uregulowane po jej śmierci. Zmarła 20 września 1938 roku w Sittard, bogata w zasługi i otoczona opinią świętości. W tym mieście w 1922 roku założyła dom generalny zgromadzenia i tam też złożono jej doczesne szczątki.
Po jej śmierci opinia świętości rozpowszechniła się jeszcze bardziej. Dlatego biskup Roermond 2 lutego 1953 roku rozpoczął proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny przez przeprowadzenie dochodzenia diecezjalnego. Po dopełnieniu wszystkich czynności przewidzianych prawem, 20 grudnia 2002 roku w obecności Naszego Czcigodnego Poprzednika Jana Pawła II ogłoszono dekret o heroiczności cnót, a 19 grudnia 2005 roku w Naszej obecności ogłoszono dekret o cudzie. Postanowiliśmy zatem, aby obrzęd beatyfikacji odbył się 13 maja 2006 roku w Roermond w Holandii.
Dzisiaj zatem, na Nasze polecenie, Nasz Czcigodny Brat kardynał Adrianus Johannes Simonis, arcybiskup Utrechtu, odczytał tekst Listu apostolskiego, na mocy którego zaliczamy do grona Błogosławionych Czcigodną Służebnicę Bożą Marię Teresę od św. Józefa, założycielkę Zgromadzenia Sióstr Karmelitanek Boskiego Serca Jezusa.
„Spełniając życzenie Naszego Brata Fransa Josepha Marii Wiertza, biskupa Roermond, jak również wielu innych Braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, mocą Naszej władzy apostolskiej zezwalamy, aby odtąd Czcigodnej Służebnicy Bożej Marii Teresie od św. Józefa (w świecie Annie Marii Tauscher van den Bosch), założycielce Zgromadzenia Sióstr Karmelitanek Boskiego Serca Jezusa, która poświęciła życie opiece nad opuszczonymi dziećmi i osobami starszymi, przysługiwał tytuł Błogosławionej oraz aby jej święto obchodzono corocznie 30 października, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen.”
To zaś, co postanowiliśmy w niniejszym Liście, niech pozostanie ważne i niezmienne, teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 13 maja roku Pańskiego 2006, w drugim roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
Angelo kard. Sodano
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
AAS XCVIII/2006, nr 11, s. 786-789
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
