Kardynał José Saraiva Martins CMF
HOMILIA PREFEKTA KONGREGACJI SPRAW KANONIZACYJNYCH WYGŁOSZONA PODCZAS MSZY ŚWIĘTEJ BEATYFIKACYJNEJ MAŁGORZATY MARII LÓPEZ DE MATURANA
Bilbao, 22 października 2006 r.
Najdostojniejsi Księża Kardynałowie, Księże Biskupie tej diecezji Bilbao, Bracia w biskupstwie i kapłaństwie, Szanowni Przedstawiciele Władz, Siostry Misjonarki Mercedariuszki z Bérriz, Drodzy Uczestnicy tej radosnej uroczystości!
1. W tym Światowym Dniu Misyjnym, w którym Kościół przypomina i świętuje powszechny charakter swojej misji, z radością uczestniczymy w beatyfikacji Małgorzaty Marii López de Maturana, kobiety, która pozwoliła prowadzić się drogami Pana, miłując Jezusa Chrystusa i stawiając Go ponad wszystko, a przez to czując się narzędziem Jego żarliwej miłości do całej ludzkości. Jak powiedziano po wiadomości o jej śmierci, „serce miała zwrócone ku niebu, spojrzenie ku swoim czasom, a stopy mocno na ziemi”. Pragniemy wyrazić Bogu naszą najgłębszą wdzięczność w tej katedrze, na Starym Mieście w Bilbao, gdzie urodziły się i dorastały Pilar — tak Małgorzata Maria miała na imię do czasu profesji zakonnej — oraz jej siostra bliźniaczka Leonor, również uznana przez Kościół za Czcigodną Służebnicę Bożą. Jak mówiła pierwsza z nich, były niczym dwa ciała o jednej duszy, połączone niezwykłą więzią i wzajemnym zrozumieniem; bliźniaczkami także w poszukiwaniu Boga, w wierności Jego wezwaniu i w poświęcaniu własnego życia nieustannemu apostolstwu wśród otaczających je ludzi.
2. „Jaunaren aintza zure gain ageri da” („Chwała Pańska rozbłyska nad tobą”). Słowa proroka Izajasza, których wysłuchaliśmy w pierwszym czytaniu, nabierają dzisiaj szczególnej aktualności. Możemy je odnieść do Małgorzaty Marii w dniu, w którym Kościół ogłasza ewangeliczną wartość jej życia. Możemy je wypowiedzieć również jako wyraz uznania dla owocnej działalności założonego i rozwijanego przez nią Instytutu Misyjnego. Możemy je wreszcie odnieść do nas wszystkich, do całego Ludu Bożego, a ostatecznie do całej rodziny ludzkiej. Słowa te są dla nas powodem do radości, a zarazem wezwaniem, aby uczynić kolejny krok na drodze zbliżania się do Jezusa Chrystusa przez poszukiwanie coraz głębszej więzi z Nim w Najświętszej Eucharystii, w sakramencie pokuty oraz w codziennej rozmowie z Nim na modlitwie. Powinniśmy mieć świadomość, że każdy z nas jest powołany do osobistej świętości, ponieważ tylko w ten sposób będziemy mogli czynnie uczestniczyć w dziele ewangelizacji. Chwała Pana wschodzi niczym jutrzenka, a jej blask możemy dostrzec w każdym geście i znaku życzliwości, miłości, solidarności, współczucia czy pojednania. Prorockie wezwanie zachęca nas jednak również, aby owoce tej jutrzenki stawały się widoczne. W naszym świecie, blisko nas i daleko, istnieje wiele obszarów półmroku i ciemności: chwała Boga jest ledwie dostrzegalna w życiu tak wielu ludzi, którzy żyją bez odniesienia do Pana. Wszystko to przesłania doświadczenie Boga i opóźnia nadejście Jego światła. „Chwała Pańska rozbłyska nad tobą”. Jak bliska słowom proroka jest Matka Małgorzata, kiedy pragnie „dzień po dniu otaczać Chrystusa chwałą, głosić Go i utrwalać wśród wszystkich ludów i wszystkich ras, aż po krańce ziemi, obraz tego Boskiego Odkupiciela, przesłonięty na krzyżu”!
„Jakże więc mieli wzywać Tego, w którego nie uwierzyli? Jakże mieli uwierzyć w Tego, którego nie słyszeli? Jakże mieli usłyszeć, gdy im nikt nie głosił? Jakże mogliby im głosić, jeśliby nie zostali posłani?” Święty Paweł, Apostoł misjonarz, ukazał wzajemnie dopełniające się wymiary ewangelizacji. Czasowniki: wzywać, wierzyć, słuchać, głosić i być posłanym wskazują na najważniejsze elementy misji ewangelizacyjnej. Cały Kościół, każdy Kościół lokalny i każda wspólnota tworzą się i wzrastają, a każdy wierzący rozwija się w takiej mierze, w jakiej szuka oblicza Jezusa Chrystusa, trwa z Nim w głębokiej więzi i głosi Go innym. Ci, którzy próbowali wskazać najgłębsze źródło, które kierowało Matką Małgorzatą, odnajdywali je w jej gorącym pragnieniu życia w zjednoczeniu z Bogiem i ukazywania Jego miłości objawionej w Jezusie Chrystusie. W swoich poszukiwaniach Małgorzata dostrzegała, słyszała i rozpoznawała wezwania Ducha. Przekształcenie klasztoru klauzurowego w Instytut Misyjny można zrozumieć jedynie w tej perspektywie poszukiwania i rozeznawania w każdej chwili Bożego wezwania. „Przyjdź! Przyjdź do nas, pomóż nam!” — to wołanie, przenikające charyzmat mercedariański, skierowane jest nie tylko do tych, którzy nim żyją, lecz osobiście do każdego z nas i do naszych wspólnot chrześcijańskich. Dla człowieka żyjącego w Bogu, jak uczy nas Ojciec Święty Benedykt XVI, wołanie to staje się naglącym wezwaniem do aktywnego działania, aby zawsze chronione było życie od chwili poczęcia, szanowana była godność rodziny i małżeństwa oraz aby w każdej sytuacji uznawano niezbywalne prawa rodziców do wychowania własnych dzieci. Wołanie to rozbrzmiewa również w życiu najbardziej bezbronnych: tych, którzy domagają się sprawiedliwości i uznania swojej godności, ofiar przemocy, ludzi dyskryminowanych z powodu swoich przekonań oraz cierpiących wskutek choroby, samotności czy wykluczenia.
Rozbrzmiewa ono także w sercach uśpionych życiem zamkniętym w sobie i niechęcią do otwarcia się na Boga, który nadaje sens całemu naszemu istnieniu; w społeczeństwie, które chce urządzać się według własnych zasad, szukając w ten sposób złudnej wolności, ponieważ prawdziwa wolność nigdy nie może być oddzielona od prawdy, którą Bóg Stwórca i Odkupiciel wpisał w każdą z naszych dusz i w całe stworzenie. Dzisiejsza uroczystość zachęca nas, abyśmy z prostotą i wdzięcznością uznali przed Panem nasz osobisty opór wobec nawrócenia i odnowy serca. W tych i w innych miejscach działa dzisiaj Duch, który wzywa, zachęca do słuchania i umacniania wiary, do szczerego nawrócenia oraz posyła nas, abyśmy przekazywali to orędzie czynami i słowami, przede wszystkim ludziom, z którymi żyjemy.
„Idźcie”. Nakaz misyjny zamyka Ewangelię i może stanowić streszczenie ogłoszonego dzisiaj tekstu: „Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu”. Jak mówiła Matka Małgorzata, działajcie tak, aby „wszyscy wiedzieli, że istnieje Bóg, który kocha nas miłością matczyną i nosi nas na rękach”, ponieważ „kiedy dusze donośnie wołają o chleb słowa Bożego, trzeba iść i im go dawać, pokonując trudności, niebezpieczeństwa, lęki, a nawet niepowodzenia”. W tym świetle można zrozumieć czwarty ślub mercedariański, mówiący o gotowości narażenia własnego życia, jeśli wymaga tego misja i dobro braci. Tym jednak, czego Bóg oczekuje od nas i o co również my prosimy dzisiaj jako o owoc rozważania tekstów Mszy Świętej, jest przede wszystkim decyzja, aby w codziennym życiu wychodzić poza samych siebie.
Chodzi o ewangeliczną odwagę obecną w każdej działalności misyjnej i w każdym życiu przeżywanym po chrześcijańsku. Misja ta urzeczywistnia się i odnawia również dzisiaj, w okolicznościach, w których poczucie osobistej i wspólnotowej słabości może rodzić pokusę zamknięcia się w sobie. Pewność nie opiera się jednak na naszych siłach, lecz na Duchu Zmartwychwstałego Chrystusa: „A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni”. Dzień po dniu. Wczoraj, dzisiaj i jutro.
3. Niedawno minęło 80 lat od chwili, gdy pierwsza grupa mniszek z Bérriz wyruszyła do Chin. 19 września 1926 roku wspólnota wysłała pierwszych sześć misjonarek. Wcześniej, w maju, każda mniszka wspólnoty otrzymała krzyż misyjny. Nie była to przygoda sześciu osób, lecz przedsięwzięcie całej wspólnoty. Od tamtej pory mercedariuszki z Bérriz wnoszą swój wkład w misję Kościoła na pięciu kontynentach. Wspierały i nadal wspierają działalność misyjną diecezji Bilbao, San Sebastián i Vitorii. Dzisiaj na świecie istnieją 72 wspólnoty, które z wielkodusznością i odwagą, z pełnym ufności realizmem i spojrzeniem skierowanym ku przyszłości starają się na nowo urzeczywistniać otrzymany charyzmat, stając się znakami czułości i miłosierdzia Boga oraz oddając swoje życie, aby inni ludzie mogli mieć życie.
Ten Kościół lokalny w Bilbao, a wraz z nim każdy z nas, pragnie dzisiaj nie tylko coraz pełniej odpowiadać na wezwanie do świętości, pogłębiając życie wewnętrzne i więź z Jezusem Chrystusem, bez której wszystko inne się rozpada, lecz także odnowić swoje zaangażowanie misyjne i współpracę z innymi Kościołami lokalnymi. Wraz z diecezjami San Sebastián i Vitorii stara się kontynuować wspólne dzieło podjęte i prowadzone od 1948 roku, pamiętając o słowach Soboru Watykańskiego II: „Łaska odnowy może wzrastać we wspólnotach tylko wówczas, jeśli każda z nich rozszerza granice miłości aż po krańce ziemi i troszczy się o tych, którzy są z dala, w podobny sposób jak o własnych członków” (AG 37).
Idźcie i wsłuchujcie się w radość i nadzieję, smutek i trwogę ludzi współczesnych (por. GS 1). Idźcie i głoście Dobrą Nowinę o Bogu, który jest czystą miłością, który daje nam siebie, a w sposób szczególny ludziom potrzebującym. Idźcie i głoście Ewangelię Jezusa Chrystusa. Idźcie i walczcie o godność i wolność każdego człowieka, stworzonego na obraz i podobieństwo Boga. Idźcie i bądźcie narzędziami pokoju i pojednania. Idźcie i odnawiajcie Kościół i świat.
Drodzy Bracia! W Małgorzacie Marii López de Maturana, kobiecie, która w swoich czasach pozwoliła prowadzić się Duchowi, rozpoznajemy i z wdzięcznością przyjmujemy dar Boga, Jego nieskończoną miłość. Niech przykład błogosławionej Małgorzaty Marii pomaga nam otwierać nowe horyzonty ewangelizacji i wchodzić na drogę świętości i wierności, zgodnie z tym, czego Bóg pragnie i oczekuje od Kościoła i od każdego z nas.
W ręce naszej Najświętszej Matki z Begoñi, gwiazdy morza, po którym żeglujemy i słońca, które oświeca nas z nieba (Agur Jesusen Ama), powierzamy intencje, które zrodziły się podczas tego rozważania słowa Bożego. Jej zawierzamy, aby stały się rzeczywistością w naszym codziennym życiu.
Tłumaczenie OKM
Za: www.causesanti.va
Copyright © Dicastero delle Cause dei Santi
