Benedykt XVI
«OMNIBUS OMNIA». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ MAŁGORZACIE MARII LÓPEZ
DE MATURANA
Rzym, 22 października 2006 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — „Stałem się wszystkim dla wszystkich, żeby w ogóle ocalić przynajmniej niektórych” (1 Kor 9,22).
Podobnie jak Apostoł Paweł, Czcigodna Służebnica Boża Małgorzata Maria López de Maturana kierowała się pragnieniem, aby Chrystus stał się znany tym, do których nie dotarła jeszcze wieść o Jego zbawieniu. Tego ducha przekazywała najpierw swoim uczennicom, a następnie całej wspólnocie zakonnej, aż z radością i stanowczością podjęła dzieło przekształcenia klasztoru klauzurowego, do którego wstąpiła, w instytut misyjny.
Swoim życiem wiernie świadczyła o Odkupicielu. Urodziła się 25 lipca 1884 roku w Bilbao w rodzinie pobożnych i pracowitych rodziców. Od młodości wraz ze swoją siostrą bliźniaczką, Czcigodną Służebnicą Bożą Leonor López de Maturana († 1931), kroczyła drogami Pana. W 1901 roku rozpoczęła naukę w szkole prowadzonej w Bérriz przez mniszki Matki Bożej Miłosierdzia, gdzie zdobyła uznanie i sympatię koleżanek oraz przełożonych. Wstąpiła do Stowarzyszenia Córek Maryi. Odkrywszy powołanie do życia konsekrowanego, wstąpiła do tego samego klasztoru, przy którym wcześniej uczęszczała do szkoły. Habit zakonny przyjęła 20 sierpnia 1903 roku, zmieniając imię María Pilar na Małgorzata Maria. Śluby proste złożyła w 1904 roku, a uroczyste w 1907 roku. Powierzano jej obowiązki furtianki, nauczycielki, inspektorki i dyrektorki szkoły, a od 1927 roku przełożonej. Wszystkie te zadania wykonywała sumiennie, szczególnie wiele uwagi poświęcając wychowaniu młodzieży. Rozbudziła w młodych silne zainteresowanie misjami, które następnie rozszerzyła na całą wspólnotę mniszek. Kierowana zapałem misyjnym, w 1920 roku założyła stowarzyszenie „Młodzież Misyjna Mercedariuszek z Bérriz”.
Klasztor, ogarnięty tym samym zapałem, który ożywiał Służebnicę Bożą, podjął działalność misyjną na Wschodzie, w Oceanii i w Japonii, zakładając wspólnoty filialne zależne od wspólnoty macierzystej. Również Służebnica Boża, będąca już wówczas przełożoną swojej wspólnoty, odbywała podróże na tereny misyjne. Rozważała przekształcenie klasztoru, w którym żyła, w instytut misyjny. Aby urzeczywistnić ten zamiar, dostosowała do potrzeb nowych czasów czwarte ślubowanie, przez które mniszki mercedariuszki zobowiązywały się, jeśli zaszłaby taka potrzeba, oddać własne życie dla ocalenia niewolników. Teraz, gdy problem niewolnictwa został już rozwiązany, chodziło o wyzwalanie ludzi z nieznajomości Chrystusa i otwieranie ich na działalność misyjną.
Mniszki jednomyślnie przyjęły tę przemianę. W ten sposób powstał Instytut Misjonarek Najświętszej Maryi Panny od Miłosierdzia z Bérriz, którego Konstytucje zostały zatwierdzone przez Stolicę Apostolską ad experimentum w 1930 roku. Służebnica Boża została wybrana przełożoną generalną nowej rodziny zakonnej i pełniła ten urząd aż do śmierci. Uczennicom i siostrom dawała przykład wytrwałego życia cnotami, zarówno w wykonywaniu codziennych obowiązków, jak i w przestrzeganiu przepisów Reguły. Stale dążyła do coraz głębszego zjednoczenia z Chrystusem i upodobnienia się do Niego, wiernie podążając za Nim drogą ewangelicznej doskonałości. Jej myśli były zawsze zwrócone ku Panu, którego kochała ponad wszystko i któremu we wszystkim pragnęła się podobać. Złożyła prywatny ślub unikania każdego świadomie popełnionego grzechu powszedniego. Nieustannie pracowała dla większej chwały Boga, nie szczędząc trudów i ofiar w budowaniu Jego królestwa na świecie.
Z radością dawała świadectwo wierze, która przenikała całe jej działanie i którą gorliwie szerzyła. W pełni przyjmowała prawdy i wskazania Magisterium Kościoła. Swoje życie duchowe rozwijała przez wytrwałą modlitwę, świadome i pobożne uczestnictwo w liturgii oraz nabożeństwo do Eucharystii, Jezusa Ukrzyżowanego, Najświętszego Serca Jezusa i Najświętszej Maryi Panny. Zawsze dążąc do dóbr wiecznych, pokładała ogromną ufność w Bożej Opatrzności, a napotykając trudności w działalności apostolskiej, zwykła powtarzać: „Dzieła należą do Boga, a w swoich dziełach Bóg nie może być nieobecny”. Troszczyła się o pomoc ubogim i chorym oraz gorliwie zabiegała o kształcenie ludzi niewykształconych zarówno pod względem intelektualnym, jak i religijnym. Roztropna i sprawiedliwa w kierowaniu Instytutem oraz w prowadzeniu innych, osiągnęła wielkie panowanie nad własnym charakterem. Prowadziła prosty sposób życia i odznaczała się czystością, widoczną zwłaszcza w relacjach z innymi, sposobie zachowania oraz w skromności podczas rozmów. Była posłuszna najpierw rodzicom, a następnie władzom kościelnym.
W 1932 roku dowiedziała się, że cierpi na ciężką chorobę. Znosiła ją cierpliwie, ofiarując siebie z miłości do Chrystusa i za nawrócenie grzeszników. Otoczona opinią świętości, zakończyła pobożnie swoje pracowite życie 23 lipca 1934 roku w San Sebastián. Ze względu na tę opinię biskup Vitorii w 1943 roku rozpoczął jej proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny, przeprowadzając proces zwyczajny. Po dopełnieniu czynności przewidzianych prawem 16 marca 1987 roku ogłoszono dekret o heroiczności jej cnót, a 19 maja 2006 roku dekret dotyczący cudu. Następnie postanowiliśmy, aby obrzęd beatyfikacji odbył się w Bilbao 22 października 2006 roku.
Dzisiaj więc w Bilbao, z Naszego polecenia, kard. José Saraiva Martins, prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, odczytał tekst Listu apostolskiego, którym zaliczamy Czcigodną Służebnicę Bożą Małgorzatę Marię López de Maturana do grona Błogosławionych:
„Spełniając życzenie Naszego Brata Ricarda Blázqueza Péreza, biskupa Bilbao, jak również wielu innych Braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, mocą Naszej władzy apostolskiej zezwalamy, aby odtąd Czcigodnej Służebnicy Bożej Małgorzacie Marii López de Maturana, dziewicy, założycielce Instytutu Sióstr Misjonarek Najświętszej Maryi Panny od Miłosierdzia, która poświęciła swoje życie działalności misyjnej, pragnąc ukazywać Jezusa wszystkim ludom i narodom, przysługiwał tytuł Błogosławionej oraz aby jej święto obchodzono corocznie 24 lipca, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen.”
To zaś, co postanowiliśmy w niniejszym Liście, niech pozostanie ważne i niezmienne, teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 22 października roku Pańskiego 2006, w drugim roku Naszego Pontyfikatu.
Ta siostra wytrwale rozwijała swoje życie duchowe, miłowała Chrystusa i Jego Kościół oraz dawała szczególne świadectwo pobożności. Patrząc na jej życie, w którym mimo różnych trudności wiernie naśladowała Odkupiciela ludzi, odczuwamy zachętę, aby także w codziennym życiu coraz wierniej naśladować Zbawiciela oraz dążyć do świętości i doskonałości właściwej naszemu stanowi.
Z polecenia Ojca Świętego
Tarcisio kard. Bertone
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
AAS XCIX/2007, nr 5, s. 324-326
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
