Benedykt XVI
«PASCITE, QUI EST IN VOBIS». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU PAWŁOWI JÓZEFOWI NARDINIEMU, ZAŁOŻYCIELOWI ZGROMADZENIA SIÓSTR FRANCISZKANEK ŚWIĘTEJ RODZINY
Rzym, 22 października 2006 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — „Paście stado Boże, które jest przy was, strzegąc go nie pod przymusem, ale z własnej woli, jak Bóg chce” (1 P 5,2).
Naśladując Chrystusa, Dobrego Pasterza swego ludu, Czcigodny Sługa Boży Paweł Józef Nardini z wielką miłością troszczył się o duchowe i materialne dobro powierzonej mu części Ludu Bożego. Nieustannie zabiegał o ludzki i chrześcijański rozwój wiernych, nie szczędząc żadnego trudu ani wyrzeczeń w posłudze ewangelizacji.
Ten świadek Odkupiciela urodził się 25 lipca 1821 roku w Germersheim w Niemczech jako syn Margarety Lichtenberger i nieznanego ojca. Opiekę nad nim przejęli krewni, którzy nadali mu nazwisko Nardini i zatroszczyli się o jego wychowanie. Z zapałem oddawał się nauce, wyróżniając się wśród rówieśników pilnością, chęcią zdobywania wiedzy i bardzo dobrymi wynikami. Pragnąc zostać kapłanem, po ukończeniu gimnazjum wstąpił do seminarium w Spirze, gdzie w latach 1841–1843 studiował filozofię. Następnie przeniósł się na Uniwersytet w Monachium, gdzie w lipcu 1846 roku uzyskał stopień naukowy summa cum laude. Święcenia kapłańskie przyjął 22 sierpnia 1846 roku. Najpierw był wikariuszem w Frankenthal, następnie prefektem konwiktu biskupiego w Spirze, a później kierował parafią w Geinsheim. W 1851 roku powierzono mu parafię w Pirmasens, bardzo ubogą i wymagającą, w której pozostał aż do śmierci. Owocnie wykorzystywał otrzymane od Pana talenty i zdobył miłość ludzi, którym z oddaniem się poświęcał przez posługę duszpasterską, dając zarazem przykład własnym życiem.
Był niestrudzonym i skutecznym kaznodzieją, a przez katechizację i nauczanie religii w znacznym stopniu przyczyniał się do szerzenia wiary. Zatroszczył się również o odnowienie kościoła, aby Pan mógł być czczony i adorowany w godnym miejscu. Dni świąteczne obchodził w tak głęboko religijnym duchu i tak uroczyście, że przybywali tam wierni z okolicy, a ci, którzy oddalili się od wiary, nawracali się. Pomagał najbardziej potrzebującym: ubogim, osobom starszym, chorym oraz dzieciom znajdującym się w trudnej sytuacji.
Aby wspomóc dzieło ewangelizacji, sprowadził do swojej parafii Siostry Najświętszego Odkupiciela z Niederbronn. Kiedy siostry te zaprzestały tam swojej działalności apostolskiej, Sługa Boży powierzył ich zadania kilku kobietom należącym do Trzeciego Zakonu św. Franciszka. Z nich utworzył nową rodzinę zakonną, istniejącą dzisiaj jako Zgromadzenie Sióstr Franciszkanek Świętej Rodziny, której zadaniem było wychowywanie dzieci i niesienie pomocy potrzebującym. Instytut szybko rozwinął się w Niemczech, a także w Rumunii i Republice Południowej Afryki.
Sługa Boży dawał wspólnocie parafialnej i swoim siostrom przykład życia chrześcijańskiego i kapłańskiego. Cnotami żył gorliwie, wytrwale i z radością, służąc Bogu, którego nade wszystko miłował, oraz bliźnim, na wzór Odkupiciela. Dawał świadectwo wierze, której strzegł w jej nienaruszonym kształcie i którą starał się szerzyć, ufając Panu i czerpiąc siłę z Ducha Świętego. Duchowy pokarm znajdował w liturgii, modlitwie, słowie Bożym oraz w nabożeństwie do Eucharystii i Najświętszej Maryi Panny.
Kierując założonym przez siebie Instytutem, był roztropnym przewodnikiem duchowym, przewidującym i sprawiedliwym, odważnym wobec trudności i wytrwałym w realizacji zamierzeń, które odczytywał jako wolę Pana. Zdecydowanie występował w obronie wolności Kościoła i praw katolików, które w tamtych czasach często nie były respektowane. Dzielił ubóstwo i niedostatek swoich wiernych do tego stopnia, że wieczorem często nie miał nic do jedzenia. Wykorzystywał to doświadczenie, aby coraz bardziej uwalniać się od przywiązania do rzeczy ziemskich i coraz ściślej jednoczyć się z Panem. Kochał Kościół, zawsze był posłuszny przełożonym i wiernie zachowywał czystość.
W styczniu 1862 roku ciężko zachorował na zapalenie płuc po tym, jak podczas mroźnej pogody zaniósł Wiatyk choremu. 27 stycznia tego samego miesiąca odszedł do domu Ojca, ku któremu przez całe życie zmierzał z nadzieją płynącą z wiary.
Ze względu na szeroko rozpowszechnioną opinię o jego świętości biskup Spiry w 1997 roku rozpoczął jego proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny, przeprowadzając dochodzenie diecezjalne. Po dopełnieniu przewidzianych prawem czynności 19 grudnia 2005 roku ogłoszono dekret o heroiczności jego cnót, a 26 czerwca następnego roku dekret dotyczący cudu. Postanowiliśmy zatem, aby obrzęd beatyfikacji odbył się w Spirze 22 października 2006 roku.
Dzisiaj więc, z Naszego polecenia, Nasz Czcigodny Brat kard. Friedrich Wetter, arcybiskup Monachium i Fryzyngi, odczytał tekst Listu apostolskiego, którym zaliczamy Czcigodnego Sługę Bożego Pawła Józefa Nardiniego do grona Błogosławionych:
„Spełniając życzenie Naszego Brata Antona Schlembacha, biskupa Spiry, jak również wielu innych Braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, mocą Naszej władzy apostolskiej zezwalamy, aby odtąd Czcigodnemu Słudze Bożemu Pawłowi Józefowi Nardiniemu, prezbiterowi, założycielowi Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek Świętej Rodziny, który czerpiąc z Sakramentu Eucharystii siłę i odnowę życia, pełnił posługę parafialną, otaczając szczególną troską ubogich i cierpiących, przysługiwał tytuł Błogosławionego oraz aby jego święto obchodzono corocznie 27 stycznia, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
To zaś, co postanowiliśmy w niniejszym Liście, niech pozostanie ważne i niezmienne, teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 22 października roku Pańskiego 2006, w drugim roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
Tarcisio kard. Bertone
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
AAS XCIX/2007, nr 5, s. 321-323
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
