Benedykt XVI
«CONTIGIT MIHI PAX». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ MARII MAGDALENIE OD MĘKI STARACE
Rzym, 11 kwietnia 2007 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Odnalazłam mój pokój, ponieważ pouczona o tym przez Boga nie potrafię już prosić ani pragnąć niczego innego, jak tylko łaski wypełniania zawsze i we wszystkim świętej woli Bożej”: te słowa Czcigodnej Służebnicy Bożej Marii Magdaleny od Męki, która w życiu świeckim nosiła imię Costanza Starace, ukazują jej duchową drogę.
Urodziła się 5 września 1845 r. w regionie neapolitańskim, w Castellammare di Stabia, gdzie również zakończyła swoją ziemską pielgrzymkę 13 grudnia 1921 r. Wzrastała w środowisku rodzinnym, które kształtowało w niej życie duchowe oraz pragnienie niesienia pomocy opuszczonym. Wszystko to ujawniło się w Służebnicy Bożej najpierw w pragnieniu wstąpienia do klasztoru, a następnie w decyzji, by 19 czerwca 1865 r. przyjąć habit tercjarski Zakonu Sług Maryi oraz imię Maria Magdalena od Męki. Również nabożeństwo do Matki Bożej Bolesnej, przejęte od matki, skłoniło ją do podążania drogą duchową Siedmiu Świętych Założycieli z Florencji. Następnie 8 czerwca 1867 r., pozostając tercjarką, złożyła śluby czystości, posłuszeństwa i ubóstwa na ręce miejscowego biskupa Francisca Saveria Petagny, który powrócił po sześciu latach wygnania we Francji.
Pragnąc odpowiedzieć na apostolskie potrzeby diecezji, biskup poprosił ją najpierw o założenie i prowadzenie Pobożnego Związku Córek Maryi, a zarazem o podjęcie katechizacji dziewcząt. Następnie, w związku z epidemią, powierzył jej religijne i moralne wychowanie osieroconych i opuszczonych dziewcząt w domu, który sam uzyskał od rodziców siostry Magdaleny, aby zapewnić im schronienie. Wypełniając polecenie biskupa, siostra Maria Magdalena zdała sobie sprawę, że potrzebuje pomocy. Otrzymała ją od czterech młodych kobiet należących do Córek Maryi, które za pełną zgodą pasterza diecezji 16 lipca 1869 r. wraz z nią dały początek przyszłemu Zgromadzeniu Służebnic Maryi Współczujących, erygowanemu 27 maja 1871 r.
Od 1870 do 1900 r., przez trzy kolejne dziesięciolecia, z nielicznymi okresami przerwy, siostra Maria Magdalena Starace znosiła niezwykle ciężkie doświadczenia. Wsparciem duchowym służył jej ks. Vincenzo Sarnelli, który jako biskup został następcą biskupa Petagny. Początek tych szczególnych doświadczeń zbiegł się z przyjęciem przez nią habitu tercjarki Sług Maryi.
Chodziło o opętanie przez złego ducha, któremu towarzyszyły niezwykłe zjawiska. Szczególnie znamienne było to, że w okresach pomiędzy gwałtownymi atakami Maria Magdalena od Męki potrafiła nadal pisać listy o treści duchowej oraz prowadzić formację sióstr, jak gdyby wszystko przebiegało normalnie. Stała pomoc biskupa Vincenza Sarnellego pozwoliła jej w końcu stopniowo uwolnić się od zasadzek Nieprzyjaciela.
Postępowało zarazem jej wewnętrzne oczyszczenie, które towarzyszyło szatańskim atakom, podczas gdy stopniowo dobiegała końca budowa upragnionego przez nią sanktuarium poświęconego Najświętszemu Sercu. Całkowite uwolnienie od opętania nastąpiło bowiem w 1900 r., równocześnie z zakończeniem prac przy dachu tej świątyni.
W ostatnich dwudziestu latach życia siostra Maria Magdalena od Męki, wolna już od zasadzek złego ducha i przywrócona do normalnego życia, rozwinęła i umocniła swoją działalność charytatywną oraz poświęciła się duchowej formacji sióstr, dając godny podziwu przykład życia modlitwy oraz gorliwej i roztropnej miłości. Nauki przekazane przez nią duchowym córkom stanowią szczególny skarbiec jej nauczania i są jakby zwierciadłem życia wewnętrznego, które przenikało całe jej życie, bez reszty oddane Panu i Matce Bożej Bolesnej. Usilnie wpajała im: „Bóg jest pokojem i objawia się w pokoju; Jego przykazania przynoszą pokój, dają pokój i pozwalają nam działać w pokoju; pokój zaś jest owocem walki wypowiedzianej grzechowi i wszystkiemu, co nie należy do Boga!”.
Ordynariusz rozpoczął proces informacyjny 21 lipca 1939 r., a zakończył go 1 października 1941 r. Następnie w 1944 r. niespodziewanie wydano Reponatur Świętego Oficjum (odłożenie sprawy), które Kongregacja Nauki Wiary uchyliła 27 czerwca 1973 r., zezwalając tym samym na dalsze prowadzenie sprawy.
Nasz czcigodny Poprzednik Jan Paweł II 7 lipca 2003 r. ogłosił, że Służebnica Boża Maria Magdalena Starace praktykowała w stopniu heroicznym cnoty teologalne, kardynalne oraz związane z nimi cnoty moralne. Następnie 26 czerwca 2006 r. poleciliśmy Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych ogłosić dekret dotyczący cudu, który wydarzył się w 1927 r. i został przypisany jej wstawiennictwu. Postanowiliśmy zatem nadać jej tytuł Błogosławionej i zarządziliśmy, aby obrzęd beatyfikacji odbył się 15 kwietnia 2007 r. w katedrze w Castellammare di Stabia.
Dzisiaj zatem w Castellammare di Stabia, z Naszego polecenia, José Saraiva Martins, Kardynał Świętego Kościoła Rzymskiego, Prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, odczytał tekst Listu Apostolskiego, którym zaliczamy w poczet Błogosławionych Czcigodną Służebnicę Bożą Marię Magdalenę od Męki:
„Spełniając życzenie Naszego Brata Felice Cece, Arcybiskupa Sorrento-Castellammare di Stabia, jak również wielu innych Braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą Władzą Apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodnej Służebnicy Bożej Marii Magdalenie od Męki, dziewicy, założycielce Zgromadzenia Sióstr Służebnic Maryi Współczujących, która z miłości do Chrystusa poświęciła swoje życie służbie ubogim, chorym i wykluczonym, przysługiwał tytuł Błogosławionej i aby jej święto obchodzono corocznie 5 września, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen”.
Ta niezwykła kobieta, która całe swoje życie bez reszty oddała Panu Bogu i z wielkim poświęceniem służyła ubogim, chorym i wykluczonym, dała wspaniałe świadectwo pobożności i dobrych uczynków. Pragniemy zatem, aby ludzie naszych czasów, pobudzeni wstawiennictwem i przykładem tej Błogosławionej, nie przywiązywali się do rzeczy przemijających, lecz zawsze dążyli do tego, co należy do Boga.
To zaś, co postanowiliśmy w niniejszym Liście, niech pozostanie ważne i niezmienne, teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 11 kwietnia roku Pańskiego 2007, w drugim roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
Tarcisio kard. Bertone
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
AAS XCIX/2007, nr 6, s. 408-411
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
