Benedykt XVI
«SAPIENTIA IN SE PERMANENS». BULLA KANONIZACYJNA, W KTÓREJ MARIA EUGENIA OD JEZUSA MILLERET ZOSTAJE WPISANA DO KATALOGU ŚWIĘTYCH
Rzym, 03 czerwca 2007 r.
Benedykt XVI, Biskup, Sługa Sług Bożych, na wieczną rzeczy pamiątkę.
Mądrość „pozostając sobą, wszystko odnawia, a przez pokolenia zstępując w dusze święte, wzbudza przyjaciół Bożych i proroków” (Mdr 7, 27). Mądrość Boża objawia się w całym wszechświecie, w różnorodności i pięknie jego stworzeń, lecz najwspanialszymi dziełami, w których jeszcze pełniej jaśnieją jej piękno i wielkość, są święci. Do tych najcenniejszych dzieł zaliczamy Błogosławioną Marię Eugenię od Jezusa (w świecie Annę Eugénie Milleret de Brou), która pozwoliła Duchowi Świętemu ukształtować w swoim sercu oblicze Chrystusa i rozpalić je pragnieniem szerzenia królestwa Bożego. W ten sposób zapragnęła nieść światło Ewangelii w swoim środowisku, przekazując nowym pokoleniom, a zwłaszcza młodym kobietom, chrześcijańską formację intelektualną, moralną i duchową.
Ta roztropna kobieta urodziła się 25 sierpnia 1817 roku w Metzu, w zamożnej rodzinie, która wychowała ją w poczuciu obowiązku, odpowiedzialności i uczciwości, nie wskazała jej jednak dróg prowadzących do Boga, chociaż zadbała o jej chrzest. Zgodnie z przyjętym w jej środowisku zwyczajem, po pospiesznym przygotowaniu przystąpiła do Pierwszej Komunii Świętej. Wtedy jednak przeżyła niezwykle głębokie doświadczenie duchowe, które zachowała w pamięci i opisała później słowami: „Pochwycona przez mojego Boga, dusza moja zapomniała o wszystkim innym […] czułam, że nie ma niczego poza Bogiem”. Wkrótce potem, wskutek niesprzyjających okoliczności, jej ojciec utracił cały majątek. Trudności materialne doprowadziły do nieporozumień i rozstania rodziców. Błogosławiona wyjechała z matką do Paryża. Niedługo później matka zmarła, a piętnastoletnią Annę Eugénie powierzono zamożnej rodzinie prowadzącej wystawne życie. Rozrywki i bale nie potrafiły jednak zaspokoić pragnień jej serca ani dać odpowiedzi na nurtujące ją pytania o sens życia. W tych okolicznościach światło wiary zaczęło coraz wyraźniej rozjaśniać jej drogę. Coraz głębiej odkrywając tajemnicę Boga i działanie Jego łaski, po wysłuchaniu kazań o. Henriego-Dominique’a Lacordaire’a OP zwróciła się całym sercem ku Chrystusowi. Prowadzona przez rozum, wiarę i miłość, z wielkim zapałem weszła na wymagającą drogę świętości, zawsze łącząc modlitwę i kontemplację z apostolstwem.
Przyjaźni z Chrystusem Jezusem nie można bowiem oddzielić od życia Ewangelią i troski o zbawienie dusz. Wraz z ks. Théodorem Combalot założyła Zgromadzenie Sióstr Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, którego zadaniem miało być przemienianie społeczeństwa przez ewangelizację umysłów oraz budowanie harmonii między kulturą a wiarą. Wieczorem 30 kwietnia 1839 roku Błogosławiona wraz z inną młodą kobietą w jej wieku zamieszkała w niewielkim mieszkaniu w pobliżu kościoła św. Sulpicjusza w Paryżu. Tak zostało zasiane ziarno nowego Instytutu, który pod roztropnym kierownictwem Założycielki szybko rozprzestrzenił się we Francji, a wkrótce przekroczył również granice Europy.
W 1858 roku Matka Maria Eugenia została wybrana dożywotnio na przełożoną generalną. Doświadczyła wielu trudności, nieporozumień i różnego rodzaju prób. Wsparciem był dla niej Emmanuel d’Alzon, wikariusz generalny diecezji Nîmes i jej kierownik duchowy, który później założył Zgromadzenie Augustianów Wniebowzięcia. Wszystkie te doświadczenia nie odebrały jej radości płynącej z całkowitego oddania się służbie Bogu, Kościołowi i światu. Modlitwa „Przyjdź królestwo Twoje” stała się programem jej życia i założonego przez nią Zgromadzenia. Każdego dnia starała się poznawać i miłować Chrystusa, sprawiać, aby był poznawany i miłowany, oraz przyczyniać się do coraz pełniejszej obecności Kościoła i królestwa Bożego w życiu społeczeństwa. Tego samego uczyła swoje duchowe córki słowem i przykładem. Zjednoczenie z Bogiem i gorliwość apostolską umacniała przez modlitwę, uczestnictwo w Eucharystii i adorację Najświętszego Sakramentu oraz pełne dziecięcego oddania nabożeństwo do Najświętszej Maryi Panny, czczonej przez nią szczególnie w tajemnicy Wniebowzięcia. Miłowała Kościół i Biskupa Rzymu. Pisała: „Trzeba miłować Kościół w jego nauczaniu, w jego obyczajach, w jego historii, w jego tradycjach i nabożeństwach; trzeba go miłować we wszystkim, co nam daje, we wszystkim, czym był i czym jest”. Takie dziedzictwo pozostawiła swemu Zgromadzeniu, gdy 10 marca 1898 roku Pan wezwał ją do siebie.
Opinia świętości, którą cieszyła się już za życia, trwała również po jej śmierci. Dlatego w 1934 roku arcybiskup Paryża rozpoczął jej proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny. W 1961 roku ogłoszono dekret o heroiczności cnót, a w 1974 roku dekret dotyczący cudu. Obrzęd beatyfikacji odbył się 9 lutego Roku Jubileuszowego 1975. Dnia 16 grudnia 2006 roku upoważniliśmy Kongregację Spraw Kanonizacyjnych do ogłoszenia dekretu dotyczącego cudu przypisywanego wstawiennictwu Błogosławionej. Następnie 23 lutego bieżącego roku, po wysłuchaniu głosu Kardynałów i Biskupów zgromadzonych na Konsystorzu, postanowiliśmy, że kanonizacja Błogosławionej Marii Eugenii od Jezusa odbędzie się 3 czerwca tegoż roku.
Dzisiaj zatem, podczas uroczystej liturgii na placu św. Piotra, wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Na cześć Świętej i Niepodzielnej Trójcy, dla wywyższenia wiary katolickiej i wzrostu życia chrześcijańskiego, mocą władzy naszego Pana Jezusa Chrystusa, Świętych Apostołów Piotra i Pawła oraz Naszej, po dojrzałym namyśle i częstym wzywaniu Bożej pomocy, za radą wielu Naszych Braci, orzekamy i stwierdzamy, że Jerzy Preca, Szymon z Lipnicy, Karol od św. Andrzeja Houben i Maria Eugenia od Jezusa Milleret są Świętymi, i wpisujemy ich do katalogu Świętych, postanawiając, że w całym Kościele będą oni pobożnie czczeni jako Święci. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Wraz ze wszystkimi zgromadzonymi jako pierwsi wezwaliśmy wstawiennictwa tej wybitnej kobiety, która pragnąc pojednać wiarę z kulturą, uczyniła głoszenie Ewangelii swoim życiowym zadaniem. Wszystkich też zachęciliśmy do naśladowania jej przykładu.
To zaś, co postanowiliśmy w niniejszym Liście, niech pozostanie ważne i niezmienne, teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, w uroczystość Najświętszej Trójcy, dnia 3 czerwca roku Pańskiego 2007, w trzecim roku Naszego Pontyfikatu.
Benedykt
Biskup Kościoła Katolickiego
Marcellus Rossetti, protonotariusz apostolski
Tłumaczenie OKM
AAS C/2008, nr 6, s. 361-364
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
