Biskup Jacques Faivre
DUCHOWOŚĆ POZOSTAWIONA PRZEZ O. MOREAU. HOMILIA PODCZAS MSZY ŚWIĘTEJ BEATYFIKACYJNEJ BAZYLEGO ANTONIEGO MARII MOREAU, PREZBITERA I ZAŁOŻYCIELA ZGROMADZENIA ŚWIĘTEGO KRZYŻA
Le Mans, Francja, 15 września 2007 r.
Bracia i Siostry!
Kilka minut temu, zanim Jego Eminencja kard. Saraiva Martins odczytał List apostolski Jego Świątobliwości Papieża Benedykta XVI, ogłaszający Bazylego Antoniego Marię Moreau Błogosławionym, wysłuchaliśmy krótkiego życiorysu Sługi Bożego. Nie będę ponownie przedstawiał kolei jego życia. Zwrócę uwagę jedynie na kilka jego aspektów, które mogą być dla nas inspiracją w naszym własnym postępowaniu.
W duchowości pozostawionej przez o. Moreau bardzo mocno zaznacza się duch jedności i braterstwa. Pragnął on, aby ojcowie, bracia i siostry byli zjednoczeni w życiu i pracy „jako widzialne naśladowanie Świętej Rodziny”. Już w swoim pierwszym liście okólnym pisał: „Aby owocnie pracować nad ważnym dziełem, które zostało nam powierzone, potrzeba, aby miłość tak ściśle nas ze sobą jednoczyła, byśmy wszyscy stanowili jedno serce i jedną duszę”. Czyż nie to samo dostrzegamy również w liście z 15 czerwca 1854 roku: „Członkowie Stowarzyszenia powinni tworzyć jedną i tę samą rodzinę, zjednoczoną słodkimi więzami braterskiej miłości i trzech ślubów zakonnych”.
Wszystkie te słowa są bardzo piękne. Czymś zupełnie innym jest jednak nieustanne wprowadzanie ich w życie; pokazała to historia…
Możemy więc zrozumieć, dlaczego Błogosławiony Bazyli Moreau tak mocno podkreślał również znaczenie krzyża w rozwoju duchowym, sam doświadczając go w swoim życiu oraz dlaczego jako dewizę swojej rodziny zakonnej obrał słowa: „O crux, ave, spes unica! Witaj, Krzyżu, jedyna nadziejo nasza!”.
Wiele uwagi poświęcał ponadto cnocie gorliwości, którą określał jako zapał i gotowość do podjęcia wszystkiego w służbie bliźniemu i Kościołowi. On sam odpowiadał na różnorodne potrzeby Kościoła swoich czasów z odwagą i zdecydowaniem, w których wyrażały się jego usposobienie człowieka czynu, głęboka wiara oraz gorliwość o zbawienie dusz.
Konstytucje ojców i braci, zatwierdzone przez Rzym 13 maja 1857 roku, wskazują dwa obszary apostolstwa: „głoszenie słowa Bożego, zwłaszcza na terenach wiejskich i na misjach zagranicznych oraz chrześcijańskie wychowanie w szkołach, a także kształcenie rolnicze i techniczne, przede wszystkim dla dobra dzieci ubogich i opuszczonych”.
Pierwszeństwo ewangelizacji ubogich — jest to także wybór preferencyjny, który został podkreślony przez kapitułę generalną Sióstr Świętego Krzyża w 1984 roku.
Dzisiaj liczni spośród was, mężczyźni i kobiety należący do Rodziny Świętego Krzyża, pracują na różnych polach apostolstwa na całym świecie: w Kanadzie, Stanach Zjednoczonych, Francji, Włoszech oraz w około piętnastu krajach Trzeciego Świata, pomagając Kościołom lokalnym w Azji, Afryce i Ameryce Łacińskiej rozwijać się i wzrastać — na wszystkich pięciu kontynentach!
Prowadzeni przez Ducha, pełnicie swoją posługę zarówno w dziedzinie wychowania, duszpasterstwa szkolnego, parafialnego i diecezjalnego, jak i w ośrodkach pomocy społecznej, duszpasterstwie szpitalnym oraz wszędzie tam, gdzie pojawiają się inne potrzeby Kościoła i świata. Czy zresztą Kościół i świat nie są ze sobą ściśle związane?
Także tutaj, w naszej diecezji Le Mans, korzystamy z waszego oddania w kilku wspólnotach. Korzystając z okazji, kieruję do przełożonego i przełożonych słynne słowa kard. Marty’ego: „Przyjmuję do pracy!”.
Bracia i Siostry, w życiu i duchowości Błogosławionego Bazylego Moreau, a także w działalności duszpasterskiej członków Rodziny Świętego Krzyża, każdy z nas może znaleźć inspirację dla własnego sposobu życia jako uczeń Chrystusa. Wyraża się on w zawierzeniu Opatrzności we wszystkich dziełach podejmowanych dla Pana, w odwadze podejmowania nowych inicjatyw dla zbawienia dusz oraz w zgodnym współdziałaniu wszystkich. Bazyli Moreau lubił powtarzać, że „jedność daje siłę, a brak jedności prowadzi do upadku”.
Rozumiecie zatem, jak bardzo nasza dzisiejsza Eucharystia, sprawowana w święto Matki Bożej Bolesnej, patronalne święto Zgromadzenia Świętego Krzyża, jest prawdziwie „dziękczynieniem”, które składamy Panu za wszystko, czego dokonał Błogosławiony Bazyli Moreau, a za jego przykładem członkowie Rodziny Świętego Krzyża.
Niech ta Rodzina, zgodnie z pragnieniem o. Moreau, „przypomina w swoim rozwoju drzewo, którego pień, wzrastając, wypuszcza liczne konary, z nich zaś wyrastają gałęzie wydające kolejne, wszystkie karmione tym samym sokiem i ożywiane tym samym życiem!”.
Amen.
Tłumaczenie OKM
Za: https://fr.zenit.org/2007/09/17/la-spiritualite-leguee-par-le-pere-moreau/?utm_source=chatgpt.com
Copyright © Dicastero delle Cause dei Santi
