Benedykt XVI
«QUI MANET IN ME». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU BAZYLEMU ANTONIEMU MARII MOREAU
Rzym, 15 września 2007 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — „Kto trwa we Mnie, a Ja w nim, ten przynosi owoc obfity, ponieważ beze Mnie nic nie możecie uczynić” (J 15, 5).
Czcigodny Sługa Boży Bazyli Antoni Maria Moreau, dzięki zjednoczeniu z Chrystusem, czerpał z Niego niczym życiodajne soki, aby prowadzić różnorodną działalność apostolską w trudnej sytuacji społecznej, jaka panowała po rewolucji francuskiej. Owocnie poświęcał się bowiem chrześcijańskiemu wychowaniu młodzieży oraz mieszkańców wspólnot wiejskich; z gorliwością rozwijał także działalność misyjną poza granicami Europy.
Ten świadek Odkupiciela urodził się 11 lutego 1799 roku w miejscowości Laigné-en-Belin we Francji, w licznej rodzinie. Pierwsze podstawy wiary otrzymał od swojego proboszcza. W latach 1814–1817 kontynuował naukę w kolegium w Château-Gontier, a następnie ukończył formację w wyższym seminarium duchownym w Le Mans. W 1821 roku przyjął święcenia kapłańskie. Pragnął zostać misjonarzem, lecz biskup skierował go do seminarium św. Sulpicjusza w Paryżu, aby pogłębił swoją formację i przygotował się do pracy dydaktycznej. Po powrocie do Le Mans wykładał filozofię, teologię dogmatyczną i Pismo Święte. Jednocześnie prowadził owocną działalność ewangelizacyjną.
W 1833 roku założył w Le Mans zakład „Bon-Pasteur”, przeznaczony dla poprawy osób, które weszły na drogę przestępstwa i został mianowany jego przełożonym. W 1835 roku biskup powierzył mu kierownictwo duchowe Braci św. Józefa. W tym samym roku założył «Prêtres Auxiliaires», aby wspierali proboszczów poprzez głoszenie rekolekcji i misji ludowych. Z połączenia tych dwóch wspólnot w 1837 roku powstało Zgromadzenie Świętego Krzyża, którego założycielem jest Czcigodny Sługa Boży.
Ta nowa rodzina zakonna otrzymała w 1855 roku dekret pochwalny, a w 1857 roku Stolica Apostolska zatwierdziła jej konstytucje. Sługa Boży, który w 1840 roku złożył śluby zakonne, w 1841 roku założył również Instytut Sióstr Marianitek. Myślał o jednej wspólnocie zakonnej, podzielonej na trzy gałęzie na wzór Świętej Rodziny z Nazaretu.
Nowe Zgromadzenie zajmowało się przede wszystkim wychowaniem i nauczaniem, prowadzeniem misji na terenach wiejskich i w krajach misyjnych, pomocą w duszpasterstwie parafialnym, rozpowszechnianiem wartościowych publikacji oraz prowadzeniem domów dla młodzieży znajdującej się w trudnej sytuacji lub potrzebującej resocjalizacji. Kierując się duszpasterską gorliwością, Sługa Boży wysłał grupy zakonników do Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej oraz do Algierii. Przyczynił się również do założenia w Rzymie sierocińca dla chłopców. Aby dać wyraz uznaniu dla jego licznych przedsięwzięć, papież bł. Pius IX nadał mu tytuł „misjonarza apostolskiego”.
Gdy padł ofiarą oszczerczych oskarżeń, postanowił zrezygnować z urzędu przełożonego generalnego. Stolica Apostolska początkowo nie wyraziła na to zgody, lecz ostatecznie przyjęła jego rezygnację w 1866 roku, biorąc pod uwagę także jego zaawansowany wiek.
Doświadczany ciężkimi próbami, znajdował oparcie w niezachwianej ufności w Bożą Opatrzność, uważając się za jej pokorne i posłuszne narzędzie. Dzięki nieustannej uległości woli Pana i gorliwemu wypełnianiu swoich obowiązków szybko postępował na drodze ewangelicznej doskonałości i wyróżniał się praktykowaniem wszystkich cnót.
Był człowiekiem wiary i troszczył się o jej szerzenie. Z miłością i posłuszeństwem trwał w jedności ze świętym Kościołem katolickim w epoce naznaczonej tendencjami heretyckimi. Gorąco miłując Pana, zabiegał o to, aby wszyscy Go poznali i pokochali. Nieustannie pracował dla dobra dusz i pomagał wszystkim znajdującym się w potrzebie. Wielkodusznie przebaczał tym, którzy przez prześladowania i krzywdy zadawali mu cierpienie, które znosił z wielką łagodnością i męstwem. Był roztropny i rozważny w zakładaniu dzieł, a jako kierownik duchowy — ostrożny. Skrupulatnie przestrzegał Reguły Instytutu, którym ze sprawiedliwością kierował.
W prowadzeniu swoich licznych dzieł znajdował duchowy pokarm w modlitwie oraz nabożeństwie do Eucharystii i Świętej Rodziny z Nazaretu. Kapłanów poświęcił bowiem Sercu Jezusa, Braci — św. Józefowi, a Siostry — Sercu Maryi Dziewicy. We wszystkim był skromny, wyróżniając się ubóstwem, posłuszeństwem i czystością.
Był posłuszny woli przełożonych również w ostatnich, najtrudniejszych latach życia. Zamieszkał w domu rodzinnym, gdzie nadal gorliwie pełnił posługę kapłańską. Zmarł w Le Mans 20 stycznia 1873 roku, aby — jak ufał — osiągnąć życie wieczne.
Ze względu na opinię świętości biskup Le Mans w 1948 roku rozpoczął sprawę beatyfikacji i kanonizacji, przeprowadzając proces zwyczajny. Po należytym dokonaniu wszystkich czynności przewidzianych prawem, 12 kwietnia 2003 roku ogłoszono dekret o heroiczności cnót, a 28 kwietnia 2006 roku — dekret o cudzie przypisywanym jego wstawiennictwu. Postanowiliśmy zatem, aby obrzęd beatyfikacji odbył się w Le Mans 15 września 2007 roku.
Dlatego dzisiaj, z Naszego polecenia, Nasz Czcigodny Brat José kardynał Saraiva Martins, Prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, odczytał tekst Listu apostolskiego, którym My zaliczamy Czcigodnego Sługę Bożego Bazylego Antoniego Marię Moreau do grona Błogosławionych:
„Spełniając życzenie Naszego Brata Jacques’a Maurice’a Faivre’a, biskupa Le Mans, jak również wielu innych Braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, mocą Naszej władzy apostolskiej zezwalamy, aby odtąd Czcigodnemu Słudze Bożemu Bazylemu Antoniemu Marii Moreau, prezbiterowi, założycielowi Zgromadzenia Świętego Krzyża, który poświęcił swoje życie posłudze duszpasterskiej i wychowaniu, aby odpowiadać na potrzeby Kościoła, przysługiwał tytuł Błogosławionego oraz aby jego święto obchodzono corocznie 20 stycznia, w dniu jego narodzin dla nieba, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
To zaś, co postanowiliśmy w niniejszym Liście, niech pozostanie ważne i niezmienne, teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod pierścieniem Rybaka, dnia 15 września 2007 roku, w trzecim roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
Tarcisio kard. Bertone
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
AAS C/2008, nr 7, s. 421-423
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
