Benedykt XVI
«CARISSIMI QUEMADMODUM». BULLA KANONIZACYJNA W KTÓREJ ANNA SCHÄFFER Z III ZAKONU ŚWIĘTEGO FRANCISZKA ZOSTAJE WPISANA DO KATALOGU ŚWIĘTYCH
Rzym, 21 października 2012 r.
Benedykt, Biskup, Sługa Sług Bożych, na wieczną rzeczy pamiątkę
„Umiłowani! […] cieszcie się, im bardziej jesteście uczestnikami cierpień Chrystusowych, abyście się cieszyli i radowali przy objawieniu się Jego chwały” (1 P 4,12-13).
Idąc za tym wezwaniem świętego Piotra Apostoła, błogosławiona Anna Schäffer również doświadczyła mocy Krzyża Pańskiego i dzięki jego potędze żyła z wielką wiarą i miłością. Co więcej, dotknięta cierpieniami niemal nie do opisania, ukazała, w jaki sposób człowiek, choć doznaje udręk ciała, może cieszyć się pokojem Chrystusa.
Błogosławiona Anna Schäffer urodziła się 18 lutego 1882 roku w miejscowości Mindelstetten niedaleko Ratyzbony w Niemczech. Już od dzieciństwa odznaczała się troską o życie duchowe i modlitwę, a także pilnością zarówno w obowiązkach domowych, jak i w nauce. Pierwszą Komunię Świętą przyjęła 12 kwietnia 1893 roku i tego dnia przyrzekła, że odda siebie Bogu jako ofiarę wynagradzającą. Ponieważ jej ojciec, skromny cieśla, przedwcześnie zmarł, rodzina popadła w tak wielkie ubóstwo, że Anna, mając zaledwie trzynaście lat, była zmuszona podjąć pracę jako służąca, aby wspomóc swoich bliskich, a zarazem przygotować się do życia misyjnego i zakonnego, którego zapragnęła w dniu, gdy po raz pierwszy przyjęła Pana w Najświętszej Eucharystii. Jednak 4 lutego 1901 roku, podczas pracy w pralni gospody w miejscowości Stammham, wpadła do zbiornika z wrzącym ługiem używanym do prania odzieży. Jej nogi zostały najpierw bardzo ciężko poparzone, a następnie tak zaatakowane przez gangrenę, że Anna zaczęła doświadczać niezwykle dotkliwych cierpień. Nie pomogło ani zastosowane leczenie, ani kolejne operacje chirurgiczne. Przez dwadzieścia lat znosiła nie tylko wielkie bóle, lecz także skurcze łydek i gwałtowne przykurcze mięśni. Tymczasem rodzina popadła w tak wielką biedę, że musiała sprzedać zarówno dom, jak i warsztat ciesielski. Błogosławionej i jej matce pozostał jedynie ubogi pokoik. W codziennym utrzymaniu częściowo pomagał im proboszcz z Mindelstetten. Przez ponad dwadzieścia lat jej łóżko było niczym ołtarz, na którym ofiarowywała się Panu jako ofiara miłości, a zarazem ambona, z której z największą prostotą franciszkańskiej tercjarki głosiła Ewangelię wielu ludziom, przychodzącym do niej ze względu na opinię świętości. Na łożu boleści składała ofiarę nieustannej modlitwy oraz, na ile mogła, drobnej pracy. W 1905 roku Matka Boża Bolesna ukazała się jej we śnie, mówiąc, że będzie musiała długo cierpieć. Anna jednak nie ulękła się, lecz prosiła Jezusa o siłę, aby mogła nadal wynagradzać za grzechy ludzi. Przez wiarę jednoczyła się z nieustanną ofiarą Jezusa, Ofiary i Kapłana, czyniąc ze swojej choroby jakby katedrę, z której słowem i pismem mogła przekazywać skarb mocy Pana. W ten sposób stała się dla wszystkich mocnym i świetlanym przykładem wiary, nadziei oraz miłości względem Boga i bliźniego. Przyjęta w 1910 roku do Trzeciego Zakonu Franciszkańskiego, dzięki łasce Pana szybko doszła do najwyższych szczytów chrześcijańskiej doskonałości, a obdarzona doświadczeniami mistycznymi, doznała także innych cierpień i w tym samym roku otrzymała stygmaty. W 1925 roku, wskutek upadku z łóżka, doznała tak poważnego urazu mózgu, że znacznie osłabły jej wzrok i zdolność mówienia. Przez to jeszcze ściślej zjednoczyła się z tajemnicą krzyża. Dnia 5 października 1925 roku, w wieku czterdziestu trzech lat, zasnęła w Panu. Opinia świętości, która otaczała ją za życia, ujawniła się również podczas pogrzebu, który ze względu na wielką liczbę uczestników oraz panującą tam atmosferę święta i radości stał się jej prawdziwym triumfem.
7 marca 1999 roku Nasz Poprzednik, błogosławiony Jan Paweł II, świętej pamięci, przewodniczył obrzędowi beatyfikacji.
Z myślą o kanonizacji przedstawiono domniemane uzdrowienie przypisywane wstawiennictwu błogosławionej Anny Schäffer. Dnia 22 lutego 2011 roku odbyło się posiedzenie Kolegium Lekarskiego Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, które orzekło, że uzdrowienie było niewytłumaczalne z punktu widzenia wiedzy medycznej; następnie 2 lipca tego samego roku odbyło się, z wynikiem pozytywnym, Posiedzenie Szczególne Konsultorów Teologów. Kardynałowie i Biskupi, zgromadzeni na Sesji Zwyczajnej 5 listopada 2011 roku, odpowiadając na pytanie, czy można uznać za pewne, że cud został dokonany przez Boga, udzielili odpowiedzi twierdzącej. Postanowiliśmy zatem, że obrzęd kanonizacji odbędzie się 21 października 2012 roku na placu przed Papieską Bazyliką Świętego Piotra.
Dzisiaj zatem podczas świętych obrzędów wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Na chwałę Świętej i Nierozdzielnej Trójcy, dla wywyższenia wiary katolickiej i wzrostu życia chrześcijańskiego, na mocy władzy naszego Pana Jezusa Chrystusa i Świętych Apostołów Piotra i Pawła, a także Naszej, po uprzednim dojrzałym namyśle, po licznych modlitwach i za radą wielu naszych Braci w biskupstwie, orzekamy i stwierdzamy, że Błogosławieni Jakub Berthieu, Piotr Calungsod, Jan Chrzciciel Piamarta, Maria z Góry Karmel Sallés y Barangueras, Marianna Cope, Katarzyna Tekakwitha i Anna Schäffer są Świętymi, i wpisujemy ich do Katalogu Świętych, polecając, aby odbierali oni cześć jako Święci w całym Kościele. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Słuszną jest rzeczą wysławiać tę niezwykłą kobietę, która dała wybitne świadectwo pobożności i gorliwej działalności, całe swoje życie bez reszty oddała Bogu i poświęciła wszystkie swoje siły miłości do Chrystusa i Kościoła. Pragniemy zatem, aby jej zbawienny przykład przyniósł wielki pożytek ludziom naszych czasów, tak aby mogli oni osiągać coraz obfitsze owoce duchowe.
Postanawiamy, aby to, co ustanowiliśmy w niniejszym Piśmie, zachowało moc i obowiązywało teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, dnia 21 października roku Pańskiego 2012, w ósmym roku Naszego Pontyfikatu.
JA, BENEDYKT
Biskup Kościoła Katolickiego
Marcellus Rossetti
Protonotariusz Apostolski
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Konferencja Episkopatu Polski
