Benedykt XVI
«SINITE PARVULOS». BULLA KANONIZACYJNA W KTÓREJ JAN CHRZCICIEL PIAMARTA, ZAŁOŻYCIEL ZGROMADZENIA ŚWIĘTEJ RODZINY Z NAZARETU, ZOSTAJE WPISANY DO KATALOGU ŚWIĘTYCH
Rzym, 21 października 2012 r.
Benedykt Biskup, Sługa Sług Bożych, na wieczną rzeczy pamiątkę
„Pozwólcie dzieciom przychodzić do Mnie, nie przeszkadzajcie im; do takich bowiem należy królestwo Boże” (Mk 10, 14).
Życie bł. Jana Chrzciciela było obfitym zasiewem miłości we wszystkich okolicznościach życia, zwłaszcza w tym, co dotyczyło społecznego i chrześcijańskiego rozwoju młodzieży w Brescii. Takiego ducha pielęgnował od dzieciństwa, następnie jako seminarzysta, a później jako kapłan.
Ten roztropny apostoł młodzieży urodził się w Brescii 26 listopada 1841 r. w ubogiej i uczciwej rodzinie. Ojciec był fryzjerem, matka zaś, kobieta bardzo pobożna, miała wielki wpływ na wychowanie syna; niestety zmarła, gdy miał on dziewięć lat. Powierzono go dziadkowi ze strony matki, człowiekowi prawemu, który otoczył go troskliwą opieką: posłał go do szkoły i zadbał, aby w wolnym czasie uczęszczał do oratorium św. Tomasza w parafii świętych Faustyna i Jowity. Po ukończeniu nauki zaczął uczyć się zawodu tapicera. Gdy miał trzynaście lat, poznał proboszcza w miejscowości Vallio w okolicach Brescii, ks. Pancrazio Pezzanę, który od razu rozpoznał jego powołanie do kapłaństwa. Jednak z powodu słabego zdrowia i braku środków musiał czekać aż do dziewiętnastego roku życia, zanim mógł wstąpić do seminarium w Brescii. Tam w latach 1860-1865 pilnie oddawał się nauce, lecz jeszcze bardziej wyróżniał się pobożnością i zdyscyplinowaniem. Święcenia kapłańskie przyjął 23 grudnia 1865 r.
Przez osiemnaście lat i dziesięć miesięcy z wielką gorliwością pełnił posługę duszpasterską jako wikariusz w parafii Carzago Riviera koło Bedizzole oraz w parafii św. Aleksandra w Brescii. Właśnie podczas pobytu w parafii św. Aleksandra Piamarta ujawnił swoje wybitne zdolności i poświęcił najlepsze siły pracy duszpasterskiej. Okazał się posłuszny, pokorny, pracowity, nieskazitelny, pobożny, ubogi, wolny od przywiązania do rzeczy ziemskich i niezwykle sumienny w wypełnianiu obowiązków duszpasterskich, z największą troską dbając o liturgię i piękno świątyni. Kiedy został powołany do innego zadania, zapanował powszechny żal. 20 października 1883 r. został mianowany proboszczem w Pavone Mella, gdzie zastał trudną sytuację. Odważnie i gorliwie podjął intensywną pracę duszpasterską. Z pełnym zaangażowaniem przyjął zadanie zbawienia dusz, którymi pragnął kierować nie tylko poprzez różnego rodzaju inicjatywy, lecz także przykładem świętego życia kapłańskiego. Przeciwnicy duchowieństwa występowali przeciwko niemu, lud jednak bardzo go cenił i szedł za nim, widząc w nim „gorliwego, wybitnego i nienagannego pasterza”. 3 grudnia 1886 r., przy wielkiej pomocy zaprzyjaźnionego ks. Pietro Caprettiego, założył w Brescii Instytut Artigianelli, którego celem było zapewnienie młodzieży chrześcijańskiego wychowania i przygotowania zawodowego. To godne pochwały i potrzebne przedsięwzięcie, które miało przynieść obfite owoce, napotkało poważne trudności, przede wszystkim finansowe. Przez dwa miesiące Piamarta przemieszczał się między Pavone Mella a Instytutem. 1 lutego opuścił parafię, aby kierować Instytutem jako „wychowawca młodzieży w zakresie obyczajów i dyscypliny”. Kiedy po roku zaczęto mówić o zamknięciu Instytutu, odważnie powiedział biskupowi: „Nie, Ekscelencjo, umrę tutaj z moimi chłopcami!”. Jego miłość i ojcowskie podejście, które podtrzymywały go w pracy wśród młodzieży, stopniowo zyskiwały mu autorytet. Ufając Opatrzności i opierając się całkowicie na cierpliwości, Błogosławiony, z błogosławieństwem ordynariusza, stawiał czoło ubóstwu, niebezpieczeństwom i trudom. Instytut rozwijał się niezwykle pomyślnie i dzięki jego troskliwej i gorliwej działalności wielu młodych ludzi otrzymało w nim pomoc, której w przeciwnym razie byliby całkowicie pozbawieni. Kilka lat później, w 1895 r., przy współpracy ks. Giovanniego Bonsignoriego, powstała Kolonia Rolnicza w Remedello, aby kształcić młodych mieszkańców wsi w sztuce uprawy ziemi. Piamarta często tam powracał, poświęcając się temu dziełu z właściwą sobie gorliwością, dobrocią i miłością. Kierowany tymi doświadczeniami, w 1900 r. założył męską Kongregację Świętej Rodziny z Nazaretu, a w 1911 r. Kongregację Pokornych Służebnic Pana, aby zapewnić dziewczętom wychowanie chrześcijańskie i przygotowanie zawodowe.
Dopóki żył, Błogosławiony troskliwie zajmował się sprawami swoich Instytutów, dzieląc ich radości i codzienne troski. Jednocześnie, dopóki pozwalało mu na to zdrowie, oddawał się przede wszystkim posłudze sakramentu pojednania, gdyż zwracali się do niego kapłani, zakonnicy i świeccy. Modlił się przed Najświętszym Sakramentem i przygotowywał się na spotkanie z Chrystusem. W ostatnich latach życia wiele cierpiał z powodu różnych chorób. 9 kwietnia, podczas pobytu w Kolonii w Remedello, zapadł na ostatnią chorobę. Zrozumiał, że szybko zbliża się jego ostatnia godzina, na którą oczekiwał ze spokojem. 23 kwietnia z wielką gorliwością przyjął Najświętszą Eucharystię. Następnie spokojnie zasnął w Panu o godzinie ósmej 25 kwietnia 1913 r. Przeżył siedemdziesiąt jeden lat i pięć miesięcy, które w całości poświęcił dążeniu do nieba! Ponieważ opinia o jego świętości trwała i stale się umacniała, w latach 1943-1948 w diecezji Brescia przeprowadzono proces informacyjny. Po wszczęciu sprawy w latach 1967–1969 przeprowadzono procesy apostolskie, które zostały zatwierdzone 1 kwietnia 1970 r. Następnie 22 marca 1986 r. ogłoszono dekret o heroiczności cnót. Po spełnieniu wymogów prawa 8 kwietnia 1997 r. wydano dekret zatwierdzający cud przypisany wstawiennictwu Czcigodnego Sługi Bożego Jana Chrzciciela Piamarty, a 12 października 1997 r. bł. Jan Paweł II ogłosił go Błogosławionym. Do kanonizacji przedstawiono uzdrowienie uznane za cudowne z „z ropnego zapalenia śródpiersia spowodowanego perforacją przełyku, któremu towarzyszyło zapalenie opłucnej i osierdzia”. Konsultorzy medyczni Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, zgromadzeni 20 grudnia 2007 r., uznali to uzdrowienie za niewytłumaczalne z punktu widzenia wiedzy medycznej, natomiast konsultorzy teolodzy, zgromadzeni na Kongresie Szczególnym 2 lipca 2011 r., przypisali je wstawiennictwu Błogosławionego. Podczas Sesji Zwyczajnej 8 października 2011 r. Kardynałowie i Biskupi uznali to uzdrowienie za prawdziwy cud, który należy przypisać skutecznemu wstawiennictwu bł. Jana Chrzciciela Piamarty. Zezwoliliśmy Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych na wydanie w tej sprawie dekretu 19 grudnia 2011 r. Na Konsystorzu 18 lutego 2012 r. postanowiliśmy, że kanonizacja bł. Jana Chrzciciela Piamarty odbędzie się uroczyście 21 października 2012 r.
Dzisiaj zatem na placu św. Piotra podczas uroczystej celebracji wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Na chwałę Świętej i Nierozdzielnej Trójcy, dla wywyższenia katolickiej wiary i wzrostu chrześcijańskiego życia, na mocy władzy naszego Pana Jezusa Chrystusa i Świętych Apostołów Piotra i Pawła, a także Naszej, po uprzednim dojrzałym namyśle, po licznych modlitwach i za radą wielu naszych Braci w biskupstwie, orzekamy i stwierdzamy, że Błogosławieni Jakub Berthieu, Piotr Calungsod, Jan Chrzciciel Piamarta, Maria od Góry Karmel Sallés y Barangueras, Maria Anna Cope, Katarzyna Tekakwitha i Anna Schäffer są Świętymi i wpisujemy ich do Katalogu Świętych, polecając, aby odbierali oni cześć jako Święci w całym Kościele. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Ze wszech miar godzi się otaczać czcią tego wybitnego Świętego, który dał niezwykłe świadectwo pobożności i nieustraszonej wiary, poświęcając swoje życie przede wszystkim dla dobra młodzieży i ukazywania zbawczej prawdy Ewangelii. Wszystko to czynił do końca z pokorą, w ubóstwie i z wielką gorliwością, umacniany nieustanną modlitwą. Pragniemy zatem, aby jego wybitny przykład przyniósł wielki pożytek ludziom naszych czasów, aby mogli oni coraz wyraźniej dostrzegać oblicze Chrystusa.
„To zaś, co postanowiliśmy w niniejszym Liście, pragniemy, aby teraz i w przyszłości zachowało ważność i moc, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.”
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, dnia 21 października roku Pańskiego 2012, w ósmym roku Naszego Pontyfikatu.
JA, BENEDYKT
Biskup Kościoła Katolickiego
Marcellus Rossetti
Protonotariusz Apostolski
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Konferencja Episkopatu Polski
