Benedykt XVI
«VALDE ESURIO LABOREM». BULLA KANONIZACYJNA W KTÓREJ MARIA ANNA COPE ZOSTAJE WPISANA DO KATALOGU ŚWIĘTYCH
Rzym, 21 października 2012 r.
Benedykt Biskup, Sługa Sług Bożych, na wieczną rzeczy pamiątkę
„Ogromnie pragnę pracy i z całego serca chciałabym znaleźć się wśród wybranych… Nie obawiam się choroby; przeciwnie, największą radością byłoby dla mnie, gdybym mogła nieść pomoc opuszczonym trędowatym” (z listu Marii Anny Cope do o. Leonora Fouesnela SSCC, napisanego 12 lipca 1883 roku). Tymi prostymi słowami Matka Maria Anna z Molokai, jak nazywali ją chorzy na wyspie, wyraziła cel swojej misyjnej gorliwości i sens wszystkich swoich wysiłków: kochać i otaczać opieką opuszczone dzieci Boże cierpiące na trąd na wyspie Molokai.
Błogosławiona Maria Anna Cope, nosząca wcześniej imię i nazwisko Barbara Koob, urodziła się 23 stycznia 1838 roku w Heppenheim w Niemczech jako piąte z dziesięciorga dzieci rolnika Petera Kooba i jego drugiej żony Barbary Witzenbacher. Następnego dnia została ochrzczona w kościele parafialnym św. Piotra. Wobec narastającego zagrożenia ubóstwem rodzina wyemigrowała w 1839 roku do Stanów Zjednoczonych Ameryki i osiedliła się w Utica w stanie Nowy Jork. Zgodnie z powszechnym wówczas zwyczajem nazwisko rodziny zostało dostosowane do języka angielskiego i odtąd brzmiało „Cope”.
Chociaż rodzina Barbary była uboga, była bogata w wiarę i miłość, zarówno we wzajemnych relacjach, jak i wobec bliźnich. Rodzice gorliwie przystępowali do sakramentów w kościele parafialnym św. Józefa, a dzieci uczęszczały do szkoły parafialnej. Sama Barbara już w wieku piętnastu lat odczuwała powołanie do życia zakonnego. Ponieważ jednak jej ojciec zachorował, musiała podjąć pracę w fabryce, aby pomagać rodzinie.
Po śmierci ojca, w 1862 roku, Barbara wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Trzeciego Zakonu Świętego Franciszka, które obecnie nosi nazwę Sióstr Świętego Franciszka z Syracuse. Dnia 19 listopada 1862 roku przyjęła habit zakonny oraz imię Maria Anna. W następnym roku złożyła śluby wieczyste. Przez kolejnych dziesięć lat siostra Maria Anna służyła swojemu Zgromadzeniu jako przełożona klasztoru, dyrektorka szkoły oraz administratorka szpitala. W 1866 roku współuczestniczyła w założeniu Szpitala św. Elżbiety w Utica, a w 1869 roku Szpitala św. Józefa w Syracuse. Dnia 27 grudnia 1877 roku siostra Maria Anna została drugą przełożoną generalną Sióstr Świętego Franciszka, a na urząd ten została ponownie wybrana w lipcu 1881 roku. W 1883 roku król Kalākaua zwrócił się do przedstawicieli Kościoła katolickiego z prośbą o znalezienie sióstr zakonnych, które podjęłyby opiekę nad chorymi na trąd w Królestwie Hawajów. Zgromadzenie Sióstr Świętego Franciszka chętnie podjęło się tego dzieła i błogosławiona Maria Anna wyruszyła wraz z sześcioma siostrami przeznaczonymi do tej misji na Wyspach Hawajskich. W listopadzie 1883 roku przybyły do Honolulu. Za zachętą błogosławionej Marii Anny w 1884 roku siostry franciszkanki rozszerzyły swoją działalność na wyspę Maui, gdzie założyły szpital w Malulani oraz szkołę św. Antoniego w Wailuku. W następnym roku założyła dom dla dziewcząt chorych na trąd. Głęboko poruszona losem trędowatych skazanych na wygnanie, w 1885 roku błogosławiona Maria Anna poprosiła o pozwolenie na pozostanie tam wraz z siostrami i złożenie urzędu przełożonej Zgromadzenia. Po przyjęciu jej prośby została następnie mianowana przełożoną misji.
W 1888 roku błogosławiona Maria Anna wraz z siostrami założyła klasztor przy osadzie Kalaupapa na wyspie Molokai, gdzie objęły opiekę nad domem zwanym „Bishop Home”, przeznaczonym dla niezamężnych kobiet i dziewcząt dotkniętych trądem. Spędziła tam pozostałe trzydzieści lat swojego życia. W tym samym roku rozpoczęła współpracę ze św. Damianem de Veuster, którego chorzy zwykli nazywać Ojcem Damianem z Molokai. Przed śmiercią w kwietniu 1889 roku poprosił on błogosławioną Marię Annę, aby przejęła prowadzenie domu „Boys Home”, nazwanego później „Baldwin House”, w Kalawao. Pełniła to zadanie przez sześć lat. Następnie, gdy sytuacja w domu uległa poprawie, powierzyła jego prowadzenie Zgromadzeniu Najświętszych Serc i powróciła do „Bishop Home”. Pozostawiwszy za sobą wygodne warunki życia, bezpieczeństwo, rodzinę i przyjaciół, błogosławiona Maria Anna przyjęła swoje nowe życie, aby z tym większą gorliwością służyć chorym i przynosić im ulgę w cierpieniach.
Dotknięta puchliną, błogosławiona Maria Anna ostatnie trzy lata życia spędziła na wózku inwalidzkim. Dnia 9 sierpnia 1918 roku, w wieku osiemdziesięciu lat, na wyspie Molokai pobożnie odeszła do życia wiecznego.
W sierpniu 1983 roku w diecezji Honolulu rozpoczęto sprawę kanonizacyjną błogosławionej Marii Anny. Dnia 19 kwietnia 2004 roku błogosławiony Jan Paweł II, Nasz Poprzednik świętej pamięci, polecił Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych ogłosić dekret o heroiczności cnót Służebnicy Bożej. Ten sam Ojciec Święty 20 grudnia 2004 roku zatwierdził dekret potwierdzający cud rzeczywiście dokonany przez Boga za wstawiennictwem Błogosławionej. Obrzęd beatyfikacji Marii Anny odbył się 14 maja 2005 roku w Bazylice Świętego Piotra, a przewodniczył mu José Kardynał Saraiva Martins, ówczesny Prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych.
Co się tyczy kanonizacji, Konsylium Lekarskie Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych podczas posiedzenia 16 czerwca 2011 roku stwierdziło, że uzdrowienie pewnej kobiety było szybkie, całkowite, trwałe i niewytłumaczalne z punktu widzenia wiedzy medycznej. Konsultorzy Teolodzy, zgromadzeni na Posiedzeniu Szczególnym 8 października 2011 roku, uznali, że tego uzdrowienia dokonał Bóg za wstawiennictwem błogosławionej Marii Anny Cope. Dnia 6 grudnia tego samego roku Kardynałowie i Biskupi, będący członkami Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, zgromadzeni na Sesji Zwyczajnej, odpowiadając na pytanie, czy można uznać za pewne, że cud został dokonany przez Boga za wstawiennictwem błogosławionej Marii Anny, udzielili odpowiedzi twierdzącej. My sami postanowiliśmy, aby Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych ogłosiła 19 grudnia 2011 roku dekret o cudzie. Podczas uroczystego Konsystorza odbytego 18 lutego 2012 roku zatwierdziliśmy opinię Kardynałów i Biskupów zgromadzonych na Konsystorzu oraz ogłosiliśmy, że kanonizacja błogosławionej Marii Anny Cope odbędzie się 21 października 2012 roku na placu przed Bazyliką Świętego Piotra. Dzisiaj zatem podczas świętych obrzędów wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Na chwałę Świętej i Nierozdzielnej Trójcy, dla wywyższenia katolickiej wiary i wzrostu chrześcijańskiego życia, na mocy władzy naszego Pana Jezusa Chrystusa i Świętych Apostołów Piotra i Pawła, a także Naszej, po uprzednim dojrzałym namyśle, po licznych modlitwach i za radą wielu naszych Braci w biskupstwie, orzekamy i stwierdzamy, że Błogosławieni Jakub Berthieu, Piotr Calungsod, Jan Chrzciciel Piamarta, Maria od Góry Karmel Sallés y Barangueras, Maria Anna Cope, Katarzyna Tekakwitha i Anna Schäffer są Świętymi i wpisujemy ich do Katalogu Świętych, polecając, aby odbierali oni cześć jako Święci w całym Kościele. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
To zaś, co postanowiliśmy w niniejszym Liście, pragniemy, aby teraz i w przyszłości zachowało ważność i moc, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, dnia 21 października roku Pańskiego 2012, w ósmym roku Naszego Pontyfikatu.
JA, BENEDYKT
Biskup Kościoła Katolickiego
Marcellus Rossetti
Protonotariusz Apostolski
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Konferencja Episkopatu Polski
