Benedykt XVI
DZIĘKUJĘ ZA STO LAT W SŁUŻBIE ŻYCIA KONSEKROWANEGO. PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNIKÓW SESJI PLENARNEJ KONGREGACJI DS. INSTYTUTÓW ŻYCIA KONSEKROWANEGO I STOWARZYSZEŃ ŻYCIA APOSTOLSKIEGO
Rzym, Sala Klementyńska, 20 listopada 2008 r.
Czcigodni Kardynałowie,
Czcigodni Bracia w biskupstwie i kapłaństwie,
Drodzy Bracia i Siostry!
Z radością spotykam się z wami z okazji sesji plenarnej Kongregacji ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego, która obchodzi stulecie swojego istnienia i działalności. Minęło bowiem sto lat od chwili, gdy mój czcigodny poprzednik, św. Pius X, Konstytucją apostolską Sapienti Consilio z dnia 29 czerwca 1908 r. nadał waszej Dykasterii samodzielność jako Congregatio negotiis religiosorum sodalium praeposita, której nazwa była później kilkakrotnie zmieniana. Dla upamiętnienia tego wydarzenia zaplanowaliście na dzień 22 listopada Kongres pod znamiennym tytułem „Sto lat w służbie życia konsekrowanego”. Życzę zatem pełnego powodzenia tej cennej inicjatywie.
Dzisiejsze spotkanie stanowi dla mnie doskonałą okazję, aby pozdrowić i podziękować wszystkim pracującym w waszej Dykasterii. W pierwszej kolejności pozdrawiam prefekta, kardynała Franca Rodé, któremu jestem wdzięczny również za wyrażenie wspólnych uczuć wszystkich obecnych. Wraz z nim pozdrawiam członków Dykasterii, sekretarza, podsekretarzy oraz pozostałych urzędników, którzy, pełniąc różne zadania, każdego dnia z kompetencją i roztropnością służą Kościołowi, „wspierając i regulując” praktykę rad ewangelicznych w różnych formach życia konsekrowanego, a także działalność stowarzyszeń życia apostolskiego (por. konst. apost. Pastor bonus, 105). Osoby konsekrowane stanowią wybraną część Ludu Bożego. Wspieranie ich oraz troska o ich wierność Bożemu powołaniu, drodzy Bracia i Siostry, stanowią podstawowe zadanie, które pełnicie w sposób sprawdzony i owocny dzięki doświadczeniu zdobytemu w ciągu minionych stu lat działalności. Posługa Kongregacji nabrała szczególnego znaczenia w dziesięcioleciach następujących po Soborze Watykańskim II, kiedy wszystkie instytuty zakonne, instytuty świeckie oraz stowarzyszenia życia apostolskiego podejmowały wysiłek odnowy zarówno życia, jak i własnego ustawodawstwa. Łączę się z wami w dziękczynieniu Bogu, Dawcy wszelkiego dobra, za owoce, jakie w tych latach wydała działalność waszej Dykasterii, a zarazem z wdzięcznością wspominam wszystkich, którzy w ciągu tego stulecia poświęcali swoje siły dla dobra osób konsekrowanych.
Sesja plenarna waszej Kongregacji jest w tym roku poświęcona tematowi szczególnie bliskiemu memu sercu: monastycyzmowi – formie życia, która od początku czerpała natchnienie z Kościoła zrodzonego w dniu Pięćdziesiątnicy (por. Dz 2, 42-47; 4, 32-35). Z wniosków waszych obrad, skoncentrowanych zwłaszcza na żeńskim życiu monastycznym, mogą wypłynąć cenne wskazania dla wszystkich mnichów i mniszek „szukających Boga”, którzy realizują swoje powołanie dla dobra całego Kościoła. Także niedawno (por. Przemówienie do przedstawicieli świata kultury, Paryż, 12 września 2008 r.) pragnąłem ukazać wzorcowy charakter życia monastycznego w historii Kościoła, podkreślając, że jego cel jest prosty, a zarazem zasadniczy: quaerere Deum – szukać Boga, szukać Go przez Jezusa Chrystusa, który Go objawił (por. J 1, 18), szukać Go, kierując wzrok ku rzeczywistościom niewidzialnym, które są wieczne (por. 2 Kor 4, 18), w oczekiwaniu na chwalebne objawienie się Zbawiciela (por. Tt 2, 13).
Christo omnino nihil praeponere (por. Reguła św. Benedykta 72, 11; św. Augustyn, Enarrationes in Psalmos 29, 9; św. Cyprian, Ad Fortunatum 4). To wyrażenie, które Reguła św. Benedykta przejęła z wcześniejszej tradycji, trafnie oddaje drogocenny skarb życia monastycznego, praktykowanego aż po dziś dzień zarówno na chrześcijańskim Zachodzie, jak i na Wschodzie. Jest ono usilnym wezwaniem do takiego kształtowania życia monastycznego, aby stawało się ono ewangeliczną pamięcią Kościoła i – jeśli jest autentycznie przeżywane – „wzorem życia chrzcielnego” (por. Jan Paweł II, Orientale lumen, 9). Na mocy bezwzględnego pierwszeństwa przyznanego Chrystusowi klasztory są powołane, aby stawać się miejscami, w których daje się przestrzeń celebracji chwały Bożej, adoruje się i opiewa tajemniczą, lecz rzeczywistą obecność Boga w świecie, usiłuje się żyć nowym przykazaniem miłości i wzajemnej służby, przygotowując w ten sposób ostateczne „objawienie się synów Bożych” (Rz 8, 19). Gdy mnisi żyją Ewangelią w sposób radykalny, gdy ci, którzy poświęcili się życiu całkowicie kontemplacyjnemu, z całą głębią pielęgnują oblubieńczą więź z Chrystusem, nad którą szeroko zatrzymała się Instrukcja tej Kongregacji Verbi Sponsa (13 maja 1999 r.), wówczas monastycyzm może stać się dla wszystkich form życia zakonnego i konsekracji przypomnieniem tego, co jest istotne i co ma pierwszeństwo w każdym życiu chrzcielnym: szukać Chrystusa i niczego nie przedkładać ponad Jego miłość.
Drogą wskazaną przez Boga do tego poszukiwania i do tej miłości jest ego własne słowo, które w księgach Pisma Świętego otwiera przed człowiekiem niewyczerpane bogactwo do rozważania. Pragnienie Boga i miłość do Jego słowa wzajemnie się zatem umacniają i rodzą w życiu monastycznym nieusuwalną potrzebę opus Dei, studium orationis oraz lectio divina, czyli słuchania słowa Bożego w towarzystwie wielkich głosów Ojców Kościoła i Świętych, a następnie modlitwy ukierunkowanej i podtrzymywanej przez to słowo. Ostatnie Zgromadzenie Ogólne Synodu Biskupów, które odbyło się w Rzymie w ubiegłym miesiącu pod hasłem „Słowo Boże w życiu i misji Kościoła”, ponawiając wezwanie skierowane do wszystkich chrześcijan, aby zakorzeniali swoje życie w słuchaniu słowa Bożego zawartego w Piśmie Świętym, zachęciło w szczególności wspólnoty zakonne oraz wszystkich mężczyzn i kobiety konsekrowane, aby uczynili słowo Boże swoim codziennym pokarmem, zwłaszcza poprzez praktykę lectio divina (por. Elenchus propositionum, 4).
Drodzy Bracia i Siostry, kto przekracza próg klasztoru, szuka w nim duchowej oazy, w której może nauczyć się żyć jako prawdziwy uczeń Jezusa, w spokojnej i wytrwałej komunii braterskiej, przyjmując także gości jak samego Chrystusa (por. Reguła św. Benedykta 53, 1). Takiego właśnie świadectwa Kościół oczekuje od monastycyzmu również w naszych czasach. Prośmy Maryję, Matkę Pana, „Niewiastę słuchania”, która niczego nie przedłożyła ponad miłość do narodzonego z Niej Syna Bożego, aby pomagała wspólnotom życia konsekrowanego, a zwłaszcza wspólnotom monastycznym, dochowywać wierności ich powołaniu i misji. Niech klasztory stają się coraz bardziej oazami życia ascetycznego, w których odczuwa się piękno oblubieńczego zjednoczenia z Chrystusem, a wybór Boga jako jedynego Absolutu dokonuje się w nieustannej atmosferze milczenia i kontemplacji. Zapewniając o mojej modlitwie w tej intencji, z serca udzielam Błogosławieństwa Apostolskiego wam wszystkim uczestniczącym w sesji plenarnej, wszystkim pracującym w waszej Dykasterii oraz członkom różnych instytutów życia konsekrowanego, szczególnie tym, którzy prowadzą życie całkowicie kontemplacyjne. Niech Pan obdarzy każdego z was obfitością swoich pociech.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
