Franciszek
MIŁUJCIE SERCEM I RĘKAMI. PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNIKÓW KAPITUŁY GENERALNEJ BRACI ŚW. GABRIELA ORAZ CZŁONKÓW RODZINY MONTFORTAŃSKIEJ
Rzym, Sala Klementyńska, 27 kwietnia 2018 r.
Drodzy Bracia i Siostry,
cieszę się, że mogę was przyjąć z okazji XXXII Kapituły Generalnej Braci św. Gabriela (Gabrielistów). Dziękuję przełożonemu generalnemu za jego życzliwe słowa. Pozdrawiam również Misjonarzy Montfortanów i Córki Mądrości, a także Siostry św. Józefa z Kottayam, którym składam serdeczne życzenia z okazji ich rocznicy.
Jest to okazja, aby powrócić pamięcią do przeszłości, podziękować i na nowo odkryć fundamenty położone ponad trzysta lat temu przez św. Ludwika Marię Grigniona de Montfort, którego rocznicę śmierci będziecie jutro obchodzić. Fundamentom tym nowy impuls nadał o. Gabriel Deshayes. Jednym z nich jest słowo Boże, które należy nieustannie rozważać, aby wcielało się w życie i stopniowo kształtowało nasze myśli i czyny na wzór Chrystusa. Drugim jest Mądrość, której umiłowanie i nieustanne poszukiwanie zainspirowały św. Ludwika Marię do napisania wspaniałych tekstów. Aby ją osiągnąć, zachęca on, by: „Słuchać Boga z pokorną uległością; działać w Nim i przez Niego z wytrwałą wiernością; w końcu, zdobyć światło i namaszczenie konieczne, aby natchnąć innych umiłowaniem Mądrości, tak by prowadzić ich do życia wiecznego” (Miłość Mądrości Przedwiecznej, 30). Wprowadzając te wskazania w życie, będziecie mogli rozeznawać szczególne wyzwania, które zawsze są okazją, aby „razem na nowo wyruszyć od Chrystusa i od Montforta”.
Wybrany przez was temat: „Życie braterskie i wspólnotowy wymiar misji montfortańskiej”, ma na celu ukazanie miejsca waszej misji w dzisiejszym świecie, naznaczonym indywidualizmem i globalizacją, konsumpcjonizmem, dążeniem do skuteczności i troską o pozory. Chodzi o to, abyście byli w tym świecie ludźmi „płonącymi ogniem”, ożywianymi przez Ducha i żyjącymi Mądrością. Według św. Ludwika Marii jest ona jedynym bogactwem, które może „nauczyć nas być”. Jest to wezwanie skierowane do każdego z was i do waszej misji wychowawczej. Opiera się ono na pewności, że życie jest piękne i stanowi bezinteresowny dar Boga oraz na nadziei, że może się ono rozwijać aż do pełni dzięki wzrastaniu w miłości, która jednoczy wszystkie wymiary osoby. Ta jedność kształtuje się każdego dnia przez modlitwę, uległość Duchowi Świętemu, wierność waszej Regule życia i praktykowanie miłości. Doskonałym wzorem do naśladowania jest Dziewica Maryja. Jak podkreślają wasze Konstytucje, całkowite poświęcenie się Jezusowi przez Maryję stanowi podstawową drogę życia maryjnego członków Instytutu.
Zresztą samo życie braterskie, opisane w Dziejach Apostolskich (2, 42-47), jest świadectwem. Każdego dnia przyciąga innych, ewangelizuje i oddziałuje na otoczenie. Ludzie, którzy obserwują nasze życie, dostrzegają, jacy jesteśmy, jak przyjmujemy różnorodność poglądów, jak stawiamy czoło napięciom i rozwiązujemy je z delikatnością, miłością i pokorą (por. Evangelii gaudium, 227; Gaudete et exsultate, 89). W waszych wspólnotach i zespołach apostolskich braterstwo powinno pobudzać każdego do otwartości na Ducha Świętego i zapominania o sobie. Przejście od wspólnego zamieszkiwania do prawdziwego życia braterskiego może uczynić codzienną drogę łatwiejszą i radośniejszą. Troska o brata, który jest obok mnie, oraz dialog sprzyjają jedności w różnorodności. W obliczu obecnego kryzysu duchowego, który z powodu utraty sensu życia rodzi lęk i smutek, zachęcam was do tworzenia wspólnot gościnnych, w których dobrze się żyje, ukazujących zwłaszcza młodym radość z naśladowania Chrystusa i odpowiadania na Jego wezwanie. Niech młodzi czują się wysłuchani bez uprzedzeń, dostrzegani i doceniani, aby z entuzjazmem mogli ofiarować dla dobra wszystkich dary, którymi obdarzył ich Bóg!
„Miłujcie sercem i rękami” – te słowa streszczają to, czym pragniecie żyć i co chcecie przekazywać innym. Tylko „cywilizacja miłości” będzie mogła nadać duszę naszemu zglobalizowanemu światu, podlegającemu nieustannym przemianom. Dzięki waszemu charyzmatowi, przeżywanemu z oddaniem i mądrością, możecie być światłami wskazującymi drogę i ukazującymi ewangeliczny charakter misji wychowawczej. Ewangelia odnosi się do życia i działania we wszystkich dziedzinach. Rozważana w tej perspektywie może przenikać zarówno życie waszych wspólnot, jak i waszą wspólną misję wychowawczą. Uczmy się od Jezusa, Mądrości Wcielonej, jak przyjmować drugiego człowieka i nawiązywać z nim więzi, zwłaszcza gdy różni się od nas, pochodzi z innej kultury lub należy do innego pokolenia. Starajmy się zrozumieć jego najgłębsze oczekiwania i wyrażać naszą miłość konkretnymi gestami współczucia i dzielenia się, nawet podejmując ryzyko, o czym przypomniałem w Evangelii gaudium (por. nr 88). W ten sposób będzie można twórczo podejmować wyzwania związane z przekazywaniem wiary i wspólnym życiem, wykorzystując pedagogikę oraz programy wychowawcze i społeczne waszych instytucji. W centrum waszej misji zawsze znajdowała się troska o ubogich i osoby zepchnięte na margines. Nadal pomagajcie im stawać się odpowiedzialnymi za własną przyszłość i zajmować należne im miejsce w społeczeństwie.
Dziękując za skarb waszego powołania w Kościele, zachęcam was, abyście z ufnością i odnowionym zapałem misyjnym „wypłynęli na głębię”. Niech w tym okresie wielkanocnym tajemnica śmierci i zmartwychwstania Chrystusa zajmuje centralne miejsce w waszej wierze i konsekracji, oświetlając waszą drogę w prawdzie.
Powierzając przyszłość waszej misji macierzyńskiemu wstawiennictwu Dziewicy Maryi, Stolicy Mądrości, z serca błogosławię wam wszystkim oraz waszym współpracownikom. I proszę was, nie zapominajcie modlić się za mnie. Dziękuję.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
