Jan Paweł II
«IESUS CHRISTUS». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU FRANCISZKOWI GÁRATE PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH
Rzym, 06 października 1985 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – Jezus Chrystus, świadek wierny i prawdziwy, który jest początkiem stworzenia Bożego (Ap 3, 14), którego Ojciec namaścił i posłał, aby uzdrawiał skruszonych w sercu, głosił jeńcom wyzwolenie, a więźniom wolność (por. Iz 61, 1), wzywa wszystkich ludzi, aby coraz bardziej otwierali swoje serce na łaskę Bożą: „Oto stoję u drzwi i kołaczę: jeśli kto posłyszy mój głos i drzwi otworzy, wejdę do niego i będę z nim wieczerzał, a on ze Mną.” (Ap 3, 20).
W każdym czasie byli ludzie — mężczyźni i kobiety — którzy, słysząc głos Pana, otwierali Mu drzwi i żyli z Nim; niektórych z nich Kościół, pouczony znakami Bożymi, uznał za godnych, aby przedstawiać ich wiernym jako wzory życia chrześcijańskiego i oddawać im cześć na ołtarzach. Do nich należy Franciszek Gárate, brat zakonny z Towarzystwa Jezusowego, który w naszych czasach całkowicie oddał się Bogu, tak że nie tylko umarł dla grzechu, lecz także wyrzekł się świata i żył jedynie dla Boga (por. Perfectae caritatis, 5).
Jego przykład świętości pociąga nas tym bardziej, że mamy przed oczami obraz Sługi Bożego, który — jak mówił Paweł VI — „nie zasłynął cudami, nie miał widzeń, nie dokonywał uzdrowień, nie wyróżniał się wielką wymową ani nadzwyczajnymi czynami. Przeciwnie, jego życie polegało na tym, że zawsze prowadził pokorne życie pośród pokornych… Jego wiara, nadzieja, miłość i inne cnoty jaśniały w tej zwyczajnej codziennej pracy, którą z niezwykłą wytrwałością wykonywał, nie szukając siebie i nie uchylając się od wysiłku. To wielka rzecz!” (por. AAS 60 [1968] 512-513).
Franciszek urodził się 3 lutego 1857 roku w miejscowości Recarte koło Loyoli (Guipúzcoa) jako drugi syn pobożnych małżonków Francisca Gárate i Maríi Bautisty de Aranguren, którzy mieli trzy córki i czterech synów, z których trzech wstąpiło do Towarzystwa Jezusowego. Początkowe nauki pobierał w domu i w szkole w pobliskiej Azpeitii, a od roku 1871 pracował w kolegium jezuitów w Orduñi „Nuestra Señora de la Antigua”, wykonując prace domowe.
Rozpoznawszy jednak powołanie, 2 lutego 1874 roku wstąpił do nowicjatu Towarzystwa Jezusowego w Poyanne (Landes, Francja), gdzie po dwóch latach próby złożył pierwsze śluby zakonne — proste, lecz wieczyste. W latach 1877–1888 pełnił funkcję infirmarza w kolegium św. Jakuba w La Guardia (Pontevedra) i z taką troską i miłością służył chorym współbraciom i uczniom, że przełożeni obawiali się o jego zdrowie. Dlatego powierzono mu funkcję portiera w kolegium Uniwersytetu w Deusto (Bilbao), gdzie dzięki swojej dobroci, pracowitości, uprzejmości i innym cnotom stał się dla wszystkich wzorem.
Wejście do tego kolegium przypominało ruchliwy port: nieustanny ruch studentów, którzy prosili portiera o różne przysługi, rodzice odwiedzający dzieci, ludzie załatwiający sprawy u ojców i profesorów, dostawcy przynoszący towary, a także ubodzy proszący o pomoc. Wśród tego wszystkiego Sługa Boży każdego przyjmował z życzliwością, żegnał odchodzących, a spokojnymi i uprzejmymi słowami potrafił wszystkich podnieść na duchu. Nic więc dziwnego, że studenci nazywali go „Hermano Finuras”, czyli „Brat Uprzejmość”.
Jak to możliwe, że przy tak wielu zajęciach zachowywał spokój i nigdy nie tracił cierpliwości? Sam wyjaśnił to przełożonemu: „Czynię to, co mogę; resztę pozostawiam Bogu, który wszystko może. Z Jego pomocą wszystko staje się lekkie, a nawet przyjemne, bo służymy dobremu Panu”. Był rzeczywiście człowiekiem sprawiedliwym, żyjącym z wiary (por. Rz 1, 17). Jego życzliwość była zewnętrznym wyrazem tego, że otwierał swoje serce Chrystusowi, którego dostrzegał w każdym człowieku. Pan wszedł do jego serca i obdarzył go łaską głębokiej przyjaźni, szczególną pobożnością eucharystyczną oraz bliską relacją z Najświętszą Maryją Panną.
Umocniony tym, przez czterdzieści lat wiernie pełnił swoją posługę portiera, aż po krótkiej chorobie zmarł 9 września 1929 roku.
Opinia świętości Sługi Bożego szybko się rozprzestrzeniła, a po przeprowadzeniu dochodzeń informacyjnych w Kurii diecezjalnej w Vitorii, sprawa została wprowadzona do rozpoznania przez Stolicę Apostolską w roku 1950. Następnie, po przeprowadzeniu procesu apostolskiego w Bilbao, podjęto badanie cnót heroicznych Sługi Bożego w Świętej Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych w roku 1981. Po przedstawieniu Nam wiernego sprawozdania z całej sprawy, uznając pozytywne wnioski tejże Kongregacji, poleciliśmy przygotować dekret o heroiczności cnót Sługi Bożego. Po jego wydaniu, 11 lutego 1982 roku ogłosiliśmy uroczyście: „Stwierdza się heroiczność cnót teologalnych wiary, nadziei i miłości zarówno w relacji do Boga, jak i bliźniego, a także cnót kardynalnych: roztropności, sprawiedliwości, umiarkowania i męstwa oraz cnót z nimi związanych Sługi Bożego Franciszka Gárate — w stopniu heroicznym, w sprawie i dla celu, o którym mowa”.
Następnie rozpoczęto w tejże Kongregacji badanie cudu wymaganego do beatyfikacji Czcigodnego Sługi Bożego. Został bowiem już przeprowadzony z upoważnienia Stolicy Apostolskiej proces dotyczący cudownego uzdrowienia, które — jak twierdzono — dokonało się za wstawiennictwem Sługi Bożego na korzyść Marii Ugalde Caño, mającej trzydzieści pięć lat. Doświadczając ciężkich cierpień, z żywą wiarą i mocną nadzieją wieczorem 18 lutego 1943 roku wezwała wstawiennictwa Czcigodnego Franciszka Gárate. Następnego dnia rano została nagle i całkowicie uzdrowiona z rozległej martwicy spowodowanej oparzeniem lewego uda. W sprawie tego uzdrowienia przeprowadzono w latach 1946–1947 proces zwyczajny w Kurii w Vitorii, a następnie w latach 1955–1956 proces apostolski w Kurii w Bilbao, którego ważność i prawomocność potwierdzono dekretem z 16 lutego 1962 roku. Nad tym domniemanym cudem obradowała najpierw komisja lekarska, a następnie Święta Kongregacja w swoich zwyczajnych zebraniach.
Po tym wszystkim 9 maja tego roku ogłosiliśmy uroczyście: „Stwierdza się cud dokonany przez Boga za wstawiennictwem Czcigodnego Franciszka Gárate, mianowicie natychmiastowe, całkowite i trwałe uzdrowienie Marii Ugalde Caño z ciężkiej i rozległej martwicy spowodowanej oparzeniem lewego uda”.
Ustaliliśmy następnie dzień 6 października tego roku na uroczystość beatyfikacji.
Dziś więc, podczas uroczystej Mszy świętej sprawowanej w Bazylice Watykańskiej, w obecności licznych kardynałów, biskupów, kapłanów i wiernych, ogłosiliśmy następującą formułę, którą wpisaliśmy Francisca Gárate oraz innych Sług Bożych do grona błogosławionych:
«Spełniając życzenia naszych braci Angela Goicoechei, arcybiskupa Madrytu, Felipe Camacho Floresa, arcybiskupa Agany oraz Luisa Maríi de Larrea y Legarreta, biskupa Flaviobrigi, a także wielu innych braci w biskupstwie i licznych wiernych, po zasięgnięciu opinii Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby Czcigodni Słudzy Boży Dydak Alojzy de San Vitores, Józef Maria Rubio i Franciszek Gárate byli odtąd nazywani Błogosławionymi oraz aby ich wspomnienie było obchodzone każdego roku w miejscach i w sposób określony przez prawo: Dydaka Alojzego de San Vitores dnia 2 kwietnia, Józefa Marii Rubio dnia 2 maja, Franciszka Gárate dnia 9 września. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego».
Następnie, pełni radości, wezwaliśmy nowych Błogosławionych i mówiliśmy o ich życiu i cnotach.
To, co postanawiamy niniejszym listem, ma zachować moc teraz i na zawsze, bez względu na wszelkie przeciwne okoliczności.
Dan w Rzymie, u św. Piotra, pod pierścieniem Rybaka, 6 października 1985 roku, w siódmym roku naszego pontyfikatu.
AUGUSTINUS kard. CASAROLI,
Sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
