Jan Paweł II
«DOMINUS IESUS CHRISTUS». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU DYDAKOWI ALOJZEMU DE SAN VITORES PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH
Rzym, 06 października 1985 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – Pan Jezus Chrystus, jedyny Pośrednik między Bogiem a ludźmi (por. 1 Tm 2, 5), czytając Pismo Święte w synagodze w Nazarecie, potwierdził, że w Jego osobie spełniają się słowa proroka o przyszłym Mesjaszu: «Duch Pański nade Mną, ponieważ Mnie namaścił i posłał Mnie, abym ubogim niósł dobrą nowinę, opatrywał rany serc złamanych» (Łk 4, 16 i nast.; por. Iz 61, 1 i nast.). A gdy Jego misja na ziemi dopełniała się, powracając do Ojca, polecił uczniom: «Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego, ucząc je zachowywać wszystko, co wam przykazałem» (Mt 28, 19-20). Chociaż każdy uczeń Chrystusa ma swój udział w szerzeniu wiary, Pan nieustannie wybiera spośród nich tych, których sam chce, aby byli z Nim i aby ich posyłał do głoszenia Ewangelii narodom (por. Mk 3, 13-14).
Do grona kapłanów i zakonników, którzy odpowiadając na Boże powołanie, chętnie podjęli trud głoszenia wiary narodom aż do przelania krwi, bez wątpienia należy Dydak de San Vitores. Urodził się 12 listopada 1627 roku w Burgos, w rodzinie szlacheckiej: jego ojcem był Jerónimo de San Vitores de la Portilla, wysoki urzędnik Królestwa Hiszpanii, a matką Francisca Alonso de Maluenda y Salamanca, wywodząca się od słynnego „Cid Campeador”, Rodriga Díaza de Vivar. Na chrzcie, który przyjął siedem dni później, otrzymał imię Dydak później sam dodał imię Alojzy, z powodu szczególnego nabożeństwa do św. Alojzego Gonzagi. W 1638 roku wstąpił do Colegio Imperial de MadridTowarzystwa Jezusowego, gdzie wyróżniał się zdolnościami i cnotami, tak że szybko otrzymał najwyższe wyróżnienie instytutu. Jego osobiste przymioty, a także szlacheckie pochodzenie, bogactwo i wpływy rodziny zdawały się zapewniać mu życie pełne wszelkich doczesnych osiągnięć.
Stało się jednak inaczej. Pan już pukał do drzwi jego serca (por. Ap 3, 20), a Dydak natychmiast Mu otworzył. Nie kierując się względami ludzkimi i pokonawszy zdecydowany sprzeciw ojca, mając niespełna trzynaście lat, 25 lipca 1640 roku wstąpił do Towarzystwa Jezusowego. Od początku budził wielkie nadzieje zarówno u przełożonych, jak i współbraci, dzięki gorliwości, praktykowaniu cnót, życzliwości i bystrości umysłu. Po zakończeniu nowicjatu i złożeniu ślubów zakonnych, prostych, lecz wieczystych, oddał się studiom wyższym, które ukończył z wyróżnieniem, a 23 grudnia 1651 roku przyjął święcenia kapłańskie.
Gorąco pragnął wyjazdu na misje zagraniczne, gdyż słowa Pana: «posłał Mnie, abym ubogim niósł dobrą nowinę» (Łk 4, 18) od młodości głęboko poruszały jego serce; jednak posłuszny przełożonym przez wiele lat pracował w Hiszpanii, zajmując się formacją studentów i różnymi dziełami apostolskimi, aż w końcu przełożony generalny Goswin Nickel pozwolił mu udać się do Manili. W latach 1662–1666 pełnił tam obowiązki mistrza nowicjatu, prefekta studiów i profesora teologii, a także z wielką gorliwością oddawał się pracy apostolskiej wśród miejscowej ludności.
Najbardziej jednak pragnął głosić Chrystusa mieszkańcom Wysp Mariańskich (Mariany), o których wiedział, że jeszcze nie słyszeli Ewangelii. Pokonawszy liczne trudności, w 1668 roku dotarł wraz z innymi jezuitami na wyspę Guam. Podczas podróży nauczył się podstaw trudnego języka mieszkańców i natychmiast zaczął głosić Chrystusa na publicznym placu; już po pierwszym kazaniu wielu zgłosiło się do katechizacji. Chrzcił także dzieci, o których zbawienie gorliwie się modlił i podejmował umartwienia, prosząc Boga, aby nie umierały, zanim nie zostaną odrodzone przez wiarę. W ciągu czterech lat posługi odwiedził wiele Wysp Mariańskich, głosząc Ewangelię i udzielając sakramentów; budował kościoły, zakładał szkoły dla chłopców i dziewcząt, pojednywał mieszkańców oraz wspierał współpracowników i katechistów. W swojej pracy wykazywał wielką cierpliwość, łagodność i szczerą miłość, doświadczając zarówno pociech, jak i trudów życia misyjnego.
Podczas pełnienia posługi kapłańskiej na wyspie Guam, w miejscowości Tumon, 2 kwietnia 1672 roku został przebity włócznią przez rozgniewanego odstępcę i zmarł, modląc się spokojnie o miłosierdzie Boże dla siebie i swojego zabójcy.
Śmierć ta od razu została uznana za męczeństwo, dlatego wkrótce rozpoczęto proces kanonizacyjny. Po przeprowadzeniu wymaganych postępowań sprawa została rozpatrzona w Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych; najpierw pozytywną opinię wydali teologowie, a następnie kardynałowie i biskupi. 9 listopada 1984 roku ogłosiliśmy dekret, w którym uznaliśmy śmierć tego Czcigodnego Sługi Bożego za prawdziwe męczeństwo.
Następnie postanowiliśmy, że obrzęd beatyfikacji odbędzie się 6 października 1985 roku.
Dziś więc, w Bazylice Świętego Piotra w Watykanie, podczas uroczystej Mszy świętej, wypowiedzieliśmy następującą formułę: «Spełniając życzenia naszych braci Angela Goicoechei, arcybiskupa Madrytu, Felipe Camacho Floresa, arcybiskupa Agany oraz Luisa Maríi de Larrea y Legarreta, biskupa Flaviobrigi, a także wielu innych braci w biskupstwie i licznych wiernych, po zasięgnięciu opinii Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby Czcigodni Słudzy Boży Dydak Alojzy de San Vitores, Józef Maria Rubio i Franciszek Gárate byli odtąd nazywani Błogosławionymi oraz aby ich wspomnienie było obchodzone każdego roku w miejscach i w sposób określony przez prawo: Dydaka Alojzego de San Vitores dnia 2 kwietnia, Józefa Marii Rubio dnia 2 maja, Franciszka Gárate dnia 9 września. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego».
To zaś, co tutaj postanowiliśmy, ma zachować swoją moc teraz i w przyszłości, bez względu na jakiekolwiek przeciwne przepisy.
Dano w Rzymie, u Świętego Piotra, pod pierścieniem Rybaka, dnia 6 października 1985 roku, w ósmym roku Naszego Pontyfikatu.
AUGUSTINUS kard. CASAROLI,
Sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
