Jan Paweł II
PRZESŁANIE Z OKAZJI KAPITUŁY GENERALNEJ ZAKONU CYSTERSÓW
Castel Gandolfo, 08 września 1995 r.
Najdrożsi Bracia Zakonu Cysterskiego!
1. Z radością zwracam się do was, Opatów, Przeorów i Delegatów, z okazji waszej Kapituły Generalnej, aby wyrazić wam moje uczucia i zainteresowanie, z jakimi śledzę ten ważny moment życia waszej znamienitej Rodziny zakonnej.
Kieruję pełną szacunku myśl do Opata Don Policarpa Zakara, który zakończył dziesięcioletnią posługę na rzecz całego Zakonu, i wyrażając mu serdeczne uznanie za wykonaną pracę, składam najlepsze życzenia nowo wybranemu, Don Mauro Estevie.
Wiem, że jako główny punkt programu Kapituły Generalnej wybraliście studium nad najlepszym sposobem włączenia mniszek — stanowiących znaczącą część waszej Rodziny zakonnej — w odpowiedzialność za rządy Zakonu. W tym celu zechcieliście, aby w Kapitule uczestniczyły również ksienie jako obserwatorki. W waszych dyskusjach na ten temat stale odwoływaliście się do nauczania Soboru Watykańskiego II oraz do wskazań, które niedawno skierowałem do Ludu Bożego, a w szczególności do „Listu do kobiet”. Życzę sobie, aby wasze postanowienia doceniły wkład mniszek w realizację misji cystersów w Kościele i w świecie.
2. Obecna Kapituła zmierza również do rozważenia, w jaki sposób wasza misja winna się odnowić i rozszerzyć w perspektywie trzeciego tysiąclecia chrześcijańskiego. Podczas gdy bowiem ludzkość przygotowuje się do wejścia w nową epokę dziejów, Zakon cysterski przygotowuje obchody swego tysiąclecia.
Bóg wszedł w historię przez Wcielenie Jednorodzonego Syna, który stał się jej centrum i celem. Starajcie się, na wzór waszych Założycieli i ich uczniów, coraz wyraźniej ukazywać centralne znaczenie Chrystusa w waszym życiu duchowym i w waszej posłudze.
3. Cystersi w XI wieku przyjęli nową obserwancję z zamiarem intensywniejszego poszukiwania Boga, pogłębienia Jego poznania oraz — w pewnej mierze — doświadczenia Go w sposób żywy. Tajemnica Słowa Wcielonego, „obrazu Boga niewidzialnego” (Kol 1, 15), „drogi, prawdy i życia” (J 14, 6), oświecała ich kontemplację i poprowadziła ich do rozpoznania w człowieczeństwie przyjętym przez Słowo drogi ofiarowanej nam, abyśmy poprzez widzialne poznanie Boga zostali porwani ku miłości rzeczy niewidzialnych (por. Prefacja Bożego Narodzenia I).
Tak pisał św. Bernard: „Sądzę, że główną racją, która skłoniła niewidzialnego Boga do tego, by stał się widzialny w ciele i zamieszkał między ludźmi, jest zgromadzenie wszystkich uczuć istot cielesnych, skupienie ich w zbawczym umiłowaniu Jego własnego ciała i stopniowe prowadzenie ich ku miłości duchowej” (Sermo XX in Cant.).
Wtórował mu błogosławiony Aelred: „Z łona Ojca nasz Pan zstąpił do nas… Jeśli zatem, najdrożsi bracia, chcemy wstąpić do miejsca, z którego On zstąpił, to znaczy do Ojca niebieskiego, rozpocznijmy nasze wstępowanie, idąc od Syna Maryi, czyli od człowieczeństwa Chrystusa. I w ten sposób wzniesiemy się ku Jego bóstwu. On bowiem jest drogą, jak sam o tym zaświadcza” (Sermo in Nativitate B.M.V.).
4. Z takiego ujęcia teologicznego i duchowego wypływa głęboka i mocna pobożność maryjna, której Bernard jest znakomitym mistrzem i świadkiem. „Nie zapominaj — poucza — aby wszystko, co postanawiasz ofiarować, przeprowadzić przez Maryję, tak aby łaska, wracając do swego Autora, obrała ten sam kanał, którym przyszła, gdy zstępowała” (Sermo in Nativ., V).
W Maryi znajdujecie ideał życia monastycznego oraz nieporównaną pomoc, której potrzebujecie na trudnej drodze ku doskonałości miłości. Święty Bernard uciekał się do Matki Bożej, gdy jego synowie przeżywali trudności duchowe i wypraszał im łaskę pobożności, mówiąc do Niej z synowską ufnością: „Nie mają już wina” (In dominica II Epiph., 4).
Najdrożsi, niech Najświętsza Dziewica zawsze wyjednuje Zakonowi cysterskiemu nowe i dobre wino miłości Chrystusa. Jej powierzam wszelkie wasze pragnienia i postanowienia, a zapewniając o mojej modlitwie za owocne zakończenie prac kapitulnych, z serca udzielam wam, waszym wspólnotom oraz wszystkim drogim waszemu sercu szczególnego Błogosławieństwa Apostolskiego.
Castel Gandolfo, 8 września 1995 r.
JAN PAWEŁ II, PAPIEŻ
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
