Jan Paweł II
POTRAFIŁA ZWRÓCIĆ SIĘ KU BOGU I ŻYĆ W PEŁNEJ Z NIM JEDNOŚCI. LIST DO PRZEŁOŻONEJ GENERALNEJ ZGROMADZENIA SIÓSTR SŁOWA WCIELONEGO Z OKAZJI CZTERECHSETLECIA URODZIN ZAŁOŻYCIELKI JOANNY CHÉZARD DE MATEL
Rzym, 18 października 1995 r.
Do Czcigodnej Matki
Glorii Leticji Ramírez Godoy
Przełożonej Generalnej
Sióstr Słowa Wcielonego
Czterechsetna rocznica urodzin Joanny Chézard de Matel, założycielki Sióstr Słowa Wcielonego, daje diecezji Lyonu, jej rodzinnego miasta oraz Waszemu Zgromadzeniu sposobność do przypomnienia tej wielkiej postaci siedemnastowiecznej Francji. W czasach szczególnie burzliwych Joanna Chézard de Matel potrafiła zwrócić się ku Bogu i żyć w pełnej z Nim jedności. Modlitwa, przez którą Bóg przemawiał do jej serca, zajmowała bowiem pierwsze miejsce w jej codziennym życiu. Z kontemplacji tajemnicy Męki, w której Chrystus objawia swoją miłość do ludzkości, czerpała siłę do głoszenia Ewangelii. Dlatego nieustannie rozważała Pismo Święte, najwyższą normę wiary Kościoła i istotę wszelkiego życia apostolskiego oraz refleksji teologicznej (por. Sobór Watykański II, Dei Verbum, 21; 24). Joanna Chézard de Matel urzeczywistniała w pewnym sensie ideał chrześcijanina, jaki przedstawił św. Franciszek Salezy: „A my, znajdując się przez medytację w obecności Zbawiciela i rozważając Jego słowa, Jego czyny i Jego uczucia, uczymy się, za łaską, mówić, działać i chcieć jak On” (Filotea. Wprowadzenie do życia pobożnego, 2, 1). Doświadczyła ona, że upodobnienie się do woli Bożej nie tylko nie ogranicza ludzkiej wolności ani działania, lecz przeciwnie – ukierunkowuje je tak, by przynosiły obfite owoce.
Siostry Słowa Wcielonego niech bez lęku pozwolą się prowadzić Chrystusowi! On ukaże im drogę szczęścia. Siostry Zgromadzenia, a szerzej wszyscy uczniowie Pana, powinni angażować się w tym duchu. Dzisiejsze warunki są z pewnością inne niż te, które znała Joanna Chézard de Matel, jednak życie duchowe i dar z siebie pozostają konieczne, aby przekazywać światu życie Pana.
Ludzie naszych czasów bardzo potrzebują życia zakonnego. Uczy ono, że miłość do Chrystusa i do braci, przeżywana w radykalizmie rad ewangelicznych, może wypełnić ludzkie życie i wyzwolić je z zagrożeń współczesnego świata, przypominając, że mamy nie tylko budować miasto ziemskie, ale także kierować wzrok ku Królestwu, które przyjdzie i w którym spełnią się najgłębsze ludzkie pragnienia.
Pobożność Sióstr Słowa Wcielonego wobec tajemnic Wcielenia i Męki Zbawiciela przygotowuje je do licznych zadań w łonie Kościoła. Przede wszystkim pozwala im być blisko najuboższych, umiłowanych przez Boga i braci Pana (por. św. Grzegorz z Nyssy, O miłości do ubogich), a także tych, którzy – zwłaszcza w ostatnich latach życia – doświadczają cierpień fizycznych. Zażyłość ze Słowem Bożym prowadzi również Siostry Słowa Wcielonego do zwracania się ku młodym, którzy dziś szczególnie pragną odkryć Tego, który jedynie nadaje sens życiu i otwiera na nadzieję. Duchowe córki Joanny Chézard de Matel powinny mieć na sercu głoszenie – przede wszystkim młodym – Dobrej Nowiny poprzez świadectwo życia zgodnego z tajemnicami Bożymi oraz przy użyciu wszystkich dostępnych dziś środków: katechezy, stowarzyszeń biblijnych, grup młodzieżowych, animacji liturgicznej i działań na rzecz alfabetyzacji.
Mężczyźni i kobiety, którzy wiernie modlą się każdego dnia, zwłaszcza zakonnicy i zakonnice, mogą uczyć ludzi naszych czasów modlitwy, czyniąc ich zdolnymi do rozwijania życia duchowego i do odpowiedzi na powołanie wypływające z chrztu. „Gdy bowiem chrześcijanin się modli, kontynuuje i dopełnia modlitwę, którą Jezus zanosił na ziemi” (św. Jan Eudes, La Vie et le Royaume de Jésus, 2, 2), i otrzymuje Ducha Świętego, stając się apostołem.
Niech Siostry Słowa Wcielonego, w zadaniach, do których są powołane, będą jak naczynia w ręku garncarza (por. Jr 18, 1-6)! W ten sposób, pozwalając się prowadzić Duchowi, będą zawsze gotowe odpowiadać na naglące wezwania Kościoła, aby Chrystus był coraz lepiej poznawany i miłowany.
W radości tego czterechsetlecia pragnę przyzywać Ducha Świętego na wszystkie Siostry Słowa Wcielonego, by to stało się dla nich okazją do doświadczenia prawdziwej odnowy wewnętrznej i nowego zapału misyjnego, by coraz głębiej żyły zgodnie z charyzmatami stanowiącymi fundament Zgromadzenia. Pragnę wyrazić im zaufanie i wdzięczność Kościoła za ich działalność, zwłaszcza na polu ewangelizacji. Przyzywając nad nimi wstawiennictwa Matki Bożej, zawierzam je Chrystusowi, prawdziwemu Bogu i prawdziwemu Człowiekowi i udzielam im mojego Błogosławieństwa Apostolskiego, także tym wszystkim, którzy korzystają z ich posługi oraz z tymi, którzy uczestniczą w obchodach rocznicowych.
Z Watykanu, dnia 18 października 1995 roku.
JAN PAWEŁ PP. II
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
