1997.10.11 – Watykan – List z okazji 75-lecia istnienia Zgromadzenia Sióstr Wspólnej Pracy od Niepokalanej Maryi

Wielebna Matka Teresa Kaźmierska Przełożona Generalna Sióstr Wspólnej Pracy od Niepokalanej Maryi

Czcigodna Matko Generalna,

Jednoczę się w duchu z Siostrami Wspólnej Pracy od Niepokalanej Maryi, dziękując Bogu za dar, jakim jest dla Kościoła 75 lat istnienia Zgromadzenia, które podejmuje ideały życia duchowego i służebnego, wskazane przez Sługę Bożego Biskupa Wojciecha Owczarka. Składam dziękczynienie Bożej Opatrzności za ten czas łaski. Prawdziwie bowiem «rady ewangeliczne dotyczące poświęconej Bogu czystości, ubóstwa i posłuszeństwa, jako ugruntowane w słowach i przykładach Pana, a zalecane przez Apostołów, Ojców i Doktorów Kościoła oraz pasterzy, są darem Bożym, który Kościół otrzymał od swego Pana i z łaski Jego ustawicznie zachowuje» (KK, 43).

Duch dziękczynienia, który napełnia nas w uroczystych chwilach rocznic i równocześnie skierowuje naszą uwagę ku początkom, ku korzeniom, w szczególny sposób budzi w nas świadomość, że to co dane, jest nam równocześnie zadane. Ponieważ, jak naucza Sobór, «rady ewangeliczne przez miłość, do której prowadzą w szczególny sposób zespalają z Kościołem i jego tajemnicą tych, którzy za nimi idą, przeto życie ich duchowe winno być poświęcone także dobru całego Kościoła» (KK, 44). Pragnę zatem, przypomnieć słowa, które pozostawiłem Wam na Jasnej Górze w Orędziu do osób konsekrowanych: «Świadectwo waszego życia autentycznie i bez reszty oddanego Bogu i braciom jest niezbędne, aby uobecniać w świecie Chrystusa i docierać z Jego Ewangelią do ludzi naszych czasów, którzy chętniej słuchają świadków niż nauczycieli i są bardziej wrażliwi na żywe przykłady niż słowa. Osoby konsekrowane mają być w świecie solą, która nie traci smaku, światłem, które nie przestaje promieniować na otoczenie, miastem położonym na górze, które przyciąga wzrok z daleka (por. Mt 5, 13-16). Realizacja ideału świętości w życiu osobistym i wspólnotowym wymaga oczywiście wyrzeczeń, duchowych zmagań i pracy nad sobą. (…) Potrzebna jest zawsze czujność i rozeznanie duchowe, aby życie konsekrowane chronić przed zagrożeniami zewnętrznymi i wewnętrznymi, przed tym wszystkim, co mogłoby prowadzić do osłabienia pierwotnej gorliwości, do powierzchowności i przeciętności w służbie Bożej. ‘Nie bierzcie więc wzoru z tego świata — przypomina św. Paweł — lecz przemieniajcie się przez odnawianie umysłu, abyście umieli rozpoznać, jaka jest wola Boża: co jest dobre, co Bogu przyjemne i co doskonałe’ (Rz 12, 2)».

Proszę Boga, aby jubileuszowe obchody stały się dla Was okazją do radosnego odnowienia tej szczególnej więzi z Chrystusem i Kościołem, jaka realizuje się przez przyjęcie daru rad ewangelicznych — tego daru, który wymaga osobistego i wspólnotowego zaangażowania.

Zawierzam przyszłość Waszego Zgromadzenia Matyi, która najdoskonalej wypełnia wezwanie swego Syna: «pójdź za Mną! » «Niech Ona, Panna wierna, będzie Matką Waszej ewangelicznej drogi» (Redemptionis donum, 17).

Matce Generalnej i całej wspólnocie Sióstr Wspólnej Pracy od Niepokalanej Matyi na następne lata poszukiwania dróg świętości i owocnego posługiwania Chrystusowi w Kościele z serca błogosławię: w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.

Watykan, 11 października 1997 r.
JAN PAWEŁ II, PAPIEŻ

L’Osservatore Romano, wydanie polskie, 1997, nr 12 (198) s. 49