Jan Paweł II
LIST DO PRZEŁOŻONEGO GENERALNEGO ZGROMADZENIA NAJŚWIĘTSZEGO ODKUPICIELA Z OKAZJI OBCHODÓW „ROKU ŚWIĘTEGO GERARDA MAJELLI”
Castel Gandolfo, 06 sierpnia 2004 r.
Czcigodny Ojciec
Joseph William Tobin
Przełożony Generalny Zgromadzenia Najświętszego Odkupiciela
1. Z żywą radością dowiedziałem się, że wasza Rodzina zakonna przygotowuje się do obchodów szczególnego „Roku Św. Gerarda”, przy szczęśliwym zbiegu dwóch rocznic dotyczących jednego z jej najwybitniejszych synów, świętego Gerarda Majelli: stulecia kanonizacji (11 grudnia 1904) oraz 250. rocznicy jego śmierci (16 października 1755). Z radością łączę się z Czcigodnym Ojcem, ze Współbraćmi oraz czcicielami tak wielkiego ucznia świętego Alfonsa Marii Liguoriego, aby wysławiać i dziękować Panu za „wielkie rzeczy”, których Bóg nie przestaje czynić w małych i ubogich (por. Łk 1, 46-50).
Zaprawdę Gerard Majella jest jednym z tych małych, w których Bóg sprawił, że zajaśniała potęga Jego miłosierdzia! Wstąpił do Instytutu misyjnego redemptorystów w młodym wieku, ze zdecydowaną wolą „stania się świętym”. Radosne i ufne „tak” wobec woli Bożej, wspierane nieustanną modlitwą i mocnym duchem pokuty, przekładało się w jego życiu na miłość zwróconą na duchowe i materialne potrzeby bliźnich, zwłaszcza najuboższych. Choć nie odbył szczególnych studiów, przeniknął tajemnicę Królestwa niebieskiego i z prostotą ją przekazywał tym, którzy się do niego zbliżali. Głęboko odczuwał pilną potrzebę nawrócenia grzeszników i dla tej sprawy niestrudzenie pracował; podobnie potrafił wspierać i zachęcać powołanych do życia zakonnego.
Sława jego świętości i zaufanie do jego wstawiennictwa rosły nadal po jego śmierci. Jego grób jest do dziś celem licznych pielgrzymek z Włoch i z wielu krajów wszystkich kontynentów. Wielu wiernych ucieka się do niego z ufnością w najtrudniejszych sytuacjach.
2. Rok św. Gerarda stanowi dla całej Rodziny redemptorystów dogodną okazję do odnowienia osobistego i wspólnotowego zaangażowania w odpowiadaniu na współczesne wyzwania ewangelizacji z tą samą gotowością i twórczością, jaką odznaczali się święty Gerard i Założyciel, święty Alfons Maria Liguori, w swoich czasach.
Drodzy Redemptoryści, jak miałem okazję przypomnieć w Przesłaniu skierowanym do uczestników ostatniej Kapituły Generalnej, „ludzie, którzy was spotykają, powinni odczuwać, że jesteście ‘ludźmi Bożymi’, a w kontakcie z wami doświadczać miłości miłosiernego Ojca niebieskiego, który nie zawahał się dać swego Jednorodzonego Syna (por. 1 J 4, 9-10) dla zbawienia ludzkości. Powinni dostrzegać w was wewnętrzną postawę Jezusa Dobrego Pasterza, który nieustannie szuka zagubionej owcy i raduje się, gdy ją odnajdzie (por. Łk 15, 3-7)” (n. 3).
Święty Gerard jest jaśniejącym przykładem takiej postawy duchowej przez swoją miłość do Ukrzyżowanego i do Eucharystii oraz przez swoją pobożność maryjną. Zachęcam was, abyście szli tą samą drogą duchową i — jak on — pozostawali wierni waszemu charyzmatowi, nie lękając się nieuniknionych trudności, jakie niesie ze sobą każda prawdziwa odnowa. W przywołanym Przesłaniu do ostatniej Kapituły Generalnej pisałem na ten temat: „Konstytucje waszego Instytutu zachęcają was do rozpoznawania najpilniejszych potrzeb duszpasterskich chwili obecnej, pamiętając, że wasza posługa charakteryzuje się nie tyle określonymi formami działalności, ile służbą miłości świadczoną tym ludziom i tym grupom, które są najbardziej opuszczone i ubogie pod względem duchowym i społecznym” (n. 4).
3. Nasz świat oczekuje, aby z odwagą było dawane świadectwo prawdzie, mądrości i mocy Krzyża (por. 1 Kor 1, 17-25). Inkulturacja wiary oraz szybkie przemiany społeczne stawiają głoszącym Ewangelię liczne wyzwania. Niech więc jasnemu głoszeniu mądrości Krzyża zawsze towarzyszy konkretne zaangażowanie w głoszenie „Ewangelii miłości”, zwłaszcza wobec małych i ubogich, jak czynił Gerard Majella, który dobrze zrozumiał tajemnicę Krzyża — tajemnicę ukazującą dramat grzechu, a zarazem głoszącą wyzwalającą i uzdrawiającą moc Bożego miłosierdzia. Tak się modlił: „O mój Boże, gdybym mógł nawrócić tylu grzeszników, ile jest ziaren piasku w morzu i na ziemi, liści na drzewach, źdźbeł na polach, atomów w powietrzu, gwiazd na niebie, promieni słońca i księżyca, wszystkich stworzeń ziemi!” (Scritti spirituali, Materdomini 2001, 155).
4. Dla grzeszników Gerard nie szczędził sił, modlitw i umartwień. Jego miłość nie pozwalała mu pozostawać obojętnym wobec ich wyborów i ich sytuacji; szczególnie zależało mu na tym, aby wszyscy owocnie przystępowali do sakramentu pojednania.
W dzisiejszym społeczeństwie obserwuje się osłabienie poczucia grzechu, a w konsekwencji także znaczenia sakramentu pojednania. Stanowi to wyzwanie dla duszpasterstwa Kościoła, a w szczególności dla działalności apostolskiej waszego Zgromadzenia, które właśnie w głoszeniu odkupienia w Chrystusie znajduje jeden ze swoich podstawowych elementów. Naśladujcie drodzy Redemptoryści waszego świętego Założyciela, zawsze wrażliwego na grzeszników i gotowego przyjmować ich w sakramencie pojednania z czułością ojca i mądrością lekarza. Podtrzymujcie żar świętego Gerarda, który całkowicie się poświęcił dla zbawienia dusz.
5. Troszcząc się o to, aby grzesznicy odzyskiwali życie duchowe poprzez nawrócenie i sakrament pokuty, święty Gerard Majella poświęcał także szczególną uwagę życiu poczętemu oraz matkom oczekującym narodzin dziecka, zwłaszcza tym znajdującym się w trudnościach fizycznych i duchowych. Dlatego również dziś jest on wzywany jako szczególny Patron kobiet w stanie błogosławionym. Ten charakterystyczny rys jego miłości stanowi dla was i dla wiernych zachętę, aby zawsze kochać, bronić i służyć życiu ludzkiemu.
Dobrze znane są zagrożenia, które nadal podnoszą się przeciwko życiu, zwłaszcza temu poczętemu. Szczególną refleksję powinno budzić niepokojące rozpowszechnianie się „kultury śmierci”, która skłania szerokie kręgi opinii publicznej do usprawiedliwiania niektórych przestępstw przeciwko życiu w imię praw wolności jednostki i — na tej podstawie — domaga się ich uznania przez państwo (por. Evangelium vitae, 4).
Życzę sobie, aby Rok św. Gerarda przyczynił się do bardziej zdecydowanego zaangażowania chrześcijan w sprzeciwie wobec kulturzy śmierci oraz do podejmowania konkretnych i wymownych działań w służbie kultury życia. Przy tej znaczącej okazji pragnę ponadto powierzyć Czcigodnemu Ojcu oraz wszystkim Redemptorystom zadanie jeszcze bardziej zdecydowanego działania w szerzeniu „Ewangelii życia”. Niech wasza refleksja teologiczna i moralna będzie oddana na służbę życiu, wychodząc — w wierności tradycji alfonsjańskiej — od sytuacji, w których życie jest najmniej chronione i bronione. Jest to konkretny sposób kontynuowania dzieła świętego Gerarda Majelli oraz bycia świadkami nadziei i budowniczymi nowej ludzkości.
Z tymi uczuciami i życzeniami upraszam u Dawcy wszelkiego dobra obfite łaski i dary niebieskie dla Czcigodnego Ojca, dla całej Rodziny redemptorystów oraz dla wszystkich, którzy uciekają się do wstawiennictwa świętego Gerarda, przesyłając wszystkim z miłością szczególne Błogosławieństwo.
Castel Gandolfo, dnia 6 sierpnia 2004 roku
JAN PAWEŁ II
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
