Jan Paweł II
«SI FUERIT». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ TERESIE MARII OD KRZYŻA MANETTI
Florencja, 19 października 1986 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Jeśli jest w kim miłość świata, nie ma w nim miłości Boga. Trzymajcie się raczej miłości Boga, abyście — jak Bóg jest wieczny — i wy trwali na wieki; bo każdy będzie taki, jaka jest jego miłość” (św. Augustyn, In Epistulam Ioannis ad Parthos, 2, 14). Miłość, królowa cnót, oświecała i prowadziła także czcigodną służebnicę Bożą Teresę Marię od Krzyża (w świecie Teresę Manetti), która, pociągnięta najwyższymi dobrami duchowymi, wszystko porzuciła, aby iść za Chrystusem ubogim i pokornym i ze wszystkich sił pracowała dla chwały Boga oraz dla szerzenia Jego królestwa, zwłaszcza wśród młodych dziewcząt.
Urodziła się w miejscowości zwanej w miejscowym języku San Martino a Campi Bisenzio dnia 1 marca 1846 roku jako córka Gaetana Manettiego i Rosy Bigagli. Następnego dnia przyjęła chrzest, a w roku 1857 sakrament bierzmowania. Mając dziewiętnaście lat, została w szczególny sposób poruszona łaską Bożą, która rozpaliła w niej jeszcze większe pragnienie doskonałości chrześcijańskiej i apostolstwa. Miłość własna ustąpiła w niej miejsca miłości Boga, a pociąg do rzeczy świata ustąpił pokorze i wyrzeczeniu się tego, co przemijające. Rozwijała życie modlitwy, pogłębiała pobożność eucharystyczną i praktykowała umartwienie. A ponieważ „kto miłuje Boga, powinien także miłować swojego brata” (por. 1 J 4, 21), oddała się służbie ubogim, chętnie podejmując trudy i znosząc upokorzenia.
Jej przykład pociągnął kilka przyjaciółek, które w roku 1874 dołączyły się do niej i utworzyły pierwszą wspólnotę przyszłego zgromadzenia Sióstr Trzeciego Zakonu św. Teresy od Jezusa. Te młode kobiety, roztropnie prowadzone przez czcigodną służebnicę Bożą, mimo niewielkich środków, ale z wielkim zapałem ducha i czynu, oddały się modlitwie, pracy, opiece nad chorymi i ubogimi oraz katechizacji dziewcząt w swojej miejscowości. W roku 1877 przyjęły pod swój dach dwie pierwsze dziewczęta osierocone i zagrożone moralnie.
Dzięki zdecydowanemu wsparciu kapłana Ernesto Jacopozzi mała wspólnota wkroczyła na drogę pełnego oddania się Panu i wstąpiła do Trzeciego Zakonu św. Teresy. Następnie została włączona do Zakonu Braci Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel i otrzymała od Stolicy Apostolskiej dekret pochwalny w roku 1900.
Matka Teresa Maria od Krzyża, która w roku 1888 złożyła profesję zakonną, jako założycielka i przełożona generalna kierowała swoim Instytutem aż do śmierci, z odwagą i prawdziwie macierzyńskim sercem. Z oddaniem pracowała — także pośród trudów i przeciwności — dla formacji swoich sióstr, dla rozwoju Instytutu w Italii i w innych krajach oraz dla służby Kościołowi, którego była pokorną i posłuszną córką. Z wielką wytrwałością i oddaniem troszczyła się o innych, troszczyła się o dobro duchowe i materialne bliźnich, a równocześnie z gorliwością dbała o własne uświęcenie, starając się upodobnić do Chrystusa, Mistrza wszelkiej doskonałości i Boskiego wzoru. W tej drodze uczyniła tak wielkie postępy, że każdy, kto się z nią spotykał, doświadczał jakby obecności Boga i odczuwał pragnienie naśladowania jej cnót. Potrafiła bowiem przekazywać innym swoją prostą i głęboką wiarę, żarliwą miłość, nadzieję dóbr niebieskich, wewnętrzny pokój i męstwo w trudnościach oraz radość płynącą z głoszenia Ewangelii.
Umiłowała krzyż Chrystusa i uczyła tej miłości innych; sama żyła modlitwą i uczyła jej innych, rozwijając także nabożeństwo do Eucharystii i Najświętszej Maryi Panny. Rozważała naukę św. Teresy od Jezusa i św. Jana od Krzyża i z wielką wiernością wprowadzała ją w życie, łącząc działalność apostolską z milczeniem i kontemplacją. Posłuszna łasce i swojemu powołaniu, przez cierpliwość i umartwienie uczyła się wyrzeczenia siebie i posłuszeństwa, aby być coraz bardziej gotową do pełnienia woli Bożej i wiernego zachowywania reguł swojego Instytutu oraz złożonych ślubów. Nie szukając zaszczytów ani bogactwa, ceniła pokorę i ubóstwo, zachowując cierpliwość wobec zniewag i zadowalając się tym, co dawała jej Opatrzność.
W ostatnich latach życia łączyła swoje cierpienia z męką Chrystusa: doświadczała bowiem ciężkich cierpień fizycznych i duchowych, które — przywykła oddawać się ogniowi Bożej miłości — przyjmowała dla chwały Boga i zbawienia dusz. Zmarła pobożnie dnia 23 kwietnia 1910 roku.
Sława jej świętości, którą cieszyła się za życia, nie ustała także po jej śmierci. Dlatego arcybiskup Florencji w roku 1930 rozpoczął proces kanonizacyjny. Po przeprowadzeniu procesu zwyczajnego i apostolskiego oraz po wymaganych badaniach w Kongregacji do spraw Świętych, dnia 23 maja 1975 roku w obecności papieża Pawła VI ogłoszono dekret o heroiczności cnót teologalnych, kardynalnych i z nimi związanych, które czcigodna służebnica Boża praktykowała w stopniu heroicznym.
W związku z beatyfikacją przeprowadzono proces apostolski dotyczący uzdrowienia, uznanego za cud i przypisywanego wstawiennictwu Matki Teresy Marii od Krzyża, siostry Emmanuelli Boggiani, dotkniętej ostrym zapaleniem otrzewnej, prawdopodobnie spowodowanym zapaleniem wyrostka robaczkowego, przy współistniejących poważnych zaburzeniach przewodu pokarmowego. o pozytywnym rozpatrzeniu sprawy przez lekarzy i teologów w Kongregacji do spraw Świętych, dnia 16 listopada 1985 roku ogłosiliśmy dekret o cudzie. Następnie postanowiliśmy, aby obrzęd beatyfikacji odbył się we Florencji podczas naszej wizyty duszpasterskiej.
Dziś więc, na stadionie miejskim, w czasie celebracji Mszy świętej, wypowiedzieliśmy następującą formułę: „Spełniając życzenie naszego brata Silvana Piovanelliego, arcybiskupa Florencji, oraz innych braci w biskupstwie, po zasięgnięciu opinii Kongregacji do spraw Świętych, naszą władzą apostolską ogłaszamy, że czcigodna służebnica Boża Teresa Maria Manetti może być odtąd nazywana błogosławioną, a jej wspomnienie może być obchodzone każdego roku, w miejscach i w sposób określony przez prawo, dnia 23 kwietnia, w dniu jej narodzin dla nieba. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
To zaś, co postanowiliśmy w niniejszym liście, pragniemy, aby zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od jakichkolwiek przeciwnych okoliczności.
Dane we Florencji, pod pierścieniem Rybaka, dnia 19 października 1986 roku, w dziewiątym roku naszego pontyfikatu.
AUGUSTINUS Kard. CASAROLI
Sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
