Jan Paweł II
«ABSIT UT». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU MARCELO SPINOLI Y MAESTRE, ZAŁOŻYCIELOWI SŁUŻEBNIC NIEPOKALANEGO POCZĘCIA OD NAJŚWIĘTSZEGO SERCA JEZUSOWEGO
Rzym, 29 marca1987 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Niech się nie zdarzy, by zabrakło dobrych pasterzy; niech Bóg nie dopuści, by ich zabrakło; niech Jego miłosierdzie nie przestaje ich wzbudzać i ustanawiać. Bo jeśli są dobre owce, są też dobrzy pasterze, gdyż z dobrych owiec rodzą się dobrzy pasterze” (św. Augustyn, Kazania, 46, 30).
Słowa biskupa Hippony pozostawały prawdziwe zarówno w dawnych, jak i nowszych dziejach Kościoła. Ludowi Bożemu nigdy bowiem nie brakowało pasterzy wyróżniających się gorliwością apostolską i świętością życia. Do ich grona słusznie zaliczamy Czcigodnego Sługę Bożego Marcela Spinolę y Maestre, który odtworzył w sobie rysy Boskiego Pasterza i stał się płonącą lampą oraz prawdziwym wzorem dla swojej owczarni (por. 1 P 5, 3).
Urodził się 14 stycznia 1835 roku w mieście San Fernando, na terenie diecezji Kadyks, w szlachetnej i głęboko religijnej rodzinie. Jego rodzicami byli Juan Spinola i Antonia Maestre, którzy wychowali go w umiłowaniu i praktykowaniu cnót chrześcijańskich.
Po uzyskaniu w roku 1856 stopnia doktora prawa wykonywał zawód adwokata, bezpłatnie i z powodzeniem broniąc wielu ubogich. Już wtedy wyróżniał się prawością życia, pokorą, miłością wobec potrzebujących oraz pobożnością eucharystyczną, codziennie z wielką czcią przyjmując Komunię świętą. W tę żyzną glebę cnót padło ziarno powołania kapłańskiego. Posłuszny woli Bożej, którą zwykł wiernie wypełniać, pozostawił wszystko i z gorącym zapałem poszedł za Chrystusem — Nauczycielem, Kapłanem i Pasterzem.
Po przyjęciu święceń prezbiteratu w archidiecezji sewilskiej w roku 1864 całkowicie oddał się posłudze duszpasterskiej, najpierw w mieście Sanlúcar de Barrameda, a następnie w parafii św. Wawrzyńca w Sewilli. W roku 1879 został kanonikiem katedry, a w 1881 roku biskupem tytularnym Melin i biskupem pomocniczym Sewilli. Następnie powierzono mu kierowanie diecezją Coria, gdzie w roku 1885 założył Zgromadzenie Służebnic Niepokalanego Poczęcia od Najświętszego Serca Jezusowego, stając się dla niego kochającym ojcem i roztropnym przewodnikiem. Dwa lata później został przeniesiony do diecezji Malaga, a następnie, w roku 1896, do archidiecezji sewilskiej. Papież św. Pius X w grudniu 1905 roku włączył go do Kolegium Kardynalskiego.
Z wielką wytrwałością troszczył się zarówno jako kapłan, jak i jako biskup o własne uświęcenie. Posługę pełnił w świętości życia, czystości intencji, pokorze i męstwie, każdego dnia oddając życie za swoje owce (por. Sobór Watykański II, konst. dogm. o Kościele Lumen gentium, 41). Gorliwie służył słowu Bożemu, które głosił zarówno przez nieustanne przepowiadanie, jak i przez wymowny przykład życia. Często podejmował trudy wizytacji duszpasterskich, docierając nawet do miejsc trudno dostępnych. Strzegł czystości i integralności wiary oraz wspierał na różne sposoby nauczanie doktryny chrześcijańskiej i katechezę, troszcząc się również o rozpowszechnianie dobrych publikacji. Chętnie sprawował sakrament pokuty i był cenionym oraz poszukiwanym kierownikiem duchowym. Podczas sprawowania Mszy świętej i czynności liturgicznych budował lud skupieniem ducha i gorącą pobożnością. Troszczył się także o formację i dyscyplinę duchowieństwa. Okazywał szczególną troskę zarówno o dobro duchowe, jak i materialne ubogich, chorych, więźniów oraz robotników.
Gdy w roku 1905 ciężka susza pozbawiła pracy wielu robotników, przemierzał ulice miasta, osobiście prosząc o jałmużnę dla nich. Choć pochodził z bogatej i szlacheckiej rodziny, pozostawał całkowicie wolny od przywiązania do zaszczytów, dóbr ziemskich i opinii świata. Sam stał się ubogi i był obrońcą ubogich. Nosząc w sobie obraz Dobrego Pasterza, szukał grzeszników, aby przyprowadzić ich do owczarni Chrystusa. Zabiegał o pokój we wspólnocie i z odwagą bronił praw Kościoła wobec ingerencji władz państwowych.
Z tego człowieka prostego i pokornego promieniowało światło prawdziwego ucznia Chrystusa, który wyrzeka się siebie i wiernie przylgnąwszy do Ewangelii, staje się podobny do miasta położonego na górze (por. Mt 5, 14). Czcigodny Sługa Boży, oprócz niestrudzonej gorliwości apostolskiej, odznaczał się wytrwałym i dojrzałym praktykowaniem cnót wiary, nadziei i miłości względem Boga i bliźniego. Zdawało się, że jego dusza nieustannie trwa przed obliczem Boga i kontempluje rzeczy niebieskie. Wiele czasu poświęcał modlitwie oraz adoracji Najświętszego Sakramentu. Żywił szczególne nabożeństwo do Najświętszego Serca Jezusowego, do męki Odkupiciela oraz do Najświętszej Maryi Panny. Nieustannie dawał świadectwo ducha ofiary, męstwa w trudnościach i roztropności w kierowaniu powierzonymi mu diecezjami; umiłował sprawiedliwość, a znienawidził nieprawość (por. Ps 44 [45], 8). Okazał się wiernym synem Kościoła i Biskupa Rzymskiego.
Zasnął w Panu 19 stycznia 1906 roku w pałacu arcybiskupim w Sewilli.
Opinia świętości, jaką cieszył się za życia, nie ustała po jego śmierci. Po przeprowadzeniu procesu diecezjalnego oraz procesu apostolskiego, a także po zakończeniu badań właściwej dykasterii Kurii Rzymskiej, dnia 15 marca 1983 roku ogłosiliśmy dekret stwierdzający, że kardynał Marcelo Spinola y Maestre, arcybiskup Sewilli, praktykował w stopniu heroicznym cnoty teologalne, kardynalne i pozostałe. Tymczasem w Sewilli przeprowadzono proces dotyczący domniemanego cudu z roku 1960, przypisywanego wstawiennictwu Czcigodnego Sługi Bożego. Po zbadaniu tego wydarzenia, zgodnie z przyjętym zwyczajem, przez lekarzy i teologów Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych oraz po uzyskaniu pozytywnego wyniku, dnia 10 listopada 1986 roku wydaliśmy dekret o cudzie.
Postanowiliśmy następnie, aby obrzęd beatyfikacji odbył się w Bazylice Watykańskiej dnia 29 marca 1987 roku.
Dzisiaj zatem podczas uroczystej liturgii wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych braci Jesúsa Pla Gandíi, biskupa Sigüenzy-Guadalajary, Carlosa Amigo Vallejo, arcybiskupa Sewilli, oraz Ricarda Marii Carlesa Gordo, biskupa Tortosy, a także wielu innych braci w biskupstwie i licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą Apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodne Służebnice Boże Maria Pilar od Świętego Franciszka Borgiasza, Maria Aniela od Świętego Józefa, Teresa od Dzieciątka Jezus i od Świętego Jana od Krzyża, a także Marcelo Spinola y Maestre oraz Manuel Domingo y Sol nosili tytuł Błogosławionych i aby ich wspomnienie mogło być obchodzone co roku w miejscach i w sposób określony przez prawo: Marii Pilar od Świętego Franciszka Borgiasza, Marii Anieli od Świętego Józefa oraz Teresy od Dzieciątka Jezus i od Świętego Jana od Krzyża dnia 24 lipca; Marcela Spinoli y Maestre dnia 19 stycznia; Manuela Dominga y Sol dnia 25 stycznia. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
To zaś, co postanowiliśmy, chcemy, aby zachowało moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod pierścieniem Rybaka, dnia 29 marca 1987 roku, w dziewiątym roku Naszego Pontyfikatu.
AUGUSTINUS Kard. CASAROLI
Sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
