Jan Paweł II
«SI VOS MANSERITIS». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ TERESIE BENEDYKCIE
OD KRZYŻA (EDYCIE STEIN)
Kolonia, 01 maja 1987 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – «Jeżeli będziecie trwać w nauce mojej, będziecie prawdziwie moimi uczniami i poznacie prawdę, a prawda was wyzwoli» (J 8, 31-32). Czcigodna Służebnica Boża, siostra Teresa Benedykta od Krzyża, nosząca w świecie imię Edyta Stein, po długim i wnikliwym poszukiwaniu prawdy, wspierana nieustannie łaską Bożą, doszła do poznania samego Chrystusa. Całym swoim umysłem, sercem i wszystkimi siłami przylgnęła do Jego Ewangelii, odnajdując w niej pełnię życia i doświadczając owego szczęścia, które jest udziałem tych, «którzy słuchają słowa Bożego i zachowują je» (Łk 11, 28). Włączona do ludu Nowego Przymierza żyła nieustannie w świetle najwyższych prawd i szła drogą wolności dzieci Bożych. Drogę chrześcijańskiej doskonałości przemierzała z wielką gorliwością i niezłomnością ducha, aż w końcu, przelewając własną krew, złożyła całe swoje życie jako świadectwo miłości i wierności wobec Boskiego Mistrza.
Urodziła się dnia 12 października 1891 roku we Wrocławiu w rodzinie żydowskiej jako córka Siegfrieda Steina i Augusty Courant. Wychowana w wierze i religii swoich przodków, z biegiem lat praktycznie utraciła wiarę w Boga i z wielką gorliwością poświęciła się studiom humanistycznym. Studiowała na uniwersytetach we Wrocławiu, w Getyndze i we Fryburgu Bryzgowijskim, gdzie w roku 1916 uzyskała doktorat z filozofii oraz została asystentką swojego profesora.
Spotkanie z gorliwymi chrześcijanami, jej szczere otwarcie na prawdę oraz lektura autobiografii św. Teresy z Ávili sprawiły jednak, że rozpadła się jej niewiara, a umysł i serce otworzyły się na światło Chrystusa. Dlatego dnia 1 stycznia 1922 roku przyjęła chrzest święty, dodając sobie imiona Teresa i Jadwiga. Tego samego dnia po raz pierwszy przystąpiła do Komunii świętej, a wkrótce potem, dnia 2 lutego, przyjęła sakrament bierzmowania. Nadal jednak z wielkim zaangażowaniem oddawała się pracy dydaktycznej oraz studiom filozoficznym i naukowym. Owocami swoich badań dzieliła się zarówno podczas wykładów, jak i w znaczących publikacjach, zdobywając uznanie nie tylko w ojczyźnie, lecz także poza jej granicami. W szczególny sposób potrafiła bowiem godzić przyjętą przez siebie wiarę z poszukiwaniami naukowymi i humanistycznymi, niejako uprzedzając to, co później wyrazi Sobór Watykański II: «Badanie metodyczne we wszelkich dyscyplinach naukowych, jeżeli tylko prowadzi się je w sposób prawdziwie naukowy i z poszanowaniem norm moralnych, naprawdę nigdy nie będzie się sprzeciwiać wierze, sprawy bowiem świeckie i sprawy wiary wywodzą swój początek od tego samego Boga» (Gaudium et spes, 36).
Stawszy się nowym stworzeniem w Chrystusie, coraz głębiej zgłębiała naukę katolicką i coraz wierniej podążała za Chrystusem Jezusem, którego kontemplowała przede wszystkim w tajemnicy Wcielenia i Odkupienia. Zawsze i wszędzie otwarcie wyznawała swoją wiarę, umacnianą przez świętą liturgię, długą adorację Najświętszego Sakramentu i wytrwałą modlitwę. Aby owocniej postępować na obranej drodze, z wielką uległością poddawała się kierownictwu roztropnych przewodników duchowych. Chętnie podejmowała również apostolstwo pośród uczennic i współpracowników. Dzięki temu duch Ewangelii coraz bardziej przenikał całe jej życie, a wszystkie jej działania odznaczały się taką wewnętrzną i zewnętrzną skromnością, że wszyscy, którzy ją spotykali, darzyli ją szczerą miłością i wielkim uznaniem.
Pozostawiwszy ukochaną matkę oraz pracę nauczycielską, dnia 14 października 1933 roku mogła wreszcie urzeczywistnić swoje dawne pragnienie całkowitego oddania się Chrystusowi. Wstąpiła wtedy do klasztoru karmelitanek w Kolonii i dnia 15 kwietnia następnego roku przywdziała habit zakonny, przyjmując imię siostry Teresy Benedykty od Krzyża. Imię to wyrażało zarówno jej gorącą miłość do Krzyża Chrystusa, jak i szczególne nabożeństwo do św. Teresy od Jezusa. Z wielką radością złożyła śluby czasowe w roku 1935, a dnia 21 kwietnia 1938 roku śluby wieczyste. Kiedy narodowy socjalizm coraz gwałtowniej prześladował Żydów w Niemczech, przełożeni, słusznie obawiając się o jej bezpieczeństwo, postanowili przenieść ją do karmelu w Echt w Holandii. Tam, dnia 31 grudnia 1938 roku, została serdecznie przyjęta przez wspólnotę.
Jej życie klauzurowe było nieustanną pochwałą Boga i świadectwem głębokiej oraz niezłomnej wiary, połączonej z czynną miłością i całkowitym zawierzeniem Bożej Opatrzności. Trwała przed Bogiem w pokorze i milczeniu, wiernie zachowując Regułę oraz zwyczaje klasztorne, ponieważ dostrzegała w nich wolę Bożą. Wielkie znaczenie przywiązywała do liturgii i medytacji Pisma Świętego, kontemplując prawdy wieczne i oddając się wytrwałej modlitwie. Podejmując umartwienia, z niezwykłą prostotą służyła całej wspólnocie, zwłaszcza siostrom chorym i cierpiącym.
Pozostawała także głęboko związana z życiem Kościoła i światem nauki, okazując pełne posłuszeństwo Magisterium Kościoła. Jako kobieta mężna i roztropna, uczona i wielkoduszna, umiała wykorzystywać każdą nadarzającą się sposobność, aby coraz wierniej naśladować Chrystusa oraz służyć innym radą, modlitwą i przykładem. Za wolą przełożonych nie zaniedbywała również pracy naukowej, uważając ją za służbę samemu Bogu i narzędzie coraz głębszego zjednoczenia z Nim.
Wstępując do klasztoru, pragnęła uczestniczyć w cierpieniach Chrystusa — i to pragnienie zostało wysłuchane. Krzyż narodu żydowskiego, skazanego przez szaloną i przewrotną ideologię na zagładę, stał się także jej krzyżem. Niosła go przez całe swoje życie konsekrowane w duchu miłości i ofiary. Kiedy mrok coraz bardziej ogarniał jej naród, bez wahania ofiarowała siebie jako ofiarę przebłagalną, błagając Boga o prawdziwy pokój. Pisała dnia 26 marca 1939 roku: «Wiem, że jestem niczym, ale właśnie tego chce Jezus — i zapewne wielu innych także do tego powoła». Kiedy Niemcy zajęli Holandię, również tam rozpoczęły się prześladowania Żydów, przeciw którym biskupi holenderscy stanowczo wystąpili w listach pasterskich. W odwecie okupanci postanowili deportować na śmierć także Żydów wyznania katolickiego.
Dlatego dnia 2 sierpnia 1942 roku Czcigodna Służebnica Boża została aresztowana wraz ze swoją rodzoną siostrą Różą, również katoliczką. Świadoma, że nadeszła godzina najwyższej ofiary, weszła spokojnie na swoją Kalwarię, całkowicie gotowa do wypełnienia woli Ojca Niebieskiego i oddania życia za zwycięstwo pokoju oraz nawrócenie niewierzących i prześladowców Kościoła. Wkrótce potem została przewieziona wraz z siostrą i innymi więźniami do obozu koncentracyjnego w pobliżu Oświęcimia i dnia 9 sierpnia 1942 roku została zamordowana w komorze gazowej. Stała się w ten sposób ofiarą nienawiści wymierzonej przeciw narodowi żydowskiemu, a zarazem przeciw Oblubienicy Chrystusa. Pozostawiła po sobie żywą pamięć i opinię świętości, która po jej śmierci jeszcze bardziej się rozszerzyła. Dlatego nasz Czcigodny Brat, arcybiskup Kolonii, słusznie i owocnie rozpoczął proces beatyfikacyjny, prowadząc proces informacyjny w latach 1962–1972.
Po zakończeniu wszystkich badań przeprowadzonych przez Kongregację Spraw Kanonizacyjnych dnia 26 stycznia bieżącego roku ogłoszono w Naszej obecności dekret stwierdzający, że siostra Teresa Benedykta od Krzyża heroicznie praktykowała cnoty teologalne i kardynalne oraz cnoty z nimi związane, a także poniosła prawdziwe męczeństwo z nienawiści do wiary Chrystusowej. Tego samego dnia wyznaczyliśmy uroczystość beatyfikacji na dzień 1 maja bieżącego roku podczas Naszej wizyty duszpasterskiej w Kolonii.
Dlatego też dziś rano z wielką radością przewodniczyliśmy uroczystości beatyfikacyjnej na stadionie Müngersdorf pod Kolonią wobec ogromnej liczby kardynałów i biskupów, kapłanów i osób zakonnych, a szczególnie przełożonych generalnych oraz przedstawicieli poszczególnych prowincji Zakonu Karmelitów Bosych, którzy przybyli, aby uczestniczyć w tej uroczystości i wyrazić swoją radość. Celebrując Ofiarę Eucharystyczną dla niezliczonych wiernych przybyłych z całego świata, ubrani w szaty liturgiczne wykonane z habitów tej Służebnicy Bożej, wypowiedzieliśmy następującą formułę ku większej chwale Boga i dla zbudowania Kościoła:
Spełniając życzenie naszego brata Josepha kardynała Höffnera, arcybiskupa Kolonii, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą Apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodnej Służebnicy Bożej Teresie Benedykcie od Krzyża – Edycie Stein – przysługiwał tytuł Błogosławionej i aby można było obchodzić jej święto dnia 9 sierpnia każdego roku w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen”
Następnie wygłosiliśmy homilię, ukazując niezwykłą osobowość tej kobiety, cnoty jej życia zarówno czynnego, jak i ukrytego, a przede wszystkim wielkość ducha, z jaką działała i cierpiała dla Chrystusa, Kościoła oraz własnego narodu tak ciężko doświadczonego.
Wszystko więc, co niniejszym Listem Apostolskim postanowiliśmy i ogłosiliśmy, ma zachować trwałą i niezmienną moc, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Kolonii, w Niemczech, pod pierścieniem Rybaka, dnia 1 maja roku Pańskiego 1987, w dziewiątym roku Naszego Pontyfikatu.
AUGUSTINUS Kard. CASAROLI
Sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
