Jan Paweł II
«AMEMUS DOMINUM». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU FRANCISZKOWI PALAU Y QUER
Rzym, 24 kwietnia 1988 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Miłujmy Pana, Boga naszego, miłujmy Jego Kościół: Jego jak Ojca, Kościół jak Matkę; Jego jak Pana, Kościół jak służebnicę, ponieważ jesteśmy dziećmi Jego służebnicy. To zaślubiny zespolone wielką miłością: nikt nie obraża jednego, by zasłużyć sobie na względy drugiego” (św. Augustyn, Objaśnienia Psalmów, 88, 2). Miłość do Boga i do Kościoła, mistycznego Ciała Chrystusa, była wewnętrzną siłą, która podtrzymywała Czcigodnego Sługę Bożego Franciszka od Jezusa, Maryi i Józefa (w świecie: Franciszka Palau y Quer) na drodze chrześcijańskiej doskonałości oraz w niestrudzonej posłudze apostolskiej, którą pełnił dla dobra dusz wśród wielkich i nieustannych doświadczeń.
Urodził się w Aitonie, w diecezji Lleida, dnia 29 grudnia 1811 roku jako syn José Palau Miarnau i Maríi Antonii Josefy Quer Esteve tego samego dnia przez sakrament chrztu został włączony do ludu Bożego. Po ukończeniu seminarium diecezjalnego (1828-1832), pociągnięty przykładem i duchem Zakonu Braci Bosych Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel, wstąpił do nowicjatu w Barcelonie i dnia 15 listopada 1833 roku złożył profesję zakonną.
Zmuszony wraz ze współbraćmi do opuszczenia klasztoru z powodu bardzo trudnej sytuacji politycznej w Hiszpanii, schronił się w rodzinnych stronach. Dnia 2 kwietnia 1836 roku przyjął święcenia kapłańskie w Barbastro, a następnie łączył działalność apostolską z okresami samotności i kontemplacji. Z powodu prześladowań musiał udać się do Francji (1840-1851), gdzie nadal doświadczał trudności i przeciwności, które jednak nie odłączyły go od wierności powołaniu ani nie osłabiły jego gorliwości w służbie Kościołowi. Po powrocie do Barcelony został ojcem duchownym w seminarium diecezjalnym i założył «Escuela de la Virtud» przeznaczoną do nauczania ludu chrześcijańskiej doktryny. Dzieło to szybko się rozwinęło i przyniosło obfite owoce, lecz nie trwało długo, ponieważ wrogowie religii doprowadzili do jego zamknięcia, a założyciela — na podstawie niesłusznych oskarżeń — zesłano na wyspę Ibizę.
Opuszczony przez wszystkich, nie utracił ufności w Bożą pomoc, którą starał się wypraszać długą modlitwą i owocną medytacją. A ponieważ światła nie można ukryć, ponownie zgromadzili się wokół niego uczniowie, dając początek pierwotnej formie życia wspólnego, łączącego pracę i kontemplację. Pokonawszy początkową nieufność miejscowych władz, rozwinął rozległą działalność apostolską na całej wyspie i wszędzie szerzył pobożność maryjną. W roku 1860, po ogłoszeniu powszechnej amnestii, powrócił do Barcelony. Niedługo potem właściwe trybunały uznały go całkowicie niewinnym zarzutów, które stały się przyczyną jego zesłania.
Tymczasem, oświecony głębszym poznaniem tajemnicy Kościoła, którego najdoskonalszym obrazem jest Najświętsza Maryja Panna, nadał swojemu posłannictwu jasny i zdecydowany kierunek: głosić ludziom Kościół jako rzeczywistość nieskończenie piękną i godną miłości, ukazywać go, bronić, wspierać czynami, a jeśli trzeba — nawet heroicznym poświęceniem. Kościół stał się odtąd centrum jego życia i najwyższym celem jego apostolskiej działalności. Dlatego z niesłabnącym zapałem podejmował wieloraką działalność jako pisarz, apologeta, kaznodzieja słowa Bożego, kierownik duchowy i egzorcysta. Owocem jego miłości do Kościoła było również założenie Zgromadzenia Braci Miłości Trzeciego Zakonu Karmelu, dziś już nieistniejącego oraz Zgromadzenia Sióstr Tercjarek Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel i św. Teresy od Jezusa, które później rozwinęło się w dwa odrębne instytuty: Karmelitanki Misjonarki Terezjanki oraz Karmelitanki Misjonarki.
Całe życie kapłańskie Czcigodnego Sługi Bożego było uczestnictwem w męce Chrystusa, przyjmowanej z niezwykłą wiarą, wielkodusznością i męstwem. Po kasacie klasztorów w roku 1835 nie mógł już cieszyć się życiem wspólnotowym, jednak duchowo pozostał zawsze złączony ze swoim zakonem i zachowywał się jak prawdziwy uczeń św. Eliasza i św. Teresy od Jezusa. Pośród trudów apostolstwa i ciężkich prześladowań pielęgnował zjednoczenie z Bogiem, kontemplację prawd wiecznych, niewyczerpaną miłość bliźniego i gorliwą ojcowską troskę o dusze. Z gorącej pobożności eucharystycznej i maryjnej czerpał siłę do walki z mocami ciemności i do pracy nad rozszerzaniem królestwa Bożego. W ten sposób stoczył dobrą walkę wiary (por. Jk 1, 12). Bogaty w zasługi, zakończył pobożnie życie w Tarragonie dnia 20 marca 1872 roku. Ponieważ sława świętości, którą cieszył się za życia, trwała nadal po jego śmierci, arcybiskup Tarragony rozpoczął jego proces kanonizacyjny. Po przeprowadzeniu zwyczajnych procesów i koniecznych badań pod kierunkiem Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, dnia 15 grudnia 1981 roku wydano Dekret o wprowadzeniu sprawy beatyfikacyjnej do rozpoznania przez Stolicę Apostolską.
Następnie Specjalny Kongres Konsultorów Teologów oraz Zwyczajna Kongregacja Kardynałów i Biskupów pozytywnie wypowiedziały się o cnotach Sługi Bożego. Dnia 10 listopada 1986 roku zatwierdziliśmy dekret stwierdzający heroiczność cnót. Tymczasem w Bogocie przeprowadzono proces zwyczajny (1960-1961), a następnie proces poznawczy (1980-1981) dotyczący uzdrowienia Leontia Godoya Méndeza, dokonanego w roku 1955. Chodziło o ciężki przewlekły krwiak pourazowy pod oponą twardą, połączony z rozległym krwotokiem i głębokim stanem nieprzytomności. Po zbadaniu akt procesu Rada Lekarska uznała to uzdrowienie, przypisywane wstawiennictwu Sługi Bożego, za natychmiastowe, całkowite, trwałe i niewytłumaczalne według aktualnej wiedzy medycznej. Nadprzyrodzony charakter tego wydarzenia potwierdzili także Konsultorzy Teologowie oraz Kardynałowie i Biskupi. Dlatego dnia 8 lutego 1988 roku zatwierdziliśmy dekret o cudzie.
Postanowiliśmy następnie, aby obrzęd beatyfikacji odbył się w Rzymie dnia 24 kwietnia tego samego roku. Dzisiaj więc, podczas liturgii paschalnej na placu św. Piotra, wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie Naszych Braci: Antonio Ambrosania, arcybiskupa Spoleto-Norcii, Ramóna Torrelli Cascante, arcybiskupa Tarragony, Friedricha Wettera, arcybiskupa Monachium i Fryzyngi, Ismaela Maria Castellano, arcybiskupa Sieny-Colle di Val d’Elsa-Montalcino, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, Naszą władzą Apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodnym Sługom Bożym Piotrowi Bonillemu, Franciszkowi od Jezusa, Maryi i Józefa Palau y Quer, Kasprowi Stanggassingerowi oraz Sabinie Petrilli przysługiwał tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich wspomnienie co roku: Piotra Bonillego dnia 5 stycznia, Franciszka od Jezusa, Maryi i Józefa Palau y Quer dnia 20 marca, Kaspra Stanggassingera dnia 26 września oraz Sabiny Petrilli dnia 18 kwietnia, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Po wygłoszeniu zwyczajowej homilii o życiu i cnotach nowych Błogosławionych oddaliśmy im cześć i po raz pierwszy z wielką pobożnością wezwaliśmy ich orędownictwa.
Postanawiamy, aby wszystko, co zostało ustanowione niniejszym Listem, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 24 kwietnia 1988 roku, w
AUGUSTINUS Kard. CASAROLI
Sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
