Jan Paweł II
«QUASI SEMINE SANGUINIS». BULLA KANONIZACYJNA OGŁASZAJĄCA, ŻE BŁOGOSŁAWIENI ANDRZEJ DUNG-LAC, PREZBITER, TOMASZ THIÊNI, EMMANUEL PHUNG, ŚWIECCCY, HIERONIM HERMOSILLI O.P., WALENTY BERRIO-OCHOA I SZEŚCIU INNYCH BISKUPÓW, TEOFAN VÉNARD, PREZBITER M.E.P. ORAZ STU SIEDEMNASTU TOWARZYSZY MĘCZENNIKÓW ZOSTAJE WPISANYCH DO KATALOGU ŚWIĘTYCH
Rzym, 19 czerwca 1988 r.
Jan Paweł II, Biskup, Sługa Sług Bożych, na wieczną rzeczy pamiątkę.
„Jakby posiewem krwi została napełniona ziemia męczennikami i z tego zasiewu wyrosło żniwo Kościoła. Bardziej bowiem wyznawali Chrystusa umarli niż żywi. I dziś jeszcze Go wyznają, dziś Go głoszą: język milczy, lecz przemawiają czyny” (św. Augustyn, Sermo 286: PL XXXVIII, 1298). Ta myśl świętego Augustyna, odnosząca się do pierwszych wieków chrześcijaństwa, skłania Nas całkowicie do zwrócenia myśli ku historii Bożego zbawienia i powrotu myślą do czterech stuleci, podczas których prześladowany był kraj położony w południowo-wschodniej Azji, zwany Wietnamem, obejmujący dawniej Tonkin, Annam i Kochinchinę.
Była to ziemia niezwykle żyzna dzięki obfitości wody i słońca, a zarazem obficie zroszona krwią licznych „zabitych dla Słowa Bożego i dla świadectwa, jakie mieli. I dano każdemu z nich białą szatę (…) aż pełną liczbę osiągną także ich współsłudzy oraz bracia, którzy, jak i oni, mają być zabici.” (Ap 6, 9-11).
Ziarno wiary katolickiej zostało tam po raz pierwszy zasiane w XVI wieku przez misjonarzy przybyłych z Europy, należących do Zakonu Kaznodziejskiego, Towarzystwa Jezusowego oraz Paryskiego Towarzystwa Misji Zagranicznych. Słowo Pańskie zostało przyjęte przez przedstawicieli wszystkich stanów społecznych. Wszyscy bowiem zostali pouczeni o Chrystusie, który jest mocą i mądrością Bożą (por. 1 Kor 1, 23-24). Choć byli napiętnowani jako wyznawcy „fałszywej religii” oddawali chwałę jedynemu Bogu i jedynemu Pośrednikowi między Bogiem a ludźmi, człowiekowi Chrystusowi Jezusowi (por. 1 Tm 2, 5).
Aż do XIX wieku trwały liczne okresy prześladowań chrześcijaństwa, zwłaszcza za panowania królów Minh Manha (1820-1840) oraz Tu Duca (1847-1883). W tym właśnie czasie spośród stu siedemnastu wyznawców wiary chrześcijańskiej stu ośmiu poniosło śmierć męczeńską i dziś mają zostać wpisani do katalogu świętych. Wśród nich znajduje się ośmiu biskupów, pięćdziesięciu prezbiterów i pięćdziesięciu dziewięciu świeckich. Dziewięćdziesięciu sześciu było pochodzenia wietnamskiego, jedenastu hiszpańskiego, a dziesięciu francuskiego. Siedemdziesięciu pięciu zostało skazanych na ścięcie, dwudziestu dwóch na uduszenie, sześciu spalono żywcem, pięciu poćwiartowano, a dziewięciu zmarło w więzieniach wskutek tortur. Połowa z nich należała do wikariatów apostolskich powierzonych dominikanom, druga zaś do wikariatów apostolskich powierzonych Paryskiemu Towarzystwu Misji Zagranicznych.
Oto wykaz sporządzony według stopnia hierarchiczno-sakramentalnego oraz chronologii męczeństwa od roku 1745 do 1862:
Biskupi:
Dominik Henares, O.P.; Klemens Ignacy Delgado Cebrian, O.P.; Piotr Róża Urszula Borie, M.E.P.; Józef Maria Diaz Sanjurio, O.P.; Melchior Garcia Sampedro Suarez, O.P.; Hieronim Hermosilla, O.P.; Walenty Berrio Ochoa, O.P.; Stefan Teodor Cuenot, M.E.P.
Prezbiterzy:
Franciszek Gil De Federich, O.P.; Mateusz Alonso Leciniana, O.P.; Hiacynt Castaneda, O.P.; Wincenty Lê Quang Liêm, O.P.; Emmanuel Nguyên Văn Triêu; Jan Dat; Piotr Lê Tuy; Franciszek Izydor Gagelin, M.E.P.; Józef Marchand, M.E.P.; Jan Karol Cornay, M.E.P.; Wincenty Dô Yên, O.P.; Piotr Nguyên Bá Tuân; Józef Fernandez, O.P.; Bernard Vu Văn Duê; Dominik Nguyên Văn Ranh (Diêu), O.P.; Jakub Dô Mai Năm; Józef Dăng Dinh (Niên) Vien; Piotr Nguyên Văn Tu, O.P.; Franciszek Jaccard, M.E.P.; Wincenty Nguyên Thê Diêm; Piotr Võ Dăng Khoa; Dominik Tuóc, O.P.; Tomasz Dinh Viêt Du, O.P.; Dominik Nguyêñ Văn (Doan) Xuyên, O.P.; Andrzej Dung Lac; Piotr Truong Văn Thi; Paweł Pham Khăc Khoan; Józef Dô Quang Hiên, O.P.; Łukasz Vu Bá Loan; Dominik Trach (Doāi), O.P.; Paweł Nguyên Ngân; Józef Nguyên Dīnh Nghi; Marcin Ta Dúc Thinh; Piotr Khanh; Augustyn Schoeffler, M.E.P.; Jan Alojzy Bonnard, M.E.P.; Filip Phan Văn Minh; Wawrzyniec Nguyên Văn Huong; Paweł Lê Bao Tinh; Dominik Mâu, O.P.; Paweł Lê Văn Lôc; Dominik Câm, T.O.P.; Piotr Doān Công Quý; Piotr Franciszek Neron, M.E.P.; Tomasz Khuông, T.O.P.; Jan Teofan Vénard, M.E.P.; Piotr Nguyên Văn Luu; Józef Tuân, O.P.; Jan Doān Trinh Hoan; Piotr Almato Ribera, O.P.
Świeccy:
Paweł Tông Viêt Buong; Andrzej Trân Van Trong; Franciszek Ksawery Cân; Franciszek Dô Văn (Hiên) Chiêu; Józef Nguyên Dīnh Uyên, T.O.P.; Piotr Nguyên Dích; Michał Nguyên Huy My; Józef Hoāng Luong Canh, T.O.P.; Tomasz Trân Văn Thiên; Piotr Truong Văn Duong; Paweł Nguyên Văn My; Piotr Vu Văn Truât; Augustyn Phan Viêt Huy; Mikołaj Bui Duc Thê; Dominik (Mikołaj) Dinh Dat; Tomasz Nguyên Văn Dê, T.O.P.; Franciszek Ksawery Hā Trong Mâu, T.O.P.; Augustyn Nguyên Văn Mói, T.O.P.; Dominik Bui Văn Úy T.O.P.; Stefan Nguyên Văn Vinh, T.O.P.; Piotr Nguyên Văn Hiêu; Jan Chrzciciel Dinh Văn Thanh; Antoni Nguyên Huu (Nam) Quynh; Piotr Nguyên Khăc Tu; Tomasz Toān, T.O.P.; Jan Chrzciciel Con; Marcin Tho; Szymon Phan Dăc Hoā; Agnieszka Lê Thi Thānh (Dê); Mateusz Lê Văn Gâm; Józef Nguyên Văn Luu; Andrzej Nguyên Kim Thông (Nam Thuông); Michał Hô Dīnh Hy; Piotr Doān Văn Vân; Franciszek Trân Văn Trung; Dominik Pham Trong (An) Kham, T.O.P.; Łukasz Pham Trong (Cai) Thīn; Józef Pham Trong (Cai) Ta; Paweł Hanh; Emmanuel Lê Văn Phung; Józef Lê Dăng Thi; Mateusz Nguyên Văn (Nguyên) Phuong; Józef Nguyên Duy Khang, T.O.P.; Józef Tuân; Józef Túc; Dominik Ninh; Dominik Toai; Wawrzyniec Ngôn; Paweł (Dông) Duong; Dominik Huyên; Piotr Dung; Wincenty Duong; Piotr Thuân; Dominik Mao; Dominik Nguyên; Dominik Nhi; Andrzej Tuong; Wincenty Tuong; Piotr Da.
Jeśli chcemy scharakteryzować trzy stany kościelne tych męczenników potrójną pochwałą, biskupów należy nazwać ojcami wiary, ponieważ zrodziwszy ten wierny lud w Chrystusie (por. 1 Kor 4, 15), stali się jej wybitnymi świadkami aż po mękę i krzyż, „stając się wzorem dla stada” (1 P 5, 3), naśladując Jezusa Dobrego Pasterza.
Pięćdziesięciu prezbiterów, złączonych posługą słowa, dopełniło więzów wynikających z otrzymanego sakramentu jako „roztropni współpracownicy stanu biskupiego” (Lumen gentium, 28); byli oni także szafarzami Krwi niepokalanego Baranka, przez którą sami zostali oczyszczeni.
Wreszcie pięćdziesięciu dziewięciu świeckich, wywodzących się z różnych stanów społecznych, niemal wszyscy ojcowie rodzin, a niektórzy także katechiści, przeżywali i dawali świadectwo chrztowi wody oraz ognia i Ducha Świętego (por. Mt 3, 11). Oni również jako gorliwi współpracownicy duszpasterzy, uczynili ze swojej wspólnoty — rodzinnej i parafialnej — wspólnotę misyjną, czyli Kościół domowy modlitwy i głoszenia słowa Bożego (por. Christifideles laici, 32-33).
Krzyż Chrystusa, który wszyscy oni woleli czcić niż podeptać, stał się dla wszystkich zbawieniem i życiem.
Męczeństwo wielu z nich wychwalali na konsystorzu Nasi Poprzednicy Pius VI i Grzegorz XVI. Następnie zostali oni podzieleni na cztery grupy i wpisani do katalogu błogosławionych przez Leona XIII w roku 1900, przez Piusa X w latach 1906 i 1909 oraz przez Piusa XII w roku 1951. Dnia 18 kwietnia 1986 roku Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych zgromadziła ich w jedną grupę, aby mogli zostać razem kanonizowani. Rok wcześniej Konferencja Episkopatu Wietnamu zwróciła się do Nas z taką prośbą z okazji piętnastej rocznicy ustanowienia tam hierarchii katolickiej, obejmującej dwadzieścia pięć diecezji i sześć milionów wiernych. Niezłomna i wielowiekowa stałość tego ludu w wyznawaniu wiary chrześcijańskiej, potwierdzana również w czasach współczesnych, zdaniem pasterzy Kościoła domagała się, aby wspomnianych wyżej stu siedemnastu błogosławionych zostało wpisanych do katalogu świętych jako mistrzowie życia chrześcijańskiego, dojrzali w cnocie i godni naśladowania. Do tej prośby przyłączyli się biskupi Filipin, Hiszpanii i Francji oraz najwyżsi przełożeni Zakonu Kaznodziejskiego i Paryskiego Towarzystwa Misji Zagranicznych.
My zaś, do których należy umacnianie braci w wierze (por. Łk 22, 32), przyjęliśmy tę wzniosłą prośbę z gotowym i ochoczym sercem (por. 2 Mch 1, 3). Na mocy dekretu wydanego dnia 5 czerwca 1986 roku przez kompetentną Kongregację postanowiliśmy dokonać tej kanonizacji z pominięciem wymogu cudu: „mając na uwadze niezwykłą wytrwałość w świętej wierze wiernych Wietnamu, przypisywaną przykładowi i wstawiennictwu wspomnianych błogosławionych męczenników, a także utrwaloną opinię o znakach i cudach przypisywanych niektórym z nich”.
Następnie, dnia 22 czerwca 1987 roku, po zwołaniu Świętego Konsystorza i uzyskaniu aprobaty obecnych kardynałów i biskupów, wyznaczyliśmy dzień kanonizacji. Dnia 19 czerwca 1988 roku na placu świętego Piotra, wobec tysięcy pielgrzymów, zwłaszcza z Wietnamu, po wysłuchaniu prośby Naszego Czcigodnego Brata kardynała Świętego Kościoła Rzymskiego Piotra Palazziniego, prefekta Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych oraz po wezwaniu ich wstawiennictwa śpiewem litanii, wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Na chwałę Świętej i Niepodzielnej Trójcy, dla wywyższenia katolickiej wiary i wzrostu chrześcijańskiego życia, na mocy władzy Naszego Pana Jezusa Chrystusa, Świętych Apostołów Piotra i Pawła oraz Naszej, po uprzednim długim namyśle i częstym błaganiu o pomoc Bożą, a także po zasięgnięciu opinii licznych Naszych Braci w biskupstwie, ogłaszamy i ustanawiamy Świętymi błogosławionych Andrzeja Dung-Lac, Tomasza Thiên, Emmanuela Phung, Hieronima Hermosillę, Walentego Berrio-Ochoę, Teofana Vénarda i stu jedenastu Towarzyszy, męczenników, i wpisujemy ich do katalogu Świętych, postanawiając, że w całym Kościele mają oni być wśród świętych męczenników czczeni z należną czcią. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Po wypowiedzeniu tych słów poleciliśmy sporządzić i wydać niniejszą Bullę oraz wygłosiliśmy przemówienie o nowych Świętych i ich cnotach.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, dnia 19 czerwca roku Pańskiego 1988, w dziesiątym roku Naszego Pontyfikatu.
JA, JAN PAWEŁ II
Biskup Kościoła Katolickiego
Eugenius Sevi, Protonotariusz Apostolski
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
