Jan Paweł II
«INSTITUTA RELIGIOSA». BULLA KANONIZACYJNA OGŁASZAJĄCA, ŻE RÓŻA FILIPINA DUCHESNE ZOSTAJE WPISANA DO KATALOGU ŚWIĘTYCH
Rzym, 03 lipca 1988 r.
Jan Paweł II, Biskup, Sługa Sług Bożych, na wieczną rzeczy pamiątkę.
„Instytuty zakonne, zarówno życia kontemplacyjnego, jak i czynnego, miały i nadal mają ogromny udział w ewangelizacji świata” (Ad gentes, 40). Tymi słowami Sobór przypomina nie tylko kapłanów i braci misjonarzy, którzy na przestrzeni wieków poświęcali się głoszeniu Dobrej Nowiny, lecz również niezliczone rzesze zakonnic, które często w ukryciu i w wielkim duchu wyrzeczenia realizowały całkowite oddanie się Chrystusowi przez niestrudzoną służbę misyjną.
Do grona takich świętych zakonnic, które pozostawiły nam świetlany przykład życia i ducha misyjnego, należy bez wątpienia Róża Filipina Duchesne.
Urodziła się w Grenoble we Francji dnia 29 sierpnia 1769 roku. Wychowywana przez siostry wizytki w klasztorze zwanym Sainte-Marie-d’en-Haut, odkryła w sobie pociąg do życia kontemplacyjnego i w wieku siedemnastu lat rozpoczęła u nich nowicjat.
W czasie rewolucji francuskiej wspólnota została rozproszona i dlatego Filipina musiała wrócić do domu rodzinnego. W tym okresie poświęcała się łagodzeniu cierpień wielu ludzi, odwiedzała więźniów politycznych, pomagała chorym, ubogim i dzieciom. Po zawarciu konkordatu w roku 1801 Filipina podjęła starania o przywrócenie życia klasztorowi Sainte-Marie-d’en-Haut, gdzie przyjęła kilka uczennic do internatu.
W roku 1804, usłyszawszy o nowym zgromadzeniu — Towarzystwie Najświętszego Serca Jezusowego — Filipina Duchesne postanowiła ofiarować siebie i swój klasztor założycielce tego instytutu zakonnego, Magdalenie Zofii Barat. W tym samym roku Matka Barat przybyła do Sainte-Marie-d’en-Haut i przyjęła Filipinę oraz jej siostry nowicjuszki do Towarzystwa.
Po złożeniu profesji zakonnej jeszcze bardziej rozwinęło się w niej powołanie misyjne, które pielęgnowała od dzieciństwa. Musiała jednak czekać dwanaście lat, zanim mogła zrealizować swoje pragnienie. Dopiero bowiem w roku 1818 została wysłana do Luizjany, aby odpowiedzieć na prośbę biskupa poszukującego nowego zgromadzenia nauczycielskiego, które pomogłoby mu głosić Ewangelię Indianom i młodzieży francuskiej zamieszkującej jego diecezję. W Saint Charles, niedaleko Saint Louis w stanie Missouri, Filipina założyła pierwszą wspólnotę Towarzystwa poza kontynentem europejskim. W ubogiej drewnianej chacie znosiła wszystkie trudy właściwe prawdziwym pionierom, a jednak wraz z czterema siostrami otworzyła wiele szkół dla wychowania młodzieży. W wieku siedemdziesięciu dwóch lat spełniła wreszcie swoje długo pielęgnowane pragnienie pracy pośród Indian, lecz w roku 1842 stan zdrowia zmusił ją do powrotu do Saint Charles.
Jako kobieta wielkiej wiary i żarliwej miłości pracowała ze wszystkich sił nad szerzeniem Ewangelii, znosząc z odwagą i wewnętrznym pokojem liczne przeciwności. Umacniana zjednoczeniem z Bogiem i nieustanną modlitwą, nieprzerwanie postępowała drogą naśladowania Chrystusa i osiągnęła wysoki stopień doskonałości. Zmarła w Saint Charles w stanie Missouri dnia 18 listopada 1852 roku.
Opinia świętości, którą cieszyła się za życia, wzrosła po jej śmierci, dlatego rozpoczęto sprawę kanonizacyjną. Po przeprowadzeniu procesów kanonicznych zgodnie z przepisami prawa, po pomyślnym zbadaniu cnót oraz dwóch cudownych uzdrowień przypisywanych wstawiennictwu Służebnicy Bożej, Nasz Poprzednik Pius XII dnia 12 maja 1940 roku dokonał jej uroczystej beatyfikacji.
Po wznowieniu sprawy w latach 1960–1961 przeprowadzono w kurii biskupiej w San Francisco w Kalifornii oraz w Tokio proces kanoniczny dotyczący domniemanego cudownego uzdrowienia. Po zbadaniu sprawy przez lekarzy i teologów dnia 23 października 1987 roku został odczytany w Naszej obecności Dekret o cudzie.
Za zgodą Kardynałów i Biskupów zgromadzonych na Konsystorzu dnia 2 maja 1988 roku postanowiliśmy, aby obrzęd kanonizacji odbył się dnia 3 lipca tego samego roku.
Dzisiaj zatem, podczas uroczystej celebracji Mszy Świętej, wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Na chwałę Świętej i Niepodzielnej Trójcy, dla wywyższenia katolickiej wiary i wzrostu chrześcijańskiego życia, na mocy władzy Naszego Pana Jezusa Chrystusa, Świętych Apostołów Piotra i Pawła oraz Naszej, po uprzednim długim namyśle i częstym błaganiu o pomoc Bożą, a także po zasięgnięciu opinii licznych Naszych Braci w biskupstwie, ogłaszamy i ustanawiamy Świętymi błogosławionych Szymona de Rojas i Różę Filipinę Duchesne oraz wpisujemy ich do katalogu Świętych, postanawiając, że w całym Kościele mają oni być wśród świętych czczeni należną czcią. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Po wypowiedzeniu tych słów poleciliśmy sporządzić i wydać niniejszą Bullę kanonizacyjną. Następnie, po modlitwie dziękczynnej wraz ze zgromadzonymi wiernymi i po wygłoszeniu homilii o nowo kanonizowanych Świętych oraz ich wybitnych cnotach i dziełach, jako pierwsi wezwaliśmy ich niebiańskiego wstawiennictwa i kontynuowaliśmy sprawowanie Najświętszej Ofiary ku ich czci w bardziej uroczystym obrzędzie.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, dnia 3 lipca Roku Maryjnego 1988, w dziesiątym roku Naszego Pontyfikatu.
JA, JAN PAWEŁ
Biskup Kościoła Katolickiego
Eugenius Sevi, protonotariusz apostolski
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
