Jan Paweł II
«BENEDICTUS DEUS». BULLA KANONIZACYJNA OGŁASZAJĄCA, ŻE MARIA RÓŻA MOLAS Y VALLVÉ ZOSTAJE WPISANA DO KATALOGU ŚWIĘTYCH
Rzym, 11 grudnia 1988 r.
Jan Paweł II, Biskup, Sługa Sług Bożych, na wieczną rzeczy pamiątkę.
«Błogosławiony Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa, Ojciec miłosierdzia i Bóg wszelkiej pociechy, Ten, który nas pociesza w każdym naszym utrapieniu, abyśmy sami mogli pocieszać tych, co są w jakiejkolwiek udręce, pociechą, której sami doznajemy od Boga» (2 Kor 1, 3-4).
Także błogosławiona Maria Róża Molas y Vallvé z wielką gorliwością i oddaniem poświęciła się dziełu szerzenia w świecie miłosierdzia Boga Ojca i niesienia pociechy cierpiącym. Była szczególnym świadkiem miłości Chrystusa, służąc ubogim i chorym, niosąc im pociechę oraz troszcząc się o chrześcijańskie i integralne wychowanie młodzieży.
Błogosławiona, o której mówimy, urodziła się w miejscowości Reus, na terenie archidiecezji Tarragona, dnia 24 marca 1815 roku z Josépa Molasa i Marii Vallvé, którzy wychowali ją w miłości do Boga i ubogich. Po śmierci matki, która podczas epidemii cholery w 1834 roku zmarła, niosąc pomoc chorym, pragnęła wstąpić do zgromadzenia zakonnego, jednak sprzeciw ojca zmusił ją do oczekiwania. Coraz bardziej pragnąc poświęcić się Bogu, w 1841 roku postanowiła opuścić dom i przyłączyć się do grupy pobożnych kobiet zajmujących się dziełami miłosierdzia i dobroczynności w Reus. Młoda Maria Róża sądziła, że w ten sposób weszła już do prawdziwego instytutu zakonnego, wspólnota ta jednak nie była ani zatwierdzona kanonicznie, ani podporządkowana władzy kościelnej. Błąd ten ujawnił się dopiero po pewnym czasie. Ona jednak żyła w pełni swoim duchowym poświęceniem, czyniąc nieustanne postępy na drodze doskonałości oraz oddając służbie ubogim się z troską, zapomnieniem o sobie i pokorą. W Tortosie, po długiej modlitwie i rozeznaniu, pragnąc poddać się autorytetowi Kościoła, wraz z kilkoma towarzyszkami opuściła wspólnotę w Reus, która nie chciała pójść za nią tą drogą i dnia 14 marca 1857 roku założyła Zgromadzenie Sióstr Matki Bożej Pocieszenia. Kierowała nim aż do śmierci jako przełożona generalna z dobrocią, stanowczością i roztropnością. Instytut, zajmujący się opieką nad chorymi, osobami starszymi, opuszczonymi dziećmi oraz wychowaniem młodzieży, szybko rozwijał się zarówno pod względem liczby powołań, jak i dzieł podejmowanych w różnych miejscach. Przynaglana niewyczerpaną miłością, błogosławiona była zawsze gotowa radośnie służyć Chrystusowi w potrzebujących, a przez apostolat dzieł miłosierdzia skutecznie przyczyniała się do szerzenia królestwa Bożego na ziemi. Jako kobieta mężna i roztropna odważnie broniła praw ludzi ubogich i prześladowanych, a jeśli mogło to przynieść dobro bliźniemu, nie obawiała się znosić ciężkich doświadczeń i żyć w całkowitym ubóstwie.
Posłuszna woli Bożej i wierna swojemu powołaniu, bezinteresownie służyła społeczeństwu, Kościołowi i swoim siostrom, które kochała matczynym sercem. Jej gorliwa działalność wypływała z głębokiej wiary oraz z prostego posłuszeństwa przykazaniom Chrystusa, który nie przyszedł, aby Mu służono, lecz aby służyć (por. Mt 20, 28). Aby wypełnić drogę wskazaną jej przez Pana, nie ufała własnym siłom, lecz pomocy Opatrzności, skuteczności nieustannej modlitwy, własnym cierpieniom, wiernemu zachowywaniu ślubów zakonnych oraz pełnemu posłuszeństwu wobec władzy Kościoła. Szczególną czcią otaczała Najświętszą Maryję Pannę, starając się Ją naśladować w trosce o cierpiące członki Mistycznego Ciała Chrystusa.
Błogosławiona, będąca wybitnym narzędziem miłosierdzia i wsparcia, zmarła pobożnie w Tortosie dnia 11 czerwca 1876 roku w opinii świętości. Opinia ta w następnych latach wzrastała i umacniała się, dlatego w 1934 roku rozpoczęto proces kanonizacyjny. Po przeprowadzeniu zgodnie z prawem procesów kanonicznych oraz po pomyślnym zakończeniu badań dotyczących cnót, a następnie dwóch cudownych uzdrowień przypisywanych wstawiennictwu Służebnicy Bożej, Nasz Poprzednik Paweł VI dnia 8 maja 1977 roku zaliczył ją w poczet Błogosławionych.
Po wznowieniu sprawy, w Kurii diecezji Ciudad Bolívar w 1986 roku przeprowadzono proces kanoniczny dotyczący domniemanego cudownego uzdrowienia chłopca, które dokonało się w Caicarze nad Orinoko w Wenezueli w 1981 roku. Po zbadaniu uzdrowienia przez lekarzy, a następnie przez konsultorów teologów, dnia 28 marca 1988 roku ogłosiliśmy dekret o cudzie.
Po potwierdzeniu opinii Kardynałów i Biskupów zgromadzonych na Konsystorzu dnia 2 maja 1988 roku postanowiliśmy, że obrzęd kanonizacji odbędzie się dnia 11 grudnia tego samego roku.
Dzisiaj więc w Bazylice Watykańskiej św. Piotra podczas uroczystej liturgii wypowiedzieliśmy następującą formułę: „Na chwałę Świętej i Niepodzielnej Trójcy, dla wywyższenia katolickiej wiary i wzrostu chrześcijańskiego życia, na mocy władzy Naszego Pana Jezusa Chrystusa, Świętych Apostołów Piotra i Pawła oraz Naszej, po uprzednim długim namyśle, po zasięgnięciu opinii licznych Naszych Braci w biskupstwie, ogłaszamy i ustanawiamy Świętą Marię Różę Molas y Vallvé Świętą i wpisujemy ją do katalogu Świętych, postanawiając, że w całym Kościele powszechnym ma ona być wśród świętych czczona z należną czcią. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Po wypowiedzeniu tych słów poleciliśmy sporządzić i wydać niniejszą Bullę kanonizacyjną. Następnie wraz ze zgromadzonymi wiernymi składaliśmy dziękczynienie Bogu, a po wygłoszeniu homilii o nowej Świętej oraz o jej niezwykłych cnotach i dziełach po raz pierwszy wezwaliśmy jej niebieskiego wstawiennictwa i dalej sprawowaliśmy Najświętszą Ofiarę ku jej czci w bardziej uroczystym obrzędzie. Szczególnie gorliwie prosiliśmy wszechmogącego Boga, Dawcę wszelkiego dobra i źródło świętości, aby raczył udzielić wszystkim chrześcijanom łaski, dzięki której mogliby swoim życiem świadczyć o Chrystusie, naśladując świętych, którzy osiągnęli już królestwo niebieskie i oczekują swych braci jeszcze pielgrzymujących na ziemi.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, dnia 11 grudnia roku Pańskiego 1988, w jedenastym roku Naszego Pontyfikatu.
JA JAN PAWEŁ
Biskup Kościoła Katolickiego
Eugenius Sevi, protonotariusz apostolski
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
