Jan Paweł II
«SALUS DEO NOSTRO». BULLA KANONIZACYJNA, OGŁASZAJĄCA, ŻE BŁOGOSŁAWIONA AGNIESZKA CZESKA ZOSTAJE WPISANA DO KATALOGU ŚWIĘTYCH
Rzym, 12 listopada 1989 r.
Jan Paweł II, Biskup, Sługa Sług Bożych, na wieczną rzeczy pamiątkę.
„Zbawienie Bogu naszemu, Zasiadającemu na tronie i Barankowi” (Ap 7, 10). To wołanie, zapisane w Księdze Apokalipsy jako głos „wielkiego tłumu, którego nie mógł nikt policzyć, z każdego narodu i wszystkich pokoleń, ludów i języków” (Ap 7, 9), ukazuje Jezusa Chrystusa jako prawdziwego Mesjasza, Syna Bożego, który odkupił świat i ustanowił swoje Królestwo łaski, prawdy i miłości przez Ofiarę Krzyża, zapowiedzianą już wcześniej w ofierze Baranka Paschalnego.
To samo wołanie wyraża również wiarę i miłość wszystkich tych, którzy „opłukali swe szaty i w krwi Baranka je wybielili” (Ap 7, 14), a uczestnicząc w owocach odkupienia, ukazali wobec wszystkich „wyniesienie Królestwa Bożego ponad wszystko co ziemskie oraz jego najważniejsze potrzeby”, a także „przeogromną wielkość potęgi Chrystusa królującego i nieograniczoną moc Ducha Świętego działającego przedziwnie w Kościele” (Lumen gentium, 44).
Szczególne świadectwo tej wiary w Królestwo Boże oraz miłości do królującego Jezusa Chrystusa można dostrzec w życiu Agnieszki Czeskiej, która jest prawdziwie chlubą swojej ojczyzny, światłem Zakonu św. Klary, którego regułę przyjęła, oraz ozdobą Kościoła, którego stała się wierną córką i współpracownicą. Świadczą o tym słowa uznania i czci, jakie przez wieki wypowiadali o niej biskupi i papieże.
My również, idąc za przykładem Naszych Poprzedników, zwłaszcza Grzegorza IX, współczesnego Agnieszce, z wielką radością wspomnieliśmy ją w Liście Apostolskim skierowanym w roku 1982 do Czcigodnego Brata Franciszka kardynała Tomáška, arcybiskupa Pragi, z okazji siedemsetnej rocznicy jej śmierci. W Liście tym podkreśliliśmy szczególne świadectwo życia ewangelicznego, przez które błogosławiona Agnieszka ukazała, że „Królestwo Boże i jego sprawiedliwość są ową drogocenną perłą, którą należy przedłożyć ponad wszelkie inne dobro, choćby największe, i której trzeba szukać jako jedynego dobra pewnego i trwałego” (Familiaris consortio, 16).
Dzisiaj więc, gdy zaliczamy błogosławioną Agnieszkę Czeską w poczet Świętych, ufamy, że jej świadectwo stanie się mocnym przesłaniem dla ludzi naszych czasów i doprowadzi ich do uznania w Synu Bożym naszego Zbawiciela i Pana Jezusa Chrystusa, w jedności z Kościołem, który nieustannie woła: „Pan, Bóg nasz Wszechmogący, objął królowanie. Weselmy się i radujmy, i oddajmy Mu chwałę, bo nadeszły Gody Baranka” (Ap 19, 6-7).
Agnieszka, córka króla Czech Przemysła Ottokara i królowej Konstancji, urodziła się w Pradze w roku 1211. Już w dzieciństwie została zaręczona z księciem śląskim i umieszczona w klasztorze cysterek w Trzebnicy, gdzie pod opieką błogosławionej Jadwigi otrzymała pierwsze podstawy życia chrześcijańskiego. Po śmierci narzeczonego przeniosła się do Doksan, do klasztoru norbertanek, aby zdobyć odpowiednie wychowanie. Od roku 1220 do 1225, przygotowywana do małżeństwa dynastycznego, mieszkała w Wiedniu na dworze książęcym, gdzie ucząc się życia dworskiego, czyniła równocześnie postępy w praktykowaniu cnót.
Po zerwaniu zaręczyn i powrocie do Pragi z wielką gorliwością oddała się praktykom życia chrześcijańskiego, zwłaszcza modlitwie i dziełom miłosierdzia, i postanowiła iść za Panem Jezusem, Niepokalanym Barankiem, jako jedynym Oblubieńcem. Gdy zaś poznała ewangeliczny sposób życia św. Franciszka z Asyżu i św. Klary, postanowiła go naśladować.
Zaczęła wtedy rozdawać swoje dobra ubogim i chorym. W roku 1233 wybudowała dla nich szpital, którego prowadzenie powierzyła założonemu przez siebie bractwu, później zatwierdzonemu jako Zakon Krzyżowców z Czerwoną Gwiazdą. W tym samym mieście zatroszczyła się także o budowę klasztoru, który przekazała „Ubogim Siostrom”, przysłanym przez papieża Grzegorza i św. Klarę. Wkrótce sama wstąpiła do tego klasztoru wraz z innymi dziewicami.
Ustanowiona następnie przez papieża Grzegorza ksienią, wolała jednak być nazywana jedynie „siostrą”. Napełniona duchem pokory i miłości, kierowała wspólnotą zakonną w sposób prawdziwie święty. W tym klasztorze spędziła czterdzieści siedem lat życia, zawsze „ukryta z Chrystusem w Bogu”. „Ogień Bożej miłości, który nieustannie płonął na ołtarzu jej dziewiczego serca, tak ją przez nieustanną pobożność porywał ku górze, że bez przerwy szukała swego Umiłowanego i pragnęła zjednoczyć się z Nim duchem, oddzielona od Niego jedynie ścianą śmiertelności” (Legenda antiqua, VII). Oddawała się więc kontemplacji tajemnic Chrystusa, zwłaszcza Męki Pańskiej i Eucharystii, oraz „trwając wytrwale na modlitwie, prowadziła słodką i bliską rozmowę ze swoim Umiłowanym” (tamże). Ze szczególną dziecięcą pobożnością czciła również Najświętszą Maryję Pannę, zwłaszcza tajemnicę Zwiastowania.
Miłość, którą pałało jej serce ku Chrystusowi, pobudzała ją z dnia na dzień do coraz doskonalszego zachowywania rad ewangelicznych: posłuszeństwa, czystości i ubóstwa, które „tak głęboko przylgnęło do jej duszy, że nie chciała posiadać niczego własnego spośród rzeczy przemijających i nietrwałych” (Legenda antiqua, V).
Wobec bliźnich, zwłaszcza ubogich, chorych i uciśnionych, okazywała niezwykłą miłość i hojność. „Zarówno w świecie, jak i w życiu zakonnym miała serce pełne współczucia dla wszystkich i pomagała wszystkim uciekającym się do niej wobec Boga i ludzi pełnymi dobroci środkami” (Legenda antiqua, IX).
Pragnąc jeszcze pełniej naśladować wyniszczenie Chrystusa, z wielkodusznością podejmowała dzieła umartwienia oraz liczne pokuty cielesne. W ostatnich latach życia znosiła z podziwu godną cierpliwością i męstwem cierpienia i przeciwności, które dotknęły rodzinę królewską, lud i klasztor, niosąc wszystkim pociechę i pomoc. W czasie Wielkiego Postu, gdy całkowicie oddawała się Bogu, ciężko zachorowała. Czując, że zbliża się jej szczęśliwe przejście z tego świata, „umocniła się na drogę zbawiennym Wiatykiem, to jest Ciałem Naszego Pana Jezusa Chrystusa oraz namaszczeniem świętym, przy obecności braci i sióstr, z chrześcijańską pobożnością” (Legenda antiqua, XI). Odeszła do nieba pełna zasług dnia 2 marca 1282 roku.
Wkrótce po śmierci lud Pragi zaczął oddawać publiczną cześć błogosławionej Agnieszce. Kult ten rozszerzył się na całe Czechy i kraje sąsiednie, a szczególnie trwał w klasztorach klarysek, rodzinie franciszkańskiej i Zakonie Krzyżowców z Czerwoną Gwiazdą. Został on potwierdzony dekretem Piusa IX dnia 3 grudnia 1874 roku.
Pod koniec siódmego stulecia od szczęśliwej śmierci błogosławionej Agnieszki, na prośbę arcybiskupa Pragi kardynała Franciszka Tomáška oraz Braci Mniejszych Konwentualnych, będących powodami sprawy kanonizacyjnej, w Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych przeprowadzono wymagane dyskusje dotyczące heroiczności cnót teologalnych, kardynalnych i z nimi związanych. W Naszej obecności ogłoszono dekret w tej sprawie dnia 11 lutego 1989 roku.
Następnie lekarze i teologowie zbadali cudowne uzdrowienie przypisywane wstawiennictwu błogosławionej Agnieszki. Dnia 24 lutego 1989 roku, z Naszego upoważnienia, ogłoszono dekret o cudzie. Dlatego podczas Konsystorza odbytego dnia 13 marca tegoż roku, po wysłuchaniu Naszych Braci Kardynałów i Biskupów, postanowiliśmy zaliczyć błogosławioną Agnieszkę w poczet Świętych.
W tym więc szczęśliwym dniu, ku wielkiej radości Naszej i całego Ludu Bożego, w Patriarchalnej Bazylice Watykańskiej św. Piotra, do której przybyło czternaście tysięcy pielgrzymów z Czechosłowacji oraz bardzo wielu wiernych z innych krajów, zwłaszcza z Włoch, Polski, Niemiec i Austrii, a także liczni Kardynałowie Świętego Kościoła Rzymskiego, arcybiskupi, biskupi i prałaci Kurii Rzymskiej, po wezwaniu pomocy wszystkich Świętych i po modlitwie do Ducha Świętego, mocą najwyższego urzędu, który sprawujemy, wypowiedzieliśmy następujące słowa:
„Na chwałę Świętej i Niepodzielnej Trójcy, dla wywyższenia katolickiej wiary i wzrostu chrześcijańskiego życia, na mocy władzy Naszego Pana Jezusa Chrystusa, Świętych Apostołów Piotra i Pawła oraz Naszej, po uprzednim długim namyśle i częstym błaganiu o pomoc Bożą, a także za radą licznych Naszych Braci w biskupstwie, ogłaszamy i ustanawiamy Świętymi Agnieszkę Czeską i Alberta Adama Chmielowskiego oraz wpisujemy ich do katalogu Świętych, postanawiając, że w całym Kościele powszechnym mają oni być wśród świętych czczeni z należną czcią. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Po wypowiedzeniu tych słów poleciliśmy sporządzić i ogłosić niniejszą Bullę kanonizacyjną. Następnie wraz ze wszystkimi obecnymi złożyliśmy Bogu dziękczynienie i wygłosiliśmy przemówienie o nowych Świętych oraz ich nadzwyczajnych cnotach i dziełach. Wezwaliśmy także ich niebiańskiego wstawiennictwa i uroczyściej sprawowaliśmy Ofiarę eucharystyczną ku chwale Boga. Dlatego po dokładnym rozważeniu i zbadaniu wszystkiego, co należało ocenić, już teraz oznajmiamy to całemu Kościołowi, polecając, aby odpisom i egzemplarzom niniejszego dokumentu, także drukowanym, byle podpisanym ręką notariusza i opatrzonym pieczęcią, przysługiwała taka sama wiara, jaka należałaby się temu dokumentowi, gdyby został okazany w oryginale.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, dnia 12 listopada roku Pańskiego 1989, w dwunastym roku Naszego Pontyfikatu.
JA, JAN PAWEŁ II
Biskup Kościoła Katolickiego
Eugenius Sevi,
protonotariusz apostolski
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
