Jan Paweł II
«NON NOSMETIPSOS». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU JÓZEFOWI MARII DE YERMO Y PARRES, ZAŁOŻYCIELOWI SŁUŻEBNIC NAJŚWIĘTSZEGO SERCA JEZUSA I UBOGICH
Meksyk, 06 maja 1990 r.
«Nie głosimy bowiem samych siebie, lecz Chrystusa Jezusa jako Pana, a siebie samych jako sługi wasze przez Jezusa» (2 Kor 4, 5).
To, co Paweł napisał o sobie, można odnieść do Czcigodnego Sługi Bożego Józefa Marii de Yermo y Parres, który wielkodusznie odpowiedział na powołanie kapłańskie i posłuszny woli Bożej, poświęcił się Ewangelii oraz służbie ubogim, którzy na wiele sposobów doświadczyli dobrodziejstw jego apostolstwa i miłości.
Urodził się w Jalmolondze, w stanie Meksyk, dnia 10 listopada 1851 roku w rodzinie chrześcijańskiej, szlacheckiego pochodzenia i zamożnej. Kilka dni po narodzinach stracił matkę. Został starannie wychowany przez ojca i ciotkę Maríę Carmelitę, która od najmłodszych lat kształtowała serce chłopca w duchu chrześcijańskim.
Już w młodości odkrył powołanie do życia zakonnego, złożył śluby w Zgromadzeniu Misji (w roku 1869), lecz po kilku latach trudnych doświadczeń, przekonany, że nie obrał właściwej drogi, opuścił to zgromadzenie (w roku 1877). Następnie został inkardynowany do diecezji León i dnia 24 sierpnia 1879 roku otrzymał święcenia kapłańskie.
Z wielką gorliwością kapłańską rozpoczął posługę wśród ludzi wszelkiego stanu. Poświęcał się katechizacji oraz przepowiadaniu, którego zawsze słuchano z uwagą i zainteresowaniem. Pełniąc ważne urzędy w kurii biskupiej w León, z wielką pokorą przyjął nominację na kapelana dwóch ubogich kaplic znajdujących się na przedmieściach, zwanych „El Calvario” i „Santo Niño”.
Dzięki swojej nieustannej gorliwości apostolskiej przemienił „El Calvario” w miejsce wieczystej adoracji eucharystycznej i ewangelicznej miłości. Kiedy bowiem zetknął się z wstrząsającym widokiem dwóch porzuconych noworodków pożeranych przez psy nad rzeką, głęboko odczuł, że Bóg wzywa go do poświęcenia życia służbie ubogim. W grudniu 1885 roku założył na tym samym wzgórzu zwanym „El Calvario” zgromadzenie zakonne Służebnic Najświętszego Serca Jezusa i Ubogich, aby spieszyć z pomocą opuszczonym w ich potrzebach duchowych i materialnych.
Od tej chwili musiał zmagać się z licznymi i nieustannymi trudnościami, lecz mocny w wierze i silny nadzieją pielęgnował gorącą miłość do Boga i braci, zwłaszcza najbardziej potrzebujących. Był człowiekiem głębokiej modlitwy, bogatego życia wewnętrznego, łagodnym wobec wszystkich i pokornym. W wielu przeciwnościach wykazywał wielką odwagę W wielu przeciwnościach wykazywał wielką odwagę i spokojnie, z ufnością, oczekiwał, jak potoczą się wydarzenia, które niesprawiedliwie przysparzały mu cierpień.
Całe jego życie było nieustannym poszukiwaniem woli Bożej, aby we wszystkim podobać się Bogu; z pokorą otwierał się na działanie Ducha Świętego i naśladował Chrystusa, upodabniając się do Niego i nieustannie pracując dla nadejścia Jego królestwa.
Kochał Kościół i służył mu w każdej sytuacji, szerząc jego naukę wśród współbraci kapłanów i wiernych. Był apostołem nabożeństwa do Najświętszego Serca Jezusowego oraz do Najświętszej Maryi Panny.
Przez całe życie oddawał się Bogu i braciom, szczególnie ubogim, których nazywał „swoją rodziną”. Spośród licznych dzieł miłosierdzia, które z odwagą podejmował, należy wspomnieć instytucję nazwaną „Chrześcijańskie Miłosierdzie”, założoną w Puebla dla odnowy moralnej kobiet, a także organizowanie szkół katolickich służących chrześcijańskiemu wychowaniu Indian Tarahumara z północnych terenów Meksyku, które do dziś pozostają bardzo trudnym regionem.
Po życiu pełnym trudów, naznaczonym także ciągłymi chorobami osłabiającymi jego zdrowie, zmarł pogodnie dnia 20 września 1904 roku w Puebla.
Trwała opinia świętości, jaką cieszył się za życia i bezpośrednio po śmierci, rozszerzała się z biegiem czasu, jednak jego sprawa kanonizacyjna mogła zostać rozpoczęta dopiero w roku 1945 z powodu z powodu burzliwych wydarzeń politycznych i społecznych w Meksyku, przez wiele lat nękanego wojnami domowymi i prześladowaniami religijnymi. Po przeprowadzeniu procesu kanonicznego z pomyślnym wynikiem zbadano jego cnoty i dnia 7 września 1989 roku został ogłoszony w Naszej obecności Dekret o heroiczności cnót. Następnie lekarze i teologowie zbadali cudowne uzdrowienie, które dnia 26 kwietnia 1990 roku uznaliśmy za prawdziwy cud otrzymany za wstawiennictwem tegoż Czcigodnego Sługi Bożego.
Postanowiliśmy następnie, aby obrzęd beatyfikacji odbył się dnia 6 maja tego samego roku w mieście Meksyk podczas Naszej podróży pasterskiej do tego kraju.
Dzisiaj więc podczas uroczystej celebracji Eucharystii wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Luisa Munive Escobara, biskupa Tlaxcali, oraz Rosenda Huesca Pacheco, arcybiskupa Puebla, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Krzysztof, Antoni i Jan oraz Józef Maria de Yermo y Parres nosili tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich wspomnienie w miejscach i w sposób określony przez prawo: Krzysztofa, Antoniego i Jana — 23 września, a Józefa Marii de Yermo y Parres — 20 września każdego roku. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Dan w mieście Meksyk, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 6 maja roku Pańskiego 1990, w dwunastym roku Naszego Pontyfikatu.
AUGUSTINUS Kard. CASAROLI
Sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
