Jan Paweł II
«ESTOTE MISERICORDES». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ MARII OD NAJŚWIĘTSZEGO SERCA JEZUSA (MARII SCHININÀ)
Rzym, 04 listopada 1990 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Bądźcie miłosierni, jak Ojciec wasz jest miłosierny” (Łk 6, 36).
Idąc za przykładem i nauką Pana Jezusa, Czcigodna Służebnica Boża Maria od Najświętszego Serca Jezusa, w świecie Maria Schininà, pobudzona miłością, ulitowała się nad ubogimi i cierpiącymi oraz oddała się ich posłudze przez wytrwałe i gorliwe pełnienie dzieł miłosierdzia.
Urodziła się w Ragusie, należącej wówczas do archidiecezji Syrakuzy, dnia 10 kwietnia 1844 roku i tego samego dnia odrodziła się do życia łaski przez sakrament chrztu świętego. Pochodząc z bogatej i szlacheckiej rodziny otrzymała dobre wychowanie chrześcijańskie. W roku 1850 przyjęła sakrament bierzmowania, a w następnym roku po raz pierwszy przystąpiła do Eucharystii.
Gdy coraz wyraźniej odczuwała wezwanie do większej doskonałości chrześcijańskiej, około dwudziestego piątego roku życia zaczęła rozważać decyzję całkowitego zerwania z próżnością świata i poświęcenia się Bogu. Podjęła więc ostateczny i nieodwołalny wybór: porzuciła eleganckie stroje, aby przywdziać ubogie ubranie, oddała się służbie ubogim i chorym, prowadziła katechezę w parafii oraz szerzyła nabożeństwo do Najświętszego Serca Jezusowego.
Ten nowy sposób życia wzbudzał w jej rodzinnym mieście zarówno podziw, jak i krytykę oraz niezrozumienie. Ona jednak z odwagą i cierpliwością wiernie trwała na obranej drodze. Dnia 9 maja 1889 roku założyła Instytut Najświętszego Serca Jezusa i wraz z pięcioma towarzyszkami przywdziała habit zakonny oraz złożyła śluby zakonne. Powierzono jej urząd przełożonej, który pełniła gorliwie aż do śmierci.
Nowa wspólnota, poruszona duchowymi i materialnymi potrzebami ludzi, troszczyła się o opuszczone dziewczęta i ubogich, o starszych i niedołężnych, o chorych w szpitalach, a także prowadziła katechizację. Czcigodna Służebnica Boża wiernie trwała przy swoim powołaniu i obowiązkach, stając się prawdziwym wzorem życia duchowego i apostolskiego. Z wielką pokorą podejmowała nawet najniższe posługi i gdy zachodziła potrzeba, nie wahała się chodzić od domu do domu, prosząc o jałmużnę.
Swoją miłością otaczała więźniów, robotników, członkinie Stowarzyszenia Pań Miłosierdzia, karmelitanki rozpoczynające budowę klasztoru w Ragusie oraz uchodźców po trzęsieniu ziemi w Mesynie i Reggio. Nie tylko rozdawała swoje dobra, aby pocieszać cierpiących, lecz oddała samą siebie, aby ubodzy mogli doświadczyć ojcowskiej dobroci Boga.
Bogata w zasługi pobożnie zmarła w Ragusie dnia 11 czerwca 1910 roku, pozostawiając swoim siostrom i całemu miastu świadectwo wielkiej wiary, niezachwianej nadziei, czynnej miłości i całkowitego oddania Chrystusowi, Kościołowi i duszom.
Ponieważ trwała opinia jej świętości, w latach 1937–1945 przeprowadzono proces diecezjalny w Syrakuzach, a w latach 1956–1957 proces uzupełniający w Ragusie. Po wydaniu Dekretu o wprowadzeniu sprawy beatyfikacyjnej do rozpoznania przez Stolicę Apostolską przeprowadzono w Ragusie proces apostolski w latach 1977–1978. Po wykonaniu wszystkich czynności przewidzianych prawem dnia 13 maja 1989 roku został ogłoszony w Naszej obecności dekret o heroiczności cnót.
Tymczasem w Kurii biskupiej w Cosenzy w latach 1981–1982 przeprowadzono proces kanoniczny dotyczący domniemanego cudownego uzdrowienia przypisywanego modlitwom Czcigodnej Służebnicy Bożej, które dokonało się w roku 1977. Po pomyślnym zbadaniu sprawy dnia 9 kwietnia 1990 roku został wydany w Naszej obecności dekret o cudzie.
Postanowiliśmy następnie, że obrzęd beatyfikacji odbędzie się dnia 4 listopada następnego roku.
Dzisiaj więc podczas uroczystej celebracji w Bazylice Watykańskiej Świętego Piotra wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Antonio Mattiazzo, biskupa Padwy, André Quelen, biskupa Moulins, Angelo Rizzo, biskupa Ragusy, Jacques Fihey, biskupa Coutances i Avranches, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodne Służebnice Boże Elżbieta Vendramini, Ludwika Teresa de Montaignac de Chauvance, Maria Schininà i Marta Le Bouteiller nosiły tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich święto każdego roku w dniu ich narodzin dla nieba: Elżbiety Vendramini — 2 kwietnia, Ludwiki Teresy de Montaignac de Chauvance — 27 czerwca, Marii Schininà — 11 czerwca, Marty Le Bouteiller — 18 marca, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
To zaś, co postanowiliśmy w niniejszym Liście, ma zachować pełną moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod pierścieniem Rybaka, dnia 4 listopada 1990 roku, w trzynastym roku Naszego Pontyfikatu.
AUGUSTINUS Kard. CASAROLI
Sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
