Jan Paweł II
«SI ME PERSECUTI SUNT». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNYM SŁUGOM BOŻYM BRAULIUSZOWII MARII CORRES DÍAZ DE CERIO, FRYDERYKOWI RUBIO ÁLVAREZ I 69 TOWARZYSZOM, MĘCZENNIKOM BONIFRATROM
Rzym, 25 października 1992 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Jeżeli Mnie prześladowali, to i was prześladować będą; lecz to wszystko będą wam czynić z powodu mojego imienia, bo nie znają Tego, który Mnie posłał. Ale wy też świadczycie, bo jesteście ze Mną od początku” (J 15, 20b.21.27). Prześladowanie z powodu wiary oraz świadectwa chrześcijańskiego życia i wierności własnemu powołaniu w Chrystusie, miłosiernym i dobrym Samarytaninie, „który przeszedł dobrze czyniąc i uzdrawiając wszystkich” (por. Dz 10, 38), ukazuje się jasno w życiu siedemdziesięciu jeden zakonników Zakonu Szpitalnego św. Jana Bożego — sześćdziesięciu czterech Hiszpanów i siedmiu Kolumbijczyków — którzy podczas religijnych prześladowań szalejących w społeczeństwie hiszpańskim w czasie wojny domowej (1936–1939) ponieśli męczeństwo w Katalonii i środkowej Hiszpanii. Pozostali wierni swojemu powołaniu wobec Boga, charyzmatowi zakonnemu i posłudze wobec chorych, zachowując również obowiązujące Konstytucje (art. 225) oraz wskazania Przełożonego Generalnego wydane dnia 4 kwietnia 1936 roku.
Siedem wspólnot, do których należało wspomnianych siedemdziesięciu jeden bonifratrów, przez pewien czas żyło pod groźbami nieprzyjaciół religii, którzy znieważali ich i obrzucali wyzwiskami w ich domach zakonnych. Po dniach niepewności i cierpień niektórzy zostali siłą odciągnięci od swojej posługi i opieki nad chorymi, a następnie rozstrzelani. Inni, po wielu miesiącach spędzonych w więzieniu San Antón w Madrycie, dali ostateczne świadectwo wiary, okazując się prawdziwymi braćmi szpitalnymi i niosąc pomoc oraz umocnienie współwięźniom.
Pierwsza grupa obejmowała czterech zakonników należących do wspólnoty Szkoły Apostolskiej w Talavera de la Reina (Toledo). Po krótkim przesłuchaniu zostali oni rozstrzelani po południu dnia 25 lipca 1936 roku w pobliżu sanktuarium Matki Bożej del Prado w tym samym mieście Talavera. Byli to: Federico (Carlos) Rubio Álvarez, Primo Martínez de San Vicente Castillo, Jerónimo Ochoa Urdangarín oraz Juan de la Cruz (Eligio Francisco Felipe) Delgado Pastor.
Druga grupa obejmowała piętnastu zakonników należących do wspólnoty nowicjatu w Calafell (Tarragona). Zachęceni przez mistrza nowicjatu i przełożonego, po wysłuchaniu słów umocnienia i przyjęciu Wiatyku z rąk ojca Brauliusza Marii Corresa, zostali rozstrzelani dnia 30 lipca około godziny piątej po południu, wołając: „Niech żyje Chrystus Król!” oraz przebaczając swoim oprawcom. Byli to: Braulio Maria (Paolo) Corres Díaz de Cerio, Julián (Miguel) Carrasquer Fos, Eusebio (Antonio) Forcades Ferraté, Constancio (Saturnino) Roca Huguet, Benito José Labre (Arsenio) Mañoso González, Vicente de Paúl Canelles Vives, Tomás Urdanoz Aldaz, Rafael Flamarique Salinas, Antonio Llauradó Parisi, Manuel López Orbara, Ignacio Tejero Molina, Enrique Beltrán Llorca, Domingo Pitarch Gurrea, Antonio Sanchis Silvestre oraz Manuel Jiménez Salado.
Trzecia grupa obejmowała siedmiu zakonników kolumbijskich należących do wspólnoty w Ciempozuelos, gdzie odbywali formację zakonną i techniczną. Gdy zamierzali wrócić do ojczyzny, zostali rozstrzelani dnia 9 sierpnia 1936 roku w Barcelonie. Byli to: Rubén de Jesús López Aguilar, Arturo (Luis) Ayala Niño, Juan Bautista (José) Velázquez Peláez, Eugenio (Alfonso Antonio) Ramírez Salazar, Esteban (Gabriel) Maya Gutiérrez, Melquíades (Raimundo) Ramírez Zuluaga oraz Gaspar (Luis Modesto) Páez Perdomo.
Czwarta grupa obejmowała dwudziestu czterech zakonników ze wspólnoty szpitala św. Józefa w Ciempozuelos (Madryt). Trzech z nich zostało zabitych oddzielnie, natomiast pozostałych dwudziestu jeden, podzielonych na dwie grupy, przebywało przez cztery miesiące w więzieniu San Antón w Madrycie. Udając się na męczeństwo, żegnali się słowami: „Spotkamy się w niebie”, a w ostatniej chwili dawali świadectwo wierze chrześcijańskiej, wołając: „Niech żyje Chrystus Król!”. Byli to: Flavio (Atilano Dionisio) Argüeso González, Francisco Arias Martín oraz Tobías (Francisco) Borrás Romeu. Dnia 28 listopada w Paracuellos del Jarama (Madryt) zostali zabici następujący zakonnicy: Juan Jesús (Mariano) Adradas Gonzalo, Guillermo (Vicente Andrés) Llop Gayá, Clemente Díez Sahagún, Lázaro (Juan María) Múgica Goiburu, Martiniano (Antonio) Meléndez Sánchez, Pedro María Alcalde Negredo, Julián Plazaola Artola, Hilario (Antonio Hilario) Delgado Vílchez, Pedro de Alcántara Bernalte Calzado, Juan Alcalde Alcalde, Isidoro Martínez Izquierdo, Ángel Sastre Corporales, Eduardo Bautista Jiménez, José Mora Velasco oraz José Ruiz Cuesta. Dnia 30 listopada 1936 roku w tym samym miejscu zginęło sześciu zakonników: Diego de Cádiz (Jacobo) García Molina, Román (Rafael) Touceda Fernández, Miguel (Miguel Francisco) Ruedas Mejías, Arturo Donoso Murillo, Jesús Gesta de Piquer oraz Antonio Martínez Gil-León.
Piąta grupa obejmowała dwunastu zakonników z Instytutu św. Józefa w Carabanchel Alto (Madryt), którzy podczas dostarczania żywności chorym zostali schwytani i zabici dnia 1 września w Boadilla del Monte (Madryt), wołając: „Niech żyje Chrystus Król!”. Byli to: Proceso (Joaquín) Ruiz Cascales, Cristino (Miguel) Roca Huguet, Eutimio (Nicolás) Aramendía García, Canuto (José) Franco Gómez, Dositeo (Guillermo) Rubio Alonso, Cesáreo (Mariano) Niño Pérez, Benjamín (Alejandro) Cobos Celada, Carmelo (Isidoro) Gil Arano, Cosme (Simón Isidoro Joaquín) Brun Arará, Cecilio (Enrique) López López, Rufino (Crescencio) Lasheras Aizcorbe oraz Faustino (Antonio) Villanueva Igual.
Szósta grupa składała się z sześciu zakonników należących do wspólnoty zpitala San Juan de Dios w Barcelonie oraz sanatorium San Baudilio w Llobregat (Barcelona), którzy zostali zabici w różnych momentach. Byli to: Juan Bautista Egozcuezábal Aldaz, Pedro de Alcántara (Lorenzo) Villanueva Larráyoz, Francisco Javier Ponsa Casallach, Juan Antonio Burró Más, Acisclo (Joaquín) Pina Piazuelo oraz Protásio (Antonio) Cubells Minguell.
Siódma grupa obejmowała trzech zakonników należących do prowincji kastylijskiej, którzy zginęli oddzielnie w różnych okolicznościach. Byli to: Gonzalo Gonzalo Gonzalo, Jacinto Hoyuelos González oraz Nicéforo Salvador del Río.
Wszyscy oni — pięćdziesięciu jeden profesów zakonnych, spośród których sześciu było kapłanami, trzech oblatów, piętnastu nowicjuszy i dwóch postulantów — zostali zabici dlatego, że byli zakonnikami. Od samego początku uznano ich więc za prawdziwych męczenników i nazwano „Męczennikami Szpitalnikami”.
Sprawa tych męczenników, początkowo prowadzona w dwóch procesach — w Barcelonie (1948–1951) i w Madrycie (1952–1956) — została połączona dekretem Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych. Po wykonaniu wszystkich czynności przewidzianych w dekrecie z dnia 14 maja 1991 roku został ostatecznie ogłoszony Dekret o męczeństwie. Postanowiliśmy zatem, że obrzęd beatyfikacji odbędzie się dnia 25 października 1992 roku.
Dzisiaj więc na placu przed Bazyliką św. Piotra podczas uroczystej liturgii wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Richarda Marii Carles Gordó, arcybiskupa Barcelony, Ambrosia Echebarría Arroita, biskupa Barbastro, oraz Juana Ignacia Larrea Holguína, arcybiskupa Guayaquil, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Braulio Maria Corres, Federico Rubio i sześćdziesięciu dziewięciu Towarzyszy, Filip od Jezusa Munárriz i pięćdziesięciu Towarzyszy oraz Narcyza od Jezusa Martillo Morán nosili tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich święto każdego roku w dniu ich narodzin dla nieba: Braulia Marii Corresa, Federica Rubio i sześćdziesięciu dziewięciu Towarzyszy — 30 lipca; Filipa od Jezusa Munárriza i pięćdziesięciu Towarzyszy — 13 sierpnia; Narcyzy od Jezusa Martillo Morán — 8 grudnia, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Po wypowiedzeniu tej formuły jako pierwsi oddaliśmy cześć przedziwnym świadkom Chrystusa i wezwaliśmy ich, aby przez swoje modlitwy wspierali braci pielgrzymujących jeszcze na ziemi ku królestwu niebieskiemu. Pragniemy, aby wszystko, co postanowiliśmy, zachowało moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Pamięć o tych Błogosławionych kieruje Nas całkowicie ku pierwszym wiekom chrześcijaństwa, przywodząc na myśl owe czasy, w których rozkwitali wielcy świadkowie wiary. Czerpiąc przykład zarówno z tamtych, jak i z obecnych świadków, powinniśmy nabrać odwagi do podobnych czynów, prosząc równocześnie mieszkańców nieba o pomoc w dawaniu mocnego świadectwa wierze.
Dan w Rzymie, u św. Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 25 października 1992 roku, w piętnastym roku Naszego Pontyfikatu.
ANGELUS Kard. SODANO
sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
