Jan Paweł II
«QUAMDIU FECISTIS». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ KOLUMBIE GABRIEL
Rzym, 16 maja 1993 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili” (Mt 25, 40). Ta szczególna ewangeliczna jedność Jezusa z braćmi znalazła wyjątkowy wyraz w życiu Matki Kolumby Gabriel, która przez dwadzieścia sześć lat (1874–1900) służyła Panu w życiu klasztornym, a przez następne dwadzieścia sześć lat prowadziła życie czynne, całkowicie oddane służbie potrzebującym.
Ta Czcigodna Służebnica Boża urodziła się w Stanisławowie, w austriackiej Galicji, dnia 3 maja 1858 roku jako córka pobożnych rodziców, Rudolfa i Agnieszki Rawskich, należących do polskiej szlachty ziemiańskiej. Na chrzcie otrzymała imiona Joanna Matylda. Po ukończeniu szkoły podstawowej uczęszczała do renomowanego zakładu wychowawczego benedyktynek we Lwowie, gdzie szybko przyswoiła sobie surowy styl życia, kierowana pragnieniem jak najlepszego przygotowania się do służby Jezusowi wśród dzieci i młodzieży. Osiągała bardzo dobre wyniki w nauce i w 1876 roku została już nauczycielką. Otwierała się przed nią obiecująca przyszłość, lecz Pan pragnął jej serca i jej zdolności, aby przez nią przyciągnąć do siebie wiele dusz.
Już bowiem dnia 30 sierpnia 1874 roku przywdziała biały welon nowicjuszki u tych samych benedyktynek, przyjmując imię siostry Kolumby. W murach klasztoru, które widziały jej wzrastanie w radości i cnocie, rozpoczęła nowy etap życia.
Idąc za św. Benedyktem, rozpoczęła drogę doskonałości i ofiary składanej Bogu poprzez modlitwę, milczenie i pokutę za własne uświęcenie oraz za świętość innych. W sumiennym wypełnianiu swoich obowiązków zakonnych znajdowała pokój, który jedynie Jezus może dać.
W krótkim czasie, od 1889 do 1897 roku, powierzono jej obowiązki przełożonej, ekonomki, mistrzyni nowicjatu i opatki. Całkowicie poświęciła się materialnemu i duchowemu rozwojowi klasztoru oraz pomocy ubogim, którzy z powodu trudnej sytuacji społecznej coraz liczniej pukali do furty klasztornej, prosząc o pomoc i żywność. Chociaż wzorowo pełniła swoje obowiązki, padła ofiarą fałszywych oskarżeń i oszczerstw. W ich następstwie, za zgodą władzy kościelnej we Lwowie, opuściła klasztor i dnia 21 kwietnia 1900 roku udała się do Rzymu.
Oczekując, aż Pan wskaże jej nową drogę, Matka Kolumba nie zamknęła się w swoim cierpieniu, lecz poświęciła się katechizacji w dzielnicach Prati i Testaccio, opiece nad chorymi i umierającymi oraz trosce o dzieci pozostawione bez opieki przez pracujących rodziców. Posługi tej oddawała się aż do 1908 roku, kiedy Pan zechciał, aby została założycielką Zgromadzenia Sióstr Benedyktynek od Miłości oraz dzieła społecznego zwanego Domem-Rodziną, przeznaczonego dla ubogich młodych robotnic, samotnych i oddalonych od swoich rodzin.
Dla tych dziewcząt Czcigodna Służebnica Boża była misjonarką, matką i służebnicą. Pomagała im znaleźć pracę, która dawała bezpieczeństwo na przyszłość. Dzieliła z nimi życie i oddawała im wszystko, ciesząc się, że sama może żyć w największym ubóstwie, byle tylko uczynić je szczęśliwymi.
Wraz ze swoimi siostrami prowadziła apostolat nie tylko wśród młodych robotnic, lecz także pośród chorych, dzieci oraz w parafiach, ponieważ „miłość Chrystusa przynagla” zawsze, wszędzie i wobec każdego człowieka. W opinii świętości zmarła dnia 24 września 1926 roku w Civitavecchia, która była wówczas bardzo ubogą dzielnicą Rzymu. Tam właśnie wydała najobfitsze owoce swojej miłości wobec wszelkiego rodzaju potrzebujących. Swoim siostrom pozostawiła duchowy testament, aby „pełniły swoją misję z gorliwością i miłością” oraz „okazywały miłość wszystkim”.
Ponieważ trwała opinia jej świętości, w 1983 roku rozpoczęto sprawę kanonizacyjną. Po przeprowadzeniu wszystkich czynności przewidzianych przez prawo dnia 10 lipca 1990 roku został ogłoszony w Naszej obecności dekret o heroiczności cnót Służebnicy Bożej. Tymczasem w Kurii diecezjalnej w Padwie przeprowadzono proces kanoniczny dotyczący domniemanego cudownego uzdrowienia, które nastąpiło w szpitalu w Cittadelli w 1982 roku. Po pomyślnym zakończeniu badań dnia 21 grudnia 1992 roku został ogłoszony dekret o cudzie.
Postanowiliśmy następnie, aby uroczystość beatyfikacji odbyła się dnia 16 maja następnego roku.
Dzisiaj więc w Rzymie, w Bazylice Watykańskiej, podczas uroczystej liturgii eucharystycznej wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Henri Kard. Schwery, biskupa Sionu, François Garnier, biskupa Luçon, Camillo Kard. Ruini, Naszego Wikariusza dla Miasta Rzymu, oraz Pellegrino Tomaso Ronchi, biskupa Città di Castello, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Maurycy Tornay, Maria Ludwika od Jezusa Trichet, Kolumba Joanna Gabriel oraz Floryda Cevoli nosili tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich święto każdego roku w dniu ich narodzin dla nieba: Maurycego Tornay — 11 sierpnia; Marii Ludwiki od Jezusa Trichet — 7 maja; Kolumby Joanny Gabriel — 24 września; Florydy Cevoli — 12 czerwca, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Postanawiamy, aby to, co zostało tutaj ustanowione, zachowało moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u św. Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 16 maja roku Pańskiego 1993, w piętnastym roku Naszego Pontyfikatu.
ANGELUS Kard. SODANO
sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
