Jan Paweł II
«BEATI PAUPERES». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU PIOTROWI CASANI
Rzym, 01 października 1995 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy królestwo niebieskie” (Mt 5, 3). Według tej najwyższej ewangelicznej miary doskonałości Czcigodny Sługa Boży Piotr Casani przeżył całe swoje życie. Poświęcił je Bogu przez profesję zakonną, a następnie oddał posłudze kapłańskiej, szczególnie dla dobra ubogich dzieci. Oderwanie od świata i jego pokus, w którym nieustannie żył i o którym świadczył także zewnętrznymi znakami, zwłaszcza przez przyjęcie przydomka „Ubogi”, sprawiło, że osiągnął najwyższy stopień zjednoczenia z Bogiem. Jednocześnie żywił mocną nadzieję pokładaną w Opatrzności, głęboką miłość do Krzyża i Najświętszej Maryi Panny oraz gorącą miłość bliźniego. Sługa Boży urodził się 8 września 1572 roku w Lukce, w rodzinie głęboko religijnej. Po przedwczesnej śmierci matki, obdarzony szlachetnymi przymiotami ludzkimi i kierowany pragnieniem wniesienia wkładu w odnowę społeczeństwa i Kościoła, w 1594 roku podjął życie zakonne wśród „Kapłanów Reformowanych Najświętszej Maryi Panny”, których instytut został założony dwadzieścia lat wcześniej przez św. Jana Leonardi. Niestrudzenie poszukiwał coraz doskonalszych sposobów służenia Bogu oraz pełniejszego wypełniania w sobie Bożych zamysłów.
„Niech Pan udzieli mi ducha i światła, abym mógł być posłuszny Jego woli we wszystkim, co przełożeni zechcą mi powierzyć”. Ożywiony tą myślą, w styczniu 1614 roku rozpoczął nowe i bardziej surowe doświadczenie życia zakonnego wśród członków Szkół Pobożnych (Pijarów). Następnie w 1617 roku wraz z Józefem Kalasantym, którego śladami podążał, rozpalony miłością do „świętego, najwyższego i ewangelicznego ubóstwa”, całkowicie poświęcił się apostolstwu miłości, służąc Chrystusowi w ubogich dzieciach przez ich wychowanie i kształcenie „zarówno w pobożności, jak i w nauce”. Modlitwa stanowiła centrum jego duchowości i apostolatu. Piotr wszystko powierzał Bogu na modlitwie. Była ona dla niego nieustanną pieśnią chwały oddawanej Bogu, dziękczynieniem, synowską ufnością, a także błaganiem o Bożą pomoc w ludzkich słabościach. Modlitwa była również potężnym wsparciem w przezwyciężaniu kryzysów, które w ostatnim dziesięcioleciu jego życia zagrażały dziełu Kalasantego. Pisał bowiem: „Gdy utraciliśmy wszelką ludzką nadzieję, nie oczekujemy niczego innego jak tylko pomocy Bożej, która nigdy nie zawodzi tych, którzy Mu ufają”. „Dzięki cierpliwości i modlitwie można osiągnąć bardzo wiele” – to przekonanie było dla niego niewzruszoną zasadą, gdyż uważał, że „nie ma innej pomocy ani lekarstwa poza modlitwą”.
Tę postawę wiary i otwarcia na rzeczywistość nadprzyrodzoną zachowywał nieustannie, podejmując różne dzieła apostolskie związane z szerzeniem Szkół Pobożnych w różnych miastach Italii (Narni, Genui, Savonie, Mesynie i Neapolu), a także w Europie Środkowej (Nikolsburgu i Strážnicy, na terenie dzisiejszych Czech), aż do swojej śmierci, która nastąpiła 17 października 1647 roku w rzymskim domu przy kościele św. Pantaleona. Przy jego łożu czuwał wówczas dziewięćdziesięcioletni Józef Kalasanty. „Odpocznijmy i módlmy się” – czytamy na jego grobie w kościele św. Pantaleona. Jest to również przesłanie, które nadal kieruje do ludzi naszych czasów. Opinia świętości, jaką Czcigodny Sługa Boży cieszył się za życia, trwała także po jego śmierci. Dlatego w 1905 roku rozpoczęto jego sprawę beatyfikacyjną i kanonizacyjną, a 22 stycznia 1991 roku ogłosiliśmy dekret o heroiczności jego cnót. Następnie, po zachowaniu wszystkich wymogów prawa, przeprowadzono dochodzenie dotyczące cudownego uzdrowienia przypisywanego jego wstawiennictwu, które miało miejsce w Segedynie na Węgrzech. Po pomyślnym zbadaniu sprawy przez Kongregację Spraw Kanonizacyjnych, 15 grudnia 1994 roku został ogłoszony dekret o cudzie. Postanowiliśmy zatem, aby uroczystość beatyfikacji odbyła się w Rzymie 1 października 1995 roku.
Dzisiaj więc na placu przed Patriarchalną Bazyliką Watykańską, podczas uroczystej Mszy Świętej, wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Antonio Ángela Algory Hernando, biskupa Teruel i Albarracín, Francisco Álvareza Martíneza, arcybiskupa Toledo, Jacques’a Davida, biskupa La Rochelle, Ramóna Malli Calla, biskupa Lleidy, Camilla kardynała Ruiniego, Naszego Wikariusza dla diecezji rzymskiej, Rafaela Toriji de la Fuente, biskupa Ciudad Real, oraz Agustína Garcíi-Gasco Vicente, arcybiskupa Walencji, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Anzelm Polanco i Filip Ripoll, Piotr Ruiz de los Paños y Ángel i ośmiu Towarzyszy, Jan Chrzciciel Souza i sześćdziesięciu trzech Towarzyszy, Dionizy Pamplona i dwunastu Towarzyszy, Piotr Casani, Karol Eraña, Fidel Fuidio i Jezus Hita, Angela od Świętego Józefa Lloret Martí i szesnaście Towarzyszek oraz Wincenty Vilar David nosili tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich święto każdego roku w dniu ich narodzin dla nieba: Anzelma Polanco i Filipa Ripolla — 7 lutego; Piotra Ruiz de los Paños y Ángela i ośmiu Towarzyszy — 23 lipca; Jana Chrzciciela Souzy i sześćdziesięciu trzech Towarzyszy — 18 sierpnia; Dionizego Pamplony i dwunastu Towarzyszy — 22 września; Piotra Casaniego — 16 października; Karola Erañę, Fidela Fuidio i Jezusa Hitę — 18 września; Angelę od Świętego Józefa Lloret Martí i szesnaście Towarzyszek — 20 listopada; oraz Wincentego Vilara Davida — 14 lutego, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Pragniemy, aby to co postanowiliśmy w niniejszym Liście, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 1 października roku Pańskiego 1995, w siedemnastym roku Naszego Pontyfikatu.
ANGELUS Kard. SODANO
sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
