Jan Paweł II
«CUM AUTEM». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNYM SŁUGOM BOŻYM ANZELMOWI POLANCO I FILIPOWI RIPOLLI
Rzym, 01 października 1995 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Jeżeli niebezpieczeństwo jest wspólne dla wszystkich, to znaczy dla biskupów, duchownych i świeckich, ci, którzy potrzebują pomocy innych, nie powinni być opuszczani przez tych, których pomocy potrzebują. Albo więc wszyscy przejdą do miejsc bezpiecznych, albo ci, którzy muszą pozostać, niech nie będą pozostawieni przez tych, którzy mają obowiązek zaspokajać ich potrzeby kościelne, aby albo razem żyli, albo razem znosili to, co Ojciec rodziny zechce dopuścić” (Possidius, Vita Augustini, 30, 11). To, co św. Augustyn doradzał biskupowi Honoratowi, jest tym samym, czego nauczał Chrystus i co ukazywał własnym przykładem. Uczył On bowiem, że dobry pasterz w chwili zagrożenia i potrzeby nie powinien opuszczać swojej owczarni, lecz być gotowym oddać życie za owce (por. J 10, 11). Tak właśnie postępował biskup Anzelm Polanco, który napełniony Duchem Bożym i autentyczną miłością pasterską chciał dzielić cierpienia i prześladowania swojego ludu oraz go wspierać w czasie szalejącej nienawiści i przemocy. Ostatecznie nie zawahał się oddać samego siebie, aby dać świadectwo wierności Boskiemu Pasterzowi i Kościołowi. Na tej drodze krzyża i chwały ochoczo podążył za nim jego wikariusz generalny, kapłan Filip Ripoll, który razem z biskupem odważnie wyznał wiarę i otrzymał koronę męczeństwa. Ci dwaj mężni słudzy Boży urodzili się w Hiszpanii: pierwszy 16 kwietnia 1881 roku w miejscowości Buenavista de Valdavia w prowincji Palencia, drugi 11 września 1878 roku w mieście Teruel. Obaj pochodzili z pokornych i prawdziwie chrześcijańskich rodzin, obaj od najmłodszych lat wiernie odpowiadali na Boże powołanie.
Czcigodny Anzelm Polanco wstąpił do Zakonu św. Augustyna, składając śluby czasowe w 1897 roku, a wieczyste w roku 1900. Święcenia kapłańskie otrzymał w 1904 roku. Po odbyciu studiów specjalistycznych w Niemczech powrócił do ojczyzny, gdzie wykładał przedmioty humanistyczne i teologiczne, pełniąc równocześnie urząd przeora klasztoru w Valladolid. W 1929 roku został wysłany na Filipiny jako radny prowincjalny, a wkrótce potem wybrano go przełożonym prowincjalnym. Swoją posługę pełnił gorliwie i roztropnie, umacniając zachowanie Reguły, braterską wspólnotę i ducha misyjnego. Papież Pius XI mianował go w 1935 roku biskupem Teruel oraz administratorem apostolskim Albarracín. Obejmując urząd powiedział: „Przyszedłem oddać życie za owce”. I rzeczywiście całkowicie poświęcił wszystkie swoje siły dla dobra wiernych, kapłanów, alumnów seminarium, zakonników, sióstr zakonnych i świeckich. Szczególną troską otaczał katechezę, Najświętszą Eucharystię, kult Najświętszej Maryi Panny oraz ubogich i chorych. Nastały jednak ciężkie czasy wojny domowej w Hiszpanii i prześladowań Kościoła. Miasto Teruel zostało oblężone, a biskup postanowił pozostać ze swoim ludem i dzielić jego los, chociaż miał możliwość ucieczki. Mówił bowiem: „Pasterz nie powinien opuszczać swojej owczarni, zwłaszcza gdy znajduje się ona w tak wielkim niebezpieczeństwie, jakie otacza moją diecezję”.
Gdy sytuacja stawała się coraz bardziej dramatyczna, schronił się w seminarium wraz z kilkoma kapłanami, wśród których był także wikariusz generalny Filip Ripoll. Opuszczając rodzinę powiedział on: „Uważam, że moim obowiązkiem jest udać się do seminarium razem z biskupem”. Święcenia kapłańskie otrzymał w 1901 roku i od początku swojej posługi poświęcił się formacji alumnów seminarium, będąc zarówno wykładowcą, jak i rektorem. Był także kanonikiem i archidiakonem katedry. Dążąc do świętości wstąpił do Towarzystwa Jezusowego, jednak jego stan zdrowia nie pozwalał na prowadzenie takiego życia, dlatego przerwał nowicjat i powrócił do diecezji. Tam pełnił posługę gorliwego i roztropnego penitencjarza oraz z wielkim zaangażowaniem pracował w Akcji Katolickiej i innych stowarzyszeniach kościelnych. Był człowiekiem Bożym, pokornym, ubogim, skromnym, życzliwym, oddanym Najświętszej Eucharystii i wytrwałej modlitwie. Biskup Polanco wybrał go na swojego wikariusza generalnego i między nimi zrodziła się głęboka wspólnota ducha.
W styczniu 1938 roku wojska zdobyły Teruel. Biskup został uwięziony, a wierny Filip Ripoll dobrowolnie poszedł za nim. Przez ponad rok przebywali w więzieniach w Walencji i Barcelonie, dając niezwykły przykład łagodności, cierpliwości, chrześcijańskiego męstwa, niezłomnej wiary oraz gotowej do poświęceń miłości wobec współwięźniów, a nawet prześladowców. Biskup stanowczo odrzucał wszelkie propozycje wycofania podpisu z listu, w którym biskupi hiszpańscy publicznie potępili prześladowania religijne wymierzone w Kościół. Dnia 7 lutego 1939 roku ci dwaj wierni Chrystusa, przygotowani już na spotkanie z niebem, zostali wraz z innymi więźniami rozstrzelani z broni maszynowej w miejscu zwanym „Can Tretze”, na terenie diecezji Girona. Natychmiast uznano ich za męczenników za wiarę. Dlatego biskup Teruel rozpoczął w 1950 roku ich sprawę beatyfikacyjną i kanonizacyjną. Po przeprowadzeniu wszystkich wymaganych prawem czynności, 2 lipca 1994 roku ogłosiliśmy dekret o męczeństwie. Postanowiliśmy zatem, aby uroczystość beatyfikacji odbyła się w Rzymie dnia 1 października następnego roku.
Dzisiaj więc, na placu przed Bazyliką św. Piotra na Watykanie, podczas uroczystej Mszy Świętej, ogłosiliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Antonio Ángela Algory Hernando, biskupa Teruel i Albarracín, Francisco Álvareza Martíneza, arcybiskupa Toledo, Jacques’a Davida, biskupa La Rochelle, Ramóna Malli Calla, biskupa Lleidy, Camilla kardynała Ruiniego, Naszego Wikariusza dla diecezji rzymskiej, Rafaela Toriji de la Fuente, biskupa Ciudad Real, oraz Agustína Garcíi-Gasco Vicente, arcybiskupa Walencji, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Anzelm Polanco i Filip Ripoll, Piotr Ruiz de los Paños y Ángel i ośmiu Towarzyszy, Jan Chrzciciel Souza i sześćdziesięciu trzech Towarzyszy, Dionizy Pamplona i dwunastu Towarzyszy, Piotr Casani, Karol Eraña, Fidel Fuidio i Jezus Hita, Angela od Świętego Józefa Lloret Martí i szesnaście Towarzyszek oraz Wincenty Vilar David nosili tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich święto każdego roku w dniu ich narodzin dla nieba: Anzelma Polanco i Filipa Ripolla — 7 lutego; Piotra Ruiz de los Paños y Ángela i ośmiu Towarzyszy — 23 lipca; Jana Chrzciciela Souzy i sześćdziesięciu trzech Towarzyszy — 18 sierpnia; Dionizego Pamplony i dwunastu Towarzyszy — 22 września; Piotra Casaniego — 16 października; Karola Erañę, Fidela Fuidio i Jezusa Hitę — 18 września; Angelę od Świętego Józefa Lloret Martí i szesnaście Towarzyszek — 20 listopada; oraz Wincentego Vilara Davida — 14 lutego, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Pragniemy, aby to co postanowiliśmy w niniejszym Liście, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 1 października roku Pańskiego 1995, w siedemnastym roku Naszego Pontyfikatu.
ANGELUS Kard. SODANO
sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
