Jan Paweł II
«ITE ERGO». BULLA KANONIZACYJNA OGŁASZAJĄCA, ŻE BŁOGOSŁAWIONY EGIDIUSZ MARIA OD ŚWIĘTEGO JÓZEFA PONTILLO ZOSTAJE WPISANY DO KATALOGU ŚWIĘTYCH
Rzym, 02 czerwca 1996 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Idźcie więc na rozstajne drogi i zaproście na ucztę wszystkich, których spotkacie” (Mt 22, 9).
Tak jak słudzy z ewangelicznej przypowieści, błogosławiony Egidiusz Maria od Świętego Józefa (noszący w świecie imię Franciszek Pontillo) był posłuszny Bożemu wezwaniu i większą część swego życia spędził na ulicach Neapolu, niosąc ludziom, zwłaszcza ubogim, światło i miłość Chrystusa oraz zapraszając wszystkich do udziału w uczcie Odkupienia.
Ten pokorny syn św. Franciszka z Asyżu urodził się w Tarencie 16 listopada 1729 roku jako syn Catalda Pontillo i Gracji Procaccio. Już jako chłopiec podjął pracę u wytwórców lin, a po śmierci ojca musiał pomagać w utrzymaniu ubogiej rodziny. W 1754 roku wstąpił do Zakonu Braci Mniejszych (Alkantarzystów) prowincji lupiańskiej, urzeczywistniając swoje pragnienie, aby „myśleć i działać dla Pana”. Po złożeniu ślubów zakonnych został skierowany do klasztoru w Squinzano, gdzie pełnił obowiązki kucharza, a w 1759 roku został wysłany do Neapolu, w którym pozostał aż do śmierci. Tam najpierw pracował jako kucharz, następnie jako furtian, a później kwestarz przemierzający ulice miasta.
Obdarzony dobrym zdrowiem i wyróżniający się niezwykłymi cnotami, zwłaszcza pokorą, życzliwością oraz duchem modlitwy i ofiary, przekształcił swoje skromne zajęcie w niestrudzoną działalność ewangelizacyjną i dzieło chrześcijańskiej solidarności. Jego troska i miłość do wszystkich były tak wielkie, że nazywano go pocieszycielem Neapolu. Zbierając jałmużnę dla swojego klasztoru, szerzył pokój i nadzieję w ludzkich sercach. Płakał z płaczącymi i radował się z radującymi, wszystkim wskazując drogę do nieba przykładem swego świętego życia i mądrością słów.
„Miłujcie Boga, miłujcie Boga” – powtarzał nieustannie wszystkim, których codziennie spotykał podczas swoich trudnych wędrówek po ulicach miasta. Szukali rozmowy z nim zarówno ludzie wykształceni i wpływowi, jak i prości mieszkańcy, urzeczeni jego franciszkańską prostotą i głęboką wiarą. Chorzy doznawali pociechy dzięki jego obecności. Ubodzy, opuszczeni i cierpiący odkrywali w tym pokornym kwestarzu oblicze miłosiernego Boga.
W czasach napięć społecznych, skrajnej biedy i duchowego zamętu wzywał wszystkich do nawrócenia serca, pojednania z Bogiem i bliźnimi oraz do troski o dobra wieczne. Stała jedność z Bogiem, gorąca miłość do Chrystusa w tajemnicy Jego człowieczeństwa, nabożeństwo do Eucharystii i Najświętszej Maryi Panny, a także doskonałe i radosne zachowywanie reguły zakonnej oraz ślubów, kształtowały jego prostą duszę, całkowicie poddaną woli Bożej. Dzięki temu stał się jaśniejącym znakiem świętości Boga i autentycznym świadkiem Ewangelii.
Otoczony opinią świętości i sławą nadzwyczajnych znaków zmarł 7 lutego 1812 roku. Kilka lat później rozpoczęto jego sprawę beatyfikacyjną i kanonizacyjną. Po przeprowadzeniu wszystkich czynności przewidzianych przez ówczesne prawo Nasz Poprzednik Leon XIII ogłosił go Błogosławionym 5 lutego 1888 roku. W sprawie kanonizacyjnej dnia 15 grudnia 1994 roku ogłoszono w Naszej obecności Dekret o cudzie, który wydarzył się w Tarencie w 1937 roku. Umocnieni pozytywną opinią Kardynałów i Biskupów zgromadzonych na Konsystorzu, postanowiliśmy, aby uroczystość kanonizacji odbyła się w Rzymie 2 czerwca 1996 roku.
Dzisiaj zatem w Bazylice św. Piotra, podczas uroczystej celebracji liturgicznej, wypowiedzieliśmy następującą formułę kanonizacyjną:
„Na chwałę Świętej i Niepodzielnej Trójcy, dla wywyższenia katolickiej wiary i wzrostu chrześcijańskiego życia, na mocy władzy Naszego Pana Jezusa Chrystusa, Świętych Apostołów Piotra i Pawła oraz Naszej, po uprzednim długim namyśle, po zasięgnięciu opinii licznych Naszych Braci w biskupstwie, ogłaszamy i ustanawiamy Świętymi błogosławionych Jana Gabriela Perboyre, Egidiusza Marię od Świętego Józefa Pontillo oraz Jana Grande Romána i wpisujemy ich do katalogu Świętych, postanawiając, że w całym Kościele powszechnym mają oni być wśród świętych czczeni z należną czcią. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Ten wybitny mąż pozostawił wspaniałe świadectwo pobożności i dobrych uczynków. Należy do grona tych niezwykłych ludzi, którzy przemierzali miasta, niosąc wszystkim pociechę, pomoc i dobrodziejstwa płynące ze zbawienia. Dlatego pozostaje dla wszystkich jaśniejącym przykładem, aby wiara katolicka i gorliwość apostolska nieustannie się rozwijały i docierały do jak największej liczby ludzi, tak by wszyscy, umocnieni pomocą z nieba, mogli pełniej korzystać ze zbawczych darów Pana i dóbr Ewangelii.
Chcemy, aby To co postanowiliśmy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, dnia 2 czerwca roku Pańskiego 1996, w osiemnastym roku Naszego Pontyfikatu.
JA, JAN PAWEŁ II
Biskup Kościoła Katolickiego
Eugenius Sevi, protonotariusz apostolski
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
